Yummy Sunday: Proefeet

mefrouw3 reacties

In 2015 kon Lions Club Ljouwert ’80 , 25.000 euro overmaken naar de Voedselbank, allemaal dankzij het evenement, wat hier jaarlijks door hen georganiseerd wordt; nl. : “Leeuwarden Culinair “.

Het idee is simpel: de deelnemende restaurants serveren, in ruil voor hun naamsbekendheid, tegen een bepaalde prijs, wat lekkers op een soort van markt aan het publiek en de opbrengst hiervan, gaat naar een goed doel.

De Lions Club staat er tussen als aanjager en organisator. 

Het idee voor deze fundraising actie, (zoals ik het heb begrepen), kwam aan het begin van dit millennium, van een van de nieuwe leden van deze vereniging, vanuit zijn vorige woonplaats, ergens in het zuiden van Nederland, want daar had hij zoiets gezien.

Ondertussen is het concept in Leeuwarden in de loop der jaren op diverse locaties beproefd: o.a. in de Prinsentuin, op het Gouverneursplein en uiteindelijk dan op het Oldehoofsterkerkhof.

Er werden dit weekend tussen de 5000 tot 10.000 bezoekers verwacht; het succes, van in het begin vijf deelnemende restaurants, is uitgegroeid tot de nu meer dan twintig en daarmee een traditie geworden. Voor mij was er echter op Internet geen duidelijkheid te vinden, over welk goed doel er dit jaar aan verbonden is.

Ik ben er verschillende keren bij aanwezig geweest en het aanbod was altijd divers en gevarieerd. 

Alleen met deze editie kon ik er niet bij zijn. Jammer. 

Mijn medeproevers hadden allemaal andere dingen te doen. En om er nu in je eentje heen te gaan? 

Op de speciale middag voor kinderen, kan ik ook wel thuis pannenkoeken bakken.

Ik vermoed daarentegen zeker, dat de menukaart weer om van te smullen en overweldigend is geweest; gezien de lijst van alle restaurants, die mee hebben gedaan. Ze zijn te vinden op de webpagina van Ljouwert Culinair.

Maar ik zal nooit mijn vuurdoop vergeten. Dat was in het oosten des lands. In Enschede.

Daar werd voor mijn gevoel echt groots uitgepakt. Daar kreeg je dingen voorgeschoteld, die je nog niet kende, tegen een echt kleine prijs. Dus was het voor iedereen betaalbaar en had het echt een groot bereik. Dat was de “Proefeet.”  

Mijn man en ik, noemen het daarom onderling nog steeds zo; als we naar Leeuwarder Culinair gaan; het klinkt zo veel gemoedelijker.

En wat heb jij dit weekend gegeten? 

Ik een lasagne schotel van mijn supermarkt nextdoor.

Ook yummy!

Groet SH

Quote of the Friday: Seniorenmoment

mefrouw4 reacties

image“Één haar op het hoofd is beter dan twee op de borstel.”
– onbekend –

Met het opruimen van het magazijn vond ik een leuk boekje. Oeps, een seniorenmoment. Toen ik bij deze quote kwam, moest ik meteen aan mijn Pake denken, want deze geldt totaal niet voor hem. Zolang ik leef heeft hij al een kale kop, met een paar haren erop, maar met een mooie krans.

Als klein meisje wilde ik al kapstertje spelen. Dan zat ik op de eettafel, met mijn korte pootjes bungelend over de rand en hij op de stoel, dan moest hij een theedoek om als kapkleed en dan had ik alle borstels en kammen die er waren en een soort aftershave netjes uitgestald naast mij op de tafel. En dan speelde ik kapstertje, altijd bleef Pake rustig zitten, totdat ik er weer genoeg van had. Voor mijn gevoel kon ik uren borstelen en net alsof knippen, die paar haren meer of minder, het maakte hem niets uit. De finishing touch was altijd met de aftershave-roller, dat vond ik altijd mooi werk, met dat ding over die hele kale kop heen rollen, hartstikke veel natuurlijk en stinken! Maar ach zolang Pake z’n grapjes maar kon maken en dat we met z’n tweetjes gewoon plezier hadden, daar ging het om. Good memories…

En het mooie is, dat ik nu al 15 jaar Pake’s haar in het echt mag knippen.

Waarschijnlijk ben hij de grondlegger geweest, dat ik de kappersopleiding heb gedaan.
Dus Pake: bedankt!

FR

About books and reading: Het stenen oordeel

mefrouwEen reactie plaatsen

Wanneer je als schrijfster, al in de eerste zin van je boek de clou en de afloop van het verhaal durft weg te geven, moet je wel tot de absolute top behoren, om daarna je lezerspubliek tot op de laatste bladzijde geboeid weten te houden. Ruth Rendell (1930-2015) was zo iemand en staat daarmee op bijna eenzame hoogte.

