“Mag ik dan bij jou?”
-Claudia de Breij-
Claudia is 13 maart 41 jaar geworden. Cabaretière, presentatrice, zangeres en radio-dj. Nu bij iedereen bekend met haar prachtige lied.
Voor veel mensen een nummer met een dubbele lading, ook voor mijn beste vriendje die vandaag jarig is.
Goed weekend allemaal!
FR
Persoonlijk vind ik altijd een hele kunst om een grote stapel (warme) pannenkoeken op tafel te krijgen. Ik ben niet echt een held met meerdere koekenpannen op het vuur en de eerste is altijd om te proeven!
Finn en ik zijn vanavond met zijn tweetjes thuis, morgen is het pas nationale pannenkoeken dag maar als ik ze vanavond op het menu zet hoef ik niet een mega stapel te bakken voor het hele gezin.
Finn wil ze graag zelf leren omgooien. Met onze nieuwe kleine koekenpan beginnen we met bakken. We spreken af dat ik het eerst voor doe. De nieuwe pan heeft iets te hoge randen, dus na ongeveer tien pogingen liggen we helemaal slap van het lachen om het malle dansen van de pannenkoek maar er moet toch echt een spatel aan te pas komen. In de grote pan gaat het omgooien prima en bij de laatste kleine wagen we nog een poging met zijn tweetjes met de kleine pan. Yes gelukt!
Ingrediënten:
– 200 gram speltbloem
– 2 eieren - 0,5 liter karnemelk
– snufje zout
– 15 gram vanillesuiker
-granaatappel
Gebakken appeltjes
– vier kleine appeltjes
– knijp agave siroop
– kokosolie of roomboter
Bereidingswijze:
– gooi alle ingrediënten voor de pannenkoeken behalve de olie of boter in de keukenmachine
– mix tot een gelijkmatig beslag (zonder klontjes)
– verhit de olie in de pan en verdeel het beslag tot je de gewenste formaat pannenkoek hebt
-bak de pannenkoeken om en om mooi bruin
-ga door tot het beslag op is
Ondertussen
– schil de appeltjes, verwijder het klokhuis en snij ze in partjes
– verhit de kokosolie in de andere pan en gooi alle ingrediënten erbij
– bak de appeltjes mooi glazig
-haal de pitjes uit de granaatappel
Yummy!
Happy pancakeday tomorrow,
MR
Sommige spreekwoorden zijn bij ons thuis gevleugelde uitspraken en zijn onderdeel van onze opvoeding. Niet in de laatste plaats, vanwege het feit dat onze moeder een ware taalpurist is, of moet ik zeggen taalpuriste. Spreekwoorden zijn cliche’s, domweg gewoon waar en vele behoren, mijn inziens, tot basale normen en waarden die ieder mens behoort te hebben.
“Wie het kleine niet eerst, is het grote niet Weerd”.
Ik kom te laat. Ik haast me naar mijn werk. Ik ga zo snel als mijn voeten gaan. Mijn oog valt op een prachtig, goudkleurig dubbeltje. Ondanks het feit dat ik bijna te laat ben pak ik het dubbeltje op en vervolg mijn weg. Ik hoor mijn moeders stem namelijk in mijn achterhoofd: “Wie het kleine niet eert……”.
Er
Als moeder van vier kinderen ontkom je er niet aan, om niet ook een blog aan dit onderwerp te wijden. De bevalling, maar ja, waar begin je. Naar aanleiding van het succes van mijn drieluik over de namen van mefrouw, was de verleiding groot om er nog een te maken; Bevalling 1,2 en 3. Maar dan zou ik andere situaties geen recht doen. Over de laatste keer kan ik overgins kort zijn: daar weet ik zelf weinig van, omdat het een keizersnede werd en ik bijna alles van horen en zeggen heb.
Echter de eerste keer was het na een zwangerschap uit het boekje (zonder trouwens alle pijntjes, misselijkheid en andere kwalen, die daarin beschreven werden) , geen makje. Na aankomst in het ziekenhuis duurde het nog 24 uur voordat mijn oudste dochter ter wereld kwam. Vierentwintig uur waarin ik mezelf op een heel andere manier leerde kennen. Dat ik zo kon schreeuwen, mensen kon afsnauwen of pijn kon overstijgen en doorstaan, vanwege wat tegenwoordig een weeën storm wordt genoemd, had ik nooit verwacht. Dat er een keizersnee en een bloedtransfusie werd overwogen, heb ik op die momenten niet meegekregen. Dat de meeste in het ziekenhuis aanwezige studenten of co assistenten op een bepaald moment ongevraagd kwamen meekijken, omdat het midden in de nacht was en ze verder niks te doen hadden, kon me eigenlijk niets meer schelen, ik was de schaamte wel voorbij en stond “open” voor publiek. Zij kregen er punten voor hun opleiding voor; en ik kreeg mijn kind; pijnmedicatie was in die tijd nog niet gebruikelijk.
Daarna was ik vastbesloten om zoiets nooit meer te hoeven doorstaan. Totdat zich zes jaar later de tweede dochter onverwacht aankondigde. Zeven maanden zat ik in de rats, maar het ging van een leien dakje. Na het breken van de vliezen was ze er binnen 3 uurtjes. Thuis! Drie uur waarin ik nauwelijks de tijd had, om er over na te denken en met maar drie persweeën. Toen was ze er al. Daarmee heeft ze letterlijk en figuurlijk de weg gebaand voor haar zusje; voor mijn derde en naar ik dacht laatste kind.
Weloverwogen en helemaal zen ging ik er die keer voor en achteraf is dat ook de keer geweest, waarbij ik zelf de meeste zeggenschap en controle over de bevalling heb gehad. De dochter die toen geboren werd, heeft eigenlijk de beste start op aarde gehad.
Als in een Rollercoaster leert men al doende, maar de mooiste bevalling, was natuurlijk die van mijn vriendin.
Daar mocht ik bij zijn en als eerste kreeg ik haar dochter in mijn armen gedrukt.
Een wereld aan ervaringen, maar hoe het bevallen is? Een drieluik zit er niet in.
Groet SH
De eerste mooie dagen van het jaar zijn aangebroken. En ik verwelkom ze met open armen. Ik ben niet alleen: “Mooi weer vandaag mama”.
“Lente!
Kom we gaan de bloemetjes buiten zetten!”
ER
mefrouw 