O&N

mefrouw1 reactie

  
Ik sta in de sportschool. Mijn spullen liggen klaar, en ik ben me aan het voorbereiden voor een lesje pump. Twee oudere dames in de zaal maken zich klaar voor het einde van 2015 en het begin van 2016. “Is het jaar alweer bijna om. Wat een jaar was het…..”. Zo begint de ene dame. “Ja, het klimaat is helemaal anders”‘ is het antwoord van de andere dame.  Samen gaan ze het jaar door, de ellende rondom de aanslagen in Parijs, de vluchtelingen. Alles passeert de revue. Het zijn voornamelijk nare dingen. Oudejaarsdag een dag van terugkijken, en dag van reflectie.

Persoonlijk houd ik niet van het feest oud en nieuw. Ik weet niet wat het is…. Maar toch, de sentimentele trut als ik ben, is oudejaarsdag voor mij een dag van reflectie en ben ik altijd lichtelijk emotioneel. 2015 het jaar waarin ik mijn vaste baan kreeg. 2015 het jaar waarin mijn dochter steeds beter leert praten. 2015 het jaar waarin mefrouw het levenslicht ziet. 2015 het jaar waarin ik me, opnieuw, bewust wordt van mijn eigen kracht. 2015 het jaar waarin geduld een nieuwe betekenis krijgt. 2015 het jaar waarin ik bewust geniet van de kleine dingen in het leven. 2015 het jaar waarin ik eindelijk naar Barcelona ga. 2015 het jaar waarin de liefde op de proef wordt gesteld. 2015 het jaar waarin de liefde ijzersterk blijkt te zijn. 2015 het jaar van hoop, angst, geluk en liefde. 2015 een veel bewogen jaar.

Oudejaarsdag een dag van kijken naar de toekomst. Wat zal er gebeuren aankomend jaar? Zal ik de 10 km binnen het uur lopen? Ga ik een nieuwe droom waarmaken? hoe zal het gaan met ieders gezondheid, zal iedereen sterker worden fysiek en mentaal? Hoe zal mijn dochter zich ontwikkelen, en hoe zullen mijn andere dierbaren zich ontwikkelen? 2016 het jaar van een vrij leven, waarin de kleine dingen het belangrijkste zullen zijn? Ik hoop het met heel mijn hart.

Tomorrow is the first blank page of a 365 page book.
Write a good one.

-Brad Paisley

mefrouw wenst iedereen een goede jaarwisseling. Ik hoop dat iedereen voorzichtig zal zijn.
ER

Woensdagmiddag DIY: Fortunes without cookies

mefrouw1 reactie

  

Met oud en nieuw, om twaalf uur precies, proosten we met champagne. We kussen elkaar en wensen iedereen, de allerbeste wensen toe! Het leek me een leuk idee om voor dit jaar fortunes cookies te bakken met mooie zelf bedachte wensen. 

Gelukskoekjes bakken is geen sinecure, een typisch gevalletje van oefening baart kunst. Ik had een aantal blogs gelezen en de beste tips die daarin stonden waren, dat je flink moest oefenen. De beste tip die ik je kan geven is kijk een paar keer een filmpje op YouTube misschien dat je er dan beter uitkomt met de vorm dan bij mij het geval was. Ik heb het filmpje pas achteraf opgezocht. Dus niet één koekje is gaan lijken op de beoogde vorm. We hebben wel een hele leuke middag gehad. Finn en ik hadden grappige en diepzinnig wensen verzonnen en bovendien was de smaak heerlijk dus niemand vond het erg om de mislukte vormen op te eten. 

Benodigdheden: 

– schaar

– papier

– stift

– cupcake bakblik 

– bakplaat met bakpapier 

– kopje 

– alle ingrediënten van het recept 

Werkwijze: 

– kijk een aantal keer  een filmpje op YouTube 

– knip strookjes papier uit, schrijf daar een mooie wens op en vouw de papiertjes dubbel

– maak het beslag volgens het recept

– maak de koekjes volgens het filmpje 

Recept:

– 3 eiwitten

– snufje zout

– 45 gram gesmolten boter
– 60 gram havermeel

– 60 gram amandelmeel

– 1,5 theelepel maizena

– 20 gram vanillesuiker

– 1 knijp honing

– 1 theelepels kaneel

– 10 gram vanille-extract

– 20 gram water

Bereidingswijze:

