Categorie: family, friends and benefits

Questblog Raising mefrouw: Guilty pleasure

mefrouwEen reactie plaatsen

  

De woensdagavond hield ik vroeger altijd vrij, want dan was het meidenavond in ons gezinnetje. Jarenlang zond (naar ik meen) RTL dan de woensdagavondfilm uit en meestal was die gebaseerd op een waargebeurd verhaal. In de loop der tijd zijn er heel wat morele dilema’s, ziektes, mishandelingen, rechtszaken en moord en doodslag aan ons voorbijgetrokken. In mijn herinnering zat er weinig opbeurends tussen (of het was die enkele wonderbaarlijke genezing, of een onverwachte hereniging van elkaar uit het oog verloren personen) en meestal draaide het uit op “a good cry”.
Eerst keek ik er alleen met de oudste naar en al waren haar zusjes weleens jaloers, ze accepteerden het wel. Anders werd het toen de middelste er ook de leeftijd voor kreeg, want toen moesten we heel sneaky net doen alsof ze na het voorlezen ook gewoon ging slapen, maar natuurlijk mocht ze (onopgemerkt door de jongste) weer naar beneden sluipen en gezellig naast me op de bank kruipen. En dat alles voor half negen!

Ik was blij dat dat na een tijdje niet meer nodig was en we lekker met zijn allen konden gaan zitten kijken en onder het genot van een kopje thee eindeloos commentaar mochten leveren.
GTST mochten ze niet volgen, maar dit dan weer wel. Heeft het ze gevormd? Hebben ze er iets aan overgehouden? Niet al teveel hoop ik, maar gelukkig wel dat knusse saamhorigheidsgevoel. Af en toe kijken we nog wel een film met zijn vieren, maar dan in de bioscoop. Al wil de jongste dan nooit naar een tearjerker, om niet in het openbaar op tranen betrapt te worden.
Daarom heb ik nu een aanrader voor mefrouw: “My sisters keeper” ! Een topfilm in dit genre. Uit 2009 , met topacteurs als Cameron Diaz en Alec Baldwin en met precies de juiste ingredienten : een ethische kwestie en een rechtszaak. En met een ontknoping die je al mijlen ver van tevoren ziet aankomen, maar die wel lekker lang wordt uitgesponnen.

Een eerste klas smartlap en natuurlijk: waargebeurd, dus leg de zakdoeken maar vast klaar!
Net gezien, snik.

Groet SH.

Questblog raising mefrouw: Migratie

mefrouwEen reactie plaatsen

In de loop der geschiedenis zijn er altijd mensen op drift geraakt om diverse redenen; economisch, expansie, oorlog, godsdienst e.w.d.m.z.

Kijk naar de Grote Volksverhuizing, het RR, Amerika,, Australie, enz. Wat je er van kunt leren is, dat die mensen opgevangen dienen te worden.
Het gezin van mijn oma, moest ook vluchten in de tweede wereldoorlog. Mijn moeder heeft dus als kind ervaren, hoe het is om vluchteling te zijn in eigen land en ergens onderdak aangeboden te krijgen.

Nog vroeger bood het zo gastvrije Nederland asiel aan de Franse Hugenoten, waaronder de voorvaderen van mefrouw. En dankzij ons koloniaal verleden, kwamen hier diverse medelanders, wier nazaten de vader van mijn kleindochter voortbrachten.
Na WO. 2 dacht men een halt toe te kunnen roepen aan alle oorlogen en conflicten in de wereld, door het oprichten van allianties en volkerenbonden, maar er is nog nooit zoveel onvrede geweest als tegenwoordig.
Daardoor raken nu weer mensen op drift. Gaan ze op zoek naar veiligheid, gezondheid, voedsel, vrede. Betere omstandigheden voor hun kinderen en hunzelf.
Frans Timmermans (vicevoorzitter van de Europese Commissie – PvdA) waarschuwde nog maar kortgeleden in Elsevier, dat de migrantencrisis een voedingsbodem voor extreemrechts kan zijn.

Maar eerder in RTL Late Night bevestigde hij dat de mensen hier ook gelijk hebben als ze zich afvragen of een land dat wel aankan , zo’n grote instroom van nieuwe mensen. Misschien maken ze zich terecht zorgen.
Nee, vergelijk de foto’s van mijn kleindochter op Vlieland, met die van dat kindje, daar op het strand van een voormalig toeristeneiland, en dan is er maar een uitspraak juist:
“In tijden van nood moet je de grenzen open houden en de vinger aan de pols!”

Groet SH

About books and reading: Duma

mefrouwEen reactie plaatsen

  
Door Stephen King

“Weet wanneer je klaar bent, en als je klaar bent, leg dan je potlood of penseel neer. De rest is alleen maar leven”. De laatste woorden van het boek blijven in het geheugen hangen, als ik me uitrek, het boek dichtklap en enigzins verdwaasd weer tot leven kom; er is een hele zondag voorbij.

Het is weer gebeurd. “The master of suspense”, “the king of horror”, heeft me wederom meegezogen in een fascinerend verhaal, waarin het onwaarschijnlijke werkelijkheid wordt, het ongelooflijke gewoon en waardoor je de greep op het begrip tijd verliest.

