Had jij vroeger ook zo’n Oma? Zo’n brei, borduur en andere crea dingen Oma? Ik wel. Mijn Oma was gek op breien. Ik vond dat prachtig om te zien, het gaf me een vertrouwd gevoel, een gevoel van thuis. Mijn Oma had beeldjes verzameld. Volgens mij kocht ze er een bij elk kleinkind dat ze kreeg. Toen mijn Oma overleed, kreeg ik ook het beeldje van een Oma in haar stoel, breiend, met haar kleindochter meekijkend over haar schouder. Het beeldje heeft nog steeds een plek in mijn slaapkamer. Ik kijk er vaak naar en dan mis ik mijn oma en haar bolletjes wol. Onlangs leerde ik over een van de nieuwe functies van bolletjes wol. Deze nieuwe functie vervulde mij echter niet met een warm gevoel van thuis, ik schrok me lam van deze nieuwe functie. Ik zal uitleggen waarom.

Sinds ongeveer een jaar, ben ik betrokken bij de Body Image Movement. De missie van Body Image Movement is:

 “a quest to end the global body-hating epidemic”

In het Nederlands klinkt dat wat minder spannend; een einde maken aan de epidemie van lichaamshaat. Ik las op Facebook over de oprichtster van BIM, Taryn Brumfitt. Haar verhaal pakte me en ik ben haar en de BIM gaan volgen. Op een gegeven moment werden er Global Ambassadors gevraagd en heb ik me aangemeld. Vanaf dat moment heb ik me verdiept in Body Image en het effect dat een verstoord Body Image heeft op een mens. En ik kan je inmiddels vertellen, dat effect is, vooral in de westerse wereld, enorm en het is ook enorm lastig om daar verandering in te brengen. Het is een ware epidemie. Onze hele maatschappij is gericht op een fit, gezond maar ook vooral perfect en slank lijf. Overal word je er mee geconfronteerd en vrijwel nooit pas jij in dat perfecte plaatje dat wordt geschetst. Dus moet je aan jezelf werken.

In 2016 bracht Body Image Movement de docufilm “Embrace” uit. Embrace laat het persoonlijke verhaal van Taryn zien, maar ook ervaringen van vrouwen met “body loathing” (walging over je eigen lijf) over de hele wereld. Veel van de gevraagde vrouwen, omschreven hun eigen lichaam als walgelijk, vet, lelijk. Er is geen lichaamsdeel dat niet dient te worden aangepast of verbeterd. Volgens de geldende norm is zelfs je vagina nooit goed genoeg en moet worden aangepast door middel van “Labia sculpting”.

Een van de scènes in de film die het meest indruk maakte, was het interview met een “plus size model” . De prachtige jonge vrouw vertelde over haar strijd om model te mogen worden. Een strijd die ze uiteindelijk niet kon winnen, omdat ze niet de lichaamsbouw had om “goed genoeg” te zijn. Ze werd afgeschreven en verwezen naar het boze stiefzusje van de modellen wereld, de plus size. Ze vertelde welke opofferingen sommige meisjes maakten om wel “goed genoeg” te zijn. Het excessief trainen en diëten, er werd geen middel geschuwd. Er waren meiden die zo’n honger kregen, dat ze bolletjes wol inslikten om een vol gevoel in hun maag te krijgen…

Laat dit even doordringen. 

Een meisje van waarschijnlijk nog geen 18 jaar, voelde zich zo in een hoek gedrukt door de geldende norm in de moderne maatschappij, een maatschappij die wij met zijn allen als volwassenen hebben gemaakt, dat zij een bolletje wol inslikte om geen honger te hebben. Een bolletje wol!

Ik dacht aan mijn oma. Ik was verbijsterd. Hoe is het toch mogelijk dat dit gebeurt en dat er dus volwassen mensen, volwassen vrouwen, omheen staan die dit laten gebeuren. Vanzelfsprekend draait het om geld. De beauty en dieet industrie verdient goud aan vrouwen, door ze te laten geloven dat ze niet goed genoeg zijn, dat ze zichzelf moeten perfectioneren.
Heb jij je lijf al terug, na je bevalling? (oh… was ik het kwijt dan?) De zomer komt eraan, tijd om aan je bikini body te werken!! (body+bikini=bikini body, voila). Koop mijn boek voor een killer body (uh… wat???) Overal worden vrouwen en meisjes er mee geconfronteerd. En ik dacht weer aan mijn oma. Want wij vrouwen zijn ook deels verantwoordelijk voor het in stand houden van deze ellende. Want het gevoel van niet goed genoeg zijn, van altijd anders, beter, slanker, minder rimpelig willen zijn, gaat over van Oma op Moeder op Dochter. Dat is een boodschap die veel vrouwen moeilijk vinden om te horen. Maar toch is het zo. Door zelf mee te doen aan deze onzin, geven we onbewust een signaal af aan onze kinderen dat zij ook alleen maar goed genoeg zijn als zij er ook aan mee doen. En dat moet stoppen.

Maar Cilia, hoe dan? Zul je nu misschien denken. Moet ik dan maar de boel de boel laten en in mijn joggingbroek op de bank gaan zitten met een zak chips? Nee, natuurlijk niet. De missie van Body Image Movement is dat mensen houden van en trots zijn op hun eigen lijf. En dat betekent niet dat je het mooi hoeft te vinden. Dat betekent dat je het respecteert, dat je er goed voor zorgt. Niet dat je het in een bepaalde vorm probeert te dwingen omdat de maatschappij dat van je eist. Je lichaam is geen ornament maar een werktuig. Het is het huis waar je jouw hele leven in woont. Natuurlijk moet je daar goed voor zorgen. Maar dan vanuit een gevoel van respect en liefde. Met als doel het zo goed mogelijk te onderhouden, zodat het je kan dragen als je de dingen doet die je leven verrijken. En als jij uit liefde voor jezelf, goed voor jezelf zorgt, geef je automatisch ook het goede voorbeeld aan de mensen van wie je houdt. Er is zo veel meer in het leven dan het perfecte lijf.

Graag nodig ik je uit om eens een kijkje te nemen op bodyimagemovent en om mijn facebookpagina Body Image Movement NL te volgen. 

Op vrijdag 7 april 2017 komen wij met een aantal fantastische vrouwen samen om de docufilm Embrace te kijken. Mocht je ook geïnteresseerd zijn, dan ben je van harte welkom! Meld je dan aan, door een pb op de facebook pagina van Body Image Movement NL.

CAW