Na een carrière als journalist, begon ze in 1965 met het schrijven van een serie politieromans, waarin Inspector Wexford centraal staat, maar ze genoot ook bekendheid door het publiceren van psychologische thrillers. O.a onder het pseudoniem Barbara Vine.

Voor haar werk werd ze meerdere malen onderscheiden met diverse prijzen en werd ze in de adelstand verheven. 

Ze bleef tot op hoge leeftijd schrijven, terwijl ze en passant sociale misstanden aan de orde stelde en daarbij ook de maatschappelijke positie van vrouwen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze politiek betrokken was.
Zij was altijd al een van mijn favoriete schrijfsters van psychologische misdaadromans, maar “Het stenen oordeel” uit 1977, was mij nog niet bekend. 

Dit ( volgens Vrij Nederlands’ Detective &Thriller gids) kleine meesterwerk, werd in 1997 als pocket uitgegeven in de Rainbow Crime serie van uitgeverij Maarten Muntinga bv en juist daarvan, kreeg ik er onlangs eentje in handen.  

Samen met nog drie andere verhalen uit dezelfde serie, van haar hand, die ook allemaal aan te raden zijn:

> Terugzien in duisternis; voert je mee naar lang vervlogen tijden rond WO 2. 

>Praten met vreemde mannen; begint bijna als een wat knullige spionageroman, maar behelst heel wat meer. 

>De valstrik; is wat de titel al aangeeft, ook als lezer moet je nergens in trappen.

Maar het deel wat ik hier bespreek, heeft als centraal thema “analfabetisme” in een tijd waarin Prinses Laurentien nog op de lagere school zat.

De kunst van het lezen en schrijven is een van de hoekstenen van onze beschaving, zo stelt de auteur al op de eerste bladzijde, dus zal het een uitdaging voor haar, als schrijver zijn geweest om uit te diepen, wat er gebeurt, als je die kunst juist niet beheerst.

Na het lezen van het eerste hoofdstuk weten we al wie er in welk tijdsbestek, op welke dag en op welk tijdstip, allemaal vermoord zullen worden. 

En waarom en door wie natuurlijk. En toch leg je het boek niet weg, dat kan ik je garanderen.
En dat allemaal door een zin; die onsterfelijk intrigerende beginzin:

“Eunice Parchman doodde de familie Coverdale omdat ze niet kon lezen of schrijven. ”

Groet SH

Ps. Dit boek past niet echt in de Challenge, die ik mezelf gesteld heb, maar met een beetje Verbeelding, valt het onder punt 3 en punt 4: een detective en een klassieker! 

;-))
Oorspronkelijke titel: A Judgement in Stone

Copyright: Kingsmarkham Enterprises Ltd. 

Copyright Nederlandse vertaling: 1978 Het Spectrum bv, Utrecht

Omslag ontwerp: Mariska Cock
ISBN 90 417 7040 2 NUGI 331

Wespen 

mefrouw9 reacties

De Ă©Ă©n schiet in een volledige paniek dans bij het alleen al horen van het gezoem van deze gevleugelde beestjes en de ander blijft gewoon rustig zitten tot ze weer verder vliegen naar het volgende tafeltje. Ik vind dit altijd een erg grappig schouwspel! 

Alhoewel er niet zoveel wespen zijn door de vele regenbuien deze zomer, helpt deze DIY om ze op afstand te houden en je nog even lekker op je gemakje kan genieten van het zonnetje.

Benodigdheden:

– citroenen 

– aantal waxinelichtjes 

– mesje en een bolletjesschep

– leeg en schoon glazen potje

– pan

– water

– optioneel een paar druppels Citronella etherische olie

Werkwijze:

– snijd de citroenen door de helft en hol ze voorzichtig uit met een bolletjesschep

– verwijder de aluminiumhouder van de waxinelichtjes en haal voorzichtig het kaarsenlont met het voetje eruit

– stop de waxinelichtjes in het glazen potje en verwarm dit “au bain marie” dus in een pan met water tot het vloeibaar is geworden

– stop het kaarsenlont met voet in de halve citroen en schenk het vloeibare kaarsvet erbij (eventueel kun je hier nog een aantal druppels citronella olie aan toevoegen)

– laat de citronellakaars stollen

Het staat niet alleen gezellig op tafel maar ook komt er een lekkere subtiele geur vanaf! Als kleine bonus houden ze ook andere akelige muggen op afstand. Zodat je tijd hebt voor elkaar.

Fijne avond,

MR