In sommige boekrecensies wordt deze thriller weinig origineel of langdradig genoemd. Maar dat is vooral een kwestie van smaak. Als je van het genre en van King houdt, vergeef je hem de bekende uitwijdingen of plotwendingen, herken je de verwijzingen naar zijn eigen leven en kan het nooit lang genoeg duren. Voor je het weet geloof je echt, dat de eenarmige Edgar Freemantle iemand door middel van zijn schilderijen kan genezen of doden. En dat is niet zo gek, als je (gezien King’s oeuvre) al eerder in bezeten steden en honden, dromenvangers en tijdreizen geloofde.

Dat Stephen King een begenadigd verteller is staat buiten kijf. Dat hij zijn eigen woorden weleens logenstraft ook. Het in juli 2006 gepubliceerde korte verhaal “Geheugen” bewijst dat. Daarin maakte hij ook al een uitstapje naar wat hij later omschrijft als ” het eerste hoofdstuk van”, Duma Key.

Het is niet altijd klaar, nadat de pen is neergelegd!

Groet SH.

Vertaling: Hugo Kuipers

Uitgeverij: Luitingh~Sijthoff B.V. Amsterdam
Oorspronkelijke uitgave: Duma Key, -New York: Scribner,2008
ISBN 978-90-245-2808-0
NB.
>The Seattle Times: “absorberende nieuwe thriller “(Rahner Mark 22-01-08)
>The Boston Globe: “King vindt horror op de kust van Florida” (Erica Noonan, 19-01-08)

Guest blog raising mefrouw: Wens

mefrouwEen reactie plaatsen

  

“Geeft niet wat het wordt, als het maar gezond is!”

Roepen alle blijde ouders in spe altijd uit, zodra ze een kind verwachten en bij mij was dat niet anders.

Wat was ik gelukkkig met mijn drie wolken van dochters.

Hollands welvaren, zes tot zeven pond schoon aan de haak en afgezien van een klapvoetje bij de een, bij de ander wat geelzucht en hier en daar wat darm- en slaapprobleempjes was er geen vuiltje aan de lucht.

Denk je dan in al je onschuld.

Tot de eerste donkere wolken zich aftekenden.

Waren die darmproblemen toch wat hardnekkiger dan verwacht.

Was die verkoudheid, dat snotteren, die benauwdheid, die longontsteking toch onder te brengen onder een grotere algemene deler.

Bleken die onbekende bultjes, blaasjes en vlekjes toch geen uitingen van de vijfde, zesde of zevende kinderziekte, maar ordinaire uitbarstingen van evenzovele allergieen.

Voordat je er uiteindelijk achter bent wat het allemaal precies is en hoe het behandelt dient te worden, blijkt er nog veel mis te kunnen gaan.

Een eindeloze stroom van bezoeken aan huisarts en specialist diende zich aan in de jacht op de juiste medicijnen, behandelingen en di eten.

Thuis vergde het de nodige aanpassingen.

Het werd een sport om zoveel mogelijk gevarieerde suikervrije producten te ontdekken, het meest allergievrije beddengoed werd uitgezocht en de katten gingen de deur uit. 

Gezondheid is een groot goed.

Niets wens je je kinderen meer toe dan dat. Dat begint al voor de geboorte. En als je een hele nacht hebt opgezeten met een ziek kind realiseer je je heus wel dat het altijd erger kan of anders. Maar op dat moment, onder die omstandigheden, voor dat kind, is het het ergste wat er is.

Daarom als ik drie wensen voor mijn dochters zou mogen doen? Dan zou ik ze willen kunnen behoeden voor alle pijn, ziekte en verdriet.

Dan zou ik willen dat ze over hun “kinder”-ziektes heen gegroeid waren en dat ze nooit, nooit van hun leven een hernia of iets dergelijks zouden krijgen.

En als het maar een wens mag zijn? Dan is het de wens van iedere ouder: 

“Als ze maar gezond zijn!”

Groet, SH

Guestblog: tante Sjoukje 

mefrouw2 reacties

Een aangetrouwde nicht, tante Sjoukje, van onze Beppe (oma voor de niet Friezen onder ons), heeft altijd de stille wens gehad om een boek te schrijven. Wij vinden het bijzonder dat wij haar bij mefrouw een platform kunnen bieden om in de schoenen te staan van een schrijver. Tante Sjoukje heeft inmiddels de respectabele leeftijd van 85 bereikt. Om deze reden is het meer dan gaaf, dat zij vandaag de dag haar aller eerste blog online publiceert!

Ook ik wil proberen een berichtje te sturen aan mefrouw, iets over Vlieland waar ik ook 31 jaar van mijn leven heb doorgebracht.
Wat ik altijd ook heel mooi vond waren de lampion optochten in de zomer , dat deed mij aan mijn kinderjaren hier in Stavoren denken als het Koninginnedag was op 31 Aug. Op Vlieland werden onze kinderen dan eerst gewassen en de pyama aangetrokken met de jas er overheen en schoenen aan en dan mochten ze op de wagen zitten bij ome Teunis, dat vonden ze altijd een geweldige belevenis { ze waren dan een jaar of drie vier} bij thuiskomst nog even wat drinken dan tandjes poetsen en op bed. Ze dachten dan minstens dat het al middernacht was en waren zo moe als een maids en sliepen daarna als rozen.

TSH