Half acht ’s ochtends. Ik ontwaak en ik pak m’n telefoon om te kijken hoe laat het is. Ik zie dat mijn telefoon is ontploft. “Code violet”, wordt geappt door mijn directeur. “Code violet? Maakt ze een grap? Ik heb nog nooit gehoord van code violet”‘ schiet het door m’n hoofd. Eerst maar eens kijken wat er in de wereld aan de hand is. Ik open het nieuws en daar wordt code violet bevestigd; levensgevaarlijk weer. Mijn vriendinnetje appt: ” Deze taferelen doen me aan Noorwegen denken”, dit tovert een glimlach op m’n gezicht. Een aantal jaar ben ik met mijn studiegenootje een aantal maanden naar Noorwegen geweest voor onze studie. Samen met twee andere studenten van de pabo hebben we daar een te gekke tijd gehad; en de meiden zijn echt vriendinnen voor het leven geworden! 

Vandaag een golden oldie: een blog die ik geschreven heb toen ik in Noorwegen was.

Zweten in Noorwegen

Zweten in Noorwegen. Kan dat? Ik kan met een gerust hart zeggen dat dit mij afgelopen zaterdag aardig is gelukt. Dit keer hadden we als dagactiviteit: langlaufen en elanden spotten ( het moosse spotten is mij helaas niet gelukt). Hierbij hadden we twee persoonlijke Noorse gidsen. Deze meiden zitten in mijn klas en vertellen ons graag hoe belangrijk wol is in Noorwegen. Wol houd je warm. Aangezien deze lieve meid geen wol meegenomen heeft, vond ik het verstandig mij goed aan te kleden. Om het plaatje compleet te maken zal ik even vertellen wat ik aan had: bh, onderbroek, gewone sokken, smartwool sokken, thermo ondergoed, een truitje met korte mouwen, een snowboardbroek, een vestje, een sjaal, een jas en een muts. In mijn rugtas zat nog een fleece vest en een trui. Ik was absoluut niet van plan om het koud te krijgen.

Ik had noog nooit op de lange latten gestaan, dus dit beloofde enorme lol voor de Noorse dames die al vanaf hun tweede op de latten staan. Naïef als ik ben vraag ik of er ook skiliften naar boven zijn. Na vriendelijk gelach van mijn Noorse gidsen was het antwoord nee. Na een kleine afdaling, wat goed ging zonder te vallen, begon de klim op de lange latten. Eindelijk boven, zonder te vallen, had ik het lekker warm. Optimistisch als ik ben, denk ik dan krijg ik het in elk geval niet koud. Na de klim volgde de eerste afdaling gepaard met een valpartij. Het moment dat je gaat vallen, dat besef, dat is onbeschrijfelijk: ” Daar ga ik. Ik hoop dat ik goed land, dat het geen pijn doet. Dat ik m’n been niet breek, dat ik geen sneeuw in m’n kleren krijg. BOEM!!! AU!!! PIJN, SNEEUW IN M’N KLEREN, AAAH!!” Maar vooral lachen, want het is toch geweldig. Ik sta op de lange latten in Noorwegen en natuurlijk ga ik op m’n plaat, maar dit is vet cool! Nadat ik mijzelf weer had herpakt vervolgenden we de rit met, jawel, een klim. Eindelijk  boven zweette ik als een otter. Ik zal je zeggen: een hittegolf in Turkije is er niets bij. 

Na vele afdalingen, klimmen en valpartijen met sneeuw in m’n broek waren we eindelijk helemaal boven. Natuurlijk helemaal bezweet, maar voldaan. Onze Noren hadden de sleutel van een heuse, Noorse blokhut. Hier hadden ze twee heuse verrassingen voor ons in petto: warme chocolade melk en grote rubberen banden waarmee we de heuvel af konden sleeën. Na elke kick van het sleeën volgde een klim om vervolgens weer naar beneden te sleeën. Dit zorgde ook voor de nodige zweetdruppels op m’n voorhoofd. 

Ik heb deze dag beleefd met bloed, zweet en tranen. Een dag om nooit meer te vergeten. Zweten in Noorwegen, dit zou ik elke dag wel willen!

  

Wauw, een herinnering om nooit te vergeten! 

ER