Vijf jongens in de leeftijd tussen de 15 en 18 jaar stonden voor me, in de rij bij de kaartjesautomaat. We stonden op het perron van station Harlinger -Haven en de enige trein , die over een paar minuten zou vertrekken, was die naar Leeuwarden.
Ik stond me een beetje te ergeren, want het schoot maar niet op, met deze opgeschoten jeugd, uit Baarn, zoals ik later zou vernemen. 

Ze verdeden een hoop tijd, met het uitvinden hoe zo’n automaat nu eigenlijk werkte en daarna lieten ze het sulletje van de groep, Pim, aan zijn lot over, om het zelf maar uit te vissen. 

“Je hebt toch twee handen gekregen? ” riep degene nog, die ik later, als lolbroek Wout zou leren herkennen.

Pim kon proberen wat hij wilde en in de digitale wereld, kan hij misschien ook echt wel van alles bereiken, maar in real life, kwam er geen kaartje uit de automaat. 

Hij keek vertwijfeld om zich heen en zag toen misschien mij, (en de rest van de rij) in zijn nek staan hijgen. 

Dus beleefd, zoals hij waarschijnlijk in Baarn is opgevoed, deed hij een stap opzij en liet mij voorgaan.

Die goede opvoeding kostte hem de kop; want, toen ik eenmaal achter zijn vrienden in de trein gesetteld was, kwam hij nog even vertwijfeld binnen vliegen: wat moest hij doen? Zonder kaartje kon hij toch zeker niet mee reizen? Hij vroeg het zelfs nog aan mij; wat IK er van vond. En daarna: aan alle mensen in de trein. De onschuldige lieverd.

Ja, nee, ja. Nee. Zeiden alle nette jongens uit Baarn. Dat kon hij echt niet maken. 

Dus stapte hun kaartloze vriend weer uit de trein, na aarzelend tussen de deuren te hebben gestaan. Ze namen wel zijn bagage mee; maar terwijl hij vertwijfeld toekeek, gleed de trein weg van het perron.

Onderweg, met een stoptrein, bleek wel de grote bereisdheid van deze jongeren: 

Eentje vroeg:”Waarom stoppen we hier?” ” Omdat het een station is”, antwoordde Wout.

En verderop zei iemand: “Dronrijp” ; net alsof we in Italië zijn, of zoiets zijn. ”

Waarop de wel zeer bereisde Stijn, wat van zijn kennis ventileerde. Nl: dat: Station Utrecht het grootste is; Amsterdam het mooiste , maar Delft ook nice.  

En onsterfelijk was zijn opmerking; dat hij een naam op deze route nog niet kende; alsof hij er dagelijks voorbij kwam: Deinum. 

Waardoor ik me echt begon af te vragen, hoe ze dan ooit op Terschelling terecht gekomen waren. Gebracht door pappie en mamma?

Gelukkig , voor mijn gevoel, waren deze zelfde onnozele jongens ook de hele tijd aan het communiceren met hun verloren vriend, en zouden ze , op station Leeuwarden op hem wachten. Door te googlen, te appen en te bellen , was het verdere verloop van hun reis en de aankomst bij hun ouders ook veilig gesteld en de onenigheid besproken. Met Pim! 

Ik kon met een gerust hart naar huis.

Natuurlijk dacht ik, bij dit alles, aan mijn eigen zoon en aan de onvoorwaardelijke vriendschap, die er altijd geweest is, tussen hem en zijn vriend. Door dik en dun, bij alle voorspoed en tegenslagen; blijven ze elkaar trouw.

Zij laten elkaar nooit in de steek.

Op al hun reizen.
Groet SH