– zet alles klaar

– verhit de oven voor op 150°C en bekleed de bakplaat met bakpapier. Teken er twee rondjes op van een doorsnede van 6 à 7 centimeter

– klop de eiwitten met het zout tot het stevig is maar niet stijf

– mix vervolgens de overige ingrediënten door het eiwitmengsel. Blijf kloppen tot je een glad beslag hebt. Het beslag moet niet te vloeibaar zijn maar het moet wel makkelijk van je lepel aflopen. Kijk goed naar het filmpje om te zien hoe het er ongeveer uit moet zien

– doe wat kokosolie op het bakpapier en maak nu twee koekjes. Gebruik per koekje ongeveer 1 afgestreken eetlepel beslag, hoe dikker ze zijn hoe moeilijker je ze kunt vouwen. Zorg ook dat de koekjes overal even dik zijn

– bak ze nu in de oven tot de randjes bruin worden, zo’n 5 tot 10 minuten

– en dan nu het “moment suprême” : haal eerst één koekje los met een spatel. Draai deze om, leg er een papiertje op, vouw het koekje dubbel en buig het koekje over de rand van een kopje. Laat het gelukskoekje afkoelen in de muffinvorm en ga snel door met de volgende. De koekjes moeten namelijk nog warm zijn als je ze buigt

– herhaal dit tot dat al het beslag op is

Op de foto onze best gelukte 😊
  

Mocht je geen zin hebben in eindeloos oefenen en het gewoon op safe willen spelen dan staan er op ons pinterestbord van mefrouw, oud & nieuw nog een paar andere simpelere DIY projecten maar ook andere vormen van fortunes maar dan zonder cookies.

MR

Guestblog raising mefrouw: Hoekje

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Vroeger bestond er een mopje: Het is rood en het zit in een hoekje. Natuurlijk is het eerste waar je aan denkt, een ongeluk, want dat zit ook in een klein hoekje, of een kind, want dat moest er weleens in staan. Het antwoord ligt niet ver uit de buurt.
De meeste ongelukken gebeuren thuis, zelfs als je er zelf bij bent. Je ziet je kinderen eerder verongelukken op weg naar school of bijvoorbeeld als ze op stap zijn of op reis, maar in deze ” veilige” omgeving schijnt iedereen zich minder bewust te zijn van de gevaren. Ondanks alle voorlichtingscampagnes van de overheid of o.a. de brandwonden stichting gebeurt het nog steeds. De statistieken liegen er in ieder geval niet om.
Ik kan erover mee praten. Niet alleen omdat ik een kind heb wat de naam heeft een brokkenpiloot te zijn, maar omdat alle vier mijn kinderen weleens iets is overkomen. In of rond de woning, op school, bij vriendjes, onderweg of anderszins. 

En ook mijn kleinkinderen zijn er niet vrij van gebleven. 

Gelukkig zijn er geen onherstelbare dingen gebeurd, maar in veel gevallen zijn de littekens nog zichtbaar.
Met vuurwerkongevallen heb ik geen ervaring, wat op zich al een wonder is, maar met Oud en Nieuw

in het vooruitzicht wil ik er op deze plaats toch wel even voor waarschuwen: Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn! 

Aan een veiligheidsbril zijn ze zo gewend en iets aansteken met een lont ook.
Voor de rest roep ik mijn nog schoolgaande kind elke ochtend na: “Ik hou van je en wees voorzichtig! ”
Want in dat hoekje zat, ik kan er nu niet meer om lachen:

een kind met een aardappelschilmesje. 
Fijne jaarwisseling,

Groet SH

Pump & Wine

mefrouw3 reacties

  

Het is aan! Een date met één van mijn lieve vriendinnetjes. Met haar is het altijd leuk. We lachen met elkaar, gaan naar de sauna, dansen samen, zingen samen, drinken koffie, we huilen, eten, beleven avonturen en we praten. We praten over alles, maar dan ook alles. Niets blijft onbesproken. 

Het is vrijdagavond. Dit keer gaan we eerst sporten, voordat we een wijntje gaan drinken. De reden? Pure motivatie. Zij heeft het nodig, en ik houd van haar energie. Een ander vriendinnetje besluit last minute mee te doen. Zij zorgt met haar enthousiasme dat we helemaal niet meer te missen zijn. In de les staan we front row en onze squats zijn gorgeous. Het zweet druipt en de druppels op de grond zijn niet meer te tellen. Endorfine rush, I love it. Ik weet alleen niet of het nu van het sporten komt of van de lol die ik beleef met mijn vriendinnen. Na de les snel douchen en naar de stad.

De wijntjes vloeien rijkelijk. Nou ja, rijkelijk. Ik sta tegenwoordig na drie wijntjes echt volledig op m’n kop. Ik ben niet de enige. We lachen, we shinen. Soms lijkt het alsof we nog steeds 13 zijn en in de kantine zitten, op school, maar dat is niet zo. We zijn twee prachtige vrouwen van 30 en drinken rode wijn. 

Mijn leven is mooier met jou. 

ER

Guestblog raising mefrouw: Derde kerstdag

mefrouw2 reacties

  

Kerstmis in de jaren 60 op Vlieland was voor ons als kinderen altijd heel bijzonder. 

Het begon al op kerstavond; als we na de kerst nachtdienst thuis kwamen stond er steevast wat lekkers klaar, waaronder de bekende kerststol. Helaas houd ik zelf niet zo van rozijnen, maar mijn moeder bewaarde dan haar stukje spijs speciaal voor mij. Genietend van de warme chocolademelk en nog rozig van de kou, bleven we op tot onze ogen bijna dichtvielen en het echt heel laat was.
Eerste Kerstdag stond traditioneel in het teken van het kerstdiner. Aan tafeldekken hadden mijn zusjes en ik normaal gesproken een grote hekel, maar op die dag was het een eer om daarbij of in de keuken te mogen helpen. Het menu is sinds jaar en dag hetzelfde gebleven: Vooraf kregen we overheerlijke groentesoep, naar grootmoeders recept, gevolgd door de veel geroemde rollade van slager Jorna uit Harlingen, met daarbij heerlijke stoofperen en spruitjes en als afsluiting kwam er Saroma pudding met KlopKlop of ijs met slagroom op tafel. Alle logé ’s en wij als gezin genoten met volle teugen.
Op Tweede Kerstdag was er dan het feest van de zondagsschool in de kerk. Daar keek je het hele jaar naar uit, omdat het altijd spannend was wie er uit gekozen zou worden om het eerste kaarsje in de enorme boom aan te mogen steken. Het was namelijk een spectaculair gezicht als er dan dmv een schietlont een voor een alle kaarsjes aanfloepten, tot in de top aan toe. Met het oog op de brandveiligheid gebeurt dat tegenwoordig niet meer op die manier.
Kadootjes werden er in die tijd gewoonlijk niet uitgewisseld, maar onder die boom stonden er altijd tasjes klaar, met allemaal traktaties en een boekje. 

Verschillende daarvan heb ik nog : “De kleine zwerver”, “Het klompje dat op het water dreef”, “Als een droom” en meer van die aansprekende titels. Voorin was dan een briefje geplakt met je naam. Ter herinnering aan het kerstfeest van de zondagsschool.
Derde kerstdag bestaat officieel niet, maar wel bij ons thuis, want mijn vader is jarig op 27 december. Voor mijn moeder betekende het vaak dat ze, als het even tegenzat, voor vier of vijf dagen boodschappen in huis moest halen, wat de nodige planning vergde. Petje af voor haar organisatie talent!

De hele dag door was er dan visite, want behalve opa en oma, woonde er nog al wat familie op het eiland. Het was een komen en gaan van ooms en tantes, neven en nichten, buren en kennissen en ook de halve bemanning van de boot voelde een beetje als familie.
Dat die familie in de loop der jaren behoorlijk is uitgedund mag geen wonder heten, dat het kerstmaal minder uitgebreid is ook niet, gezien de wat kleinere behuizing van mijn ouders, maar logeren kan nog steeds en dit jaar is het wel voor de 85ste keer Derde Kerstdag!
En ik hoop dat mijn vader’s taartschep nog steeds z’n melodietje speelt: LANG ZAL HIJ LEVEN!

Groet SH 

NB. 
Vanaf 1 januari zal hij dan weer kunnen vertellen dat hij het jaar daarop 87 wordt. Ja, pap!