Een regenboog aan de hemel

mefrouwEen reactie plaatsen

IMG_4291

Ik loop met een slaperig hoofd naar beneden naar Finn zijn kamer, trek de gordijnen open en zet het raam op een kier. Ik kijk op en zie een prachtige, hele heldere regenboog aan de hemel. Ik roep Qyra die ook nog boven is en samen kijken we naar dit kleurrijke natuurverschijnsel. Ik roep naar beneden dat Finn ook even uit het raam moet kijken en na een tijdje horen we een “WAUW”, hij heeft hem ook gespot.

Opeens staat mijn lief naast me en vraagt “je bedoelde toch niet die kip”? Ik schrik. Nee, ik bedoelde niet de kip.

Tok blijkt vannacht te pakken zijn genomen door een steenmarter.

Groot verdriet bij mijn gevoelige mannetje en de hele dag staat in het teken van Tok. Als hij uit school komt heeft hij een tekening ter herinnering aan zijn lievelingskip gemaakt. Bij de logopediste doen ze oefeningen geënt op kippen. Als we weer thuis komen moet natuurlijk de begrafenis van Tok georganiseerd worden.

Samen met een paar buurtkinderen hebben ze scheppen geregeld. Ook zijn er bloementjes geplukt. De ander heeft een mooi steentje voor op het kippengrafje. Er moet ook een stok op. We zoeken een mooi plekje in het park en mijn lief graaft het gat. We nemen afscheid. Dag Tok, dank je wel voor je lekkere eitjes!

Als we terug lopen zijn de kinderen het met elkaar eens; “we moeten dan wel af en toe hier naar toe om nieuwe bloemen neer te leggen”.

MR

Take a dump

mefrouw2 reacties

IMG_4232

Vanmorgen las ik een artikel in de Volkskrant dat ging over dat mensen in het Noorden twee keer per dag zouden poepen. Als het over poepen gaat, heb je mijn aandacht. Ik heb namelijk last van spastische darmen, dus het toilet is een van mijn beste vrienden. Achteraf bleek het artikel te gaan over het slechte onderzoek. Maar dit zet me wel weer aan t denken.

Gisteravond belde mijn vriendin CW, op een gegeven moment zegt ze: wacht even Fook, ik moet een scheet laten. “Haha, ik ook. Komt gewoon omdat ik jouw stem weer hoor.” Altijd als we samen zijn hebben we t wel even over ons poepgedrag. We kunnen rustig bij elkaar scheten laten, geen probleem.

Het is erg vervelend als je in een wokrestaurant zit en je moet rennen dat je op de wc komt, of dat je er altijd rekening mee moet houden, wat je eet. Dit doe ik niet altijd en daar ondervind ik dan ook weer snel de consequenties van. Ik zou al blij zijn als ik elke dag normaal zou kunnen poepen, bij mij is het eerder andersom, vijf dagen aan de dunne en twee dagen normaal.

Er zijn ook stellen die al jaren bij elkaar zijn en die nooit een scheet in elkaars bijzijn laten. Dit gaat mij nooit gebeuren. Ik moet namelijk regelmatig een scheet laten en als ik dit niet doe, krijg ik ontzettende buikpijn.

Mijn directe omgeving weet van mijn probleem, een vriend vraagt ook altijd als ik weer naar de wc ben gegaan. “Heb je weer last van SD?” (SD= spastische darmen)

Zo ging ik een keer op een tweede date met een jongen en op een gegeven moment vraag ik hem hoe hij over scheten laten denkt. “Nee, dat kan niet, een vrouw hoort echt geen scheten te laten.” Ja, hoor, wij ruiken naar bloemetjes. Heb dus deze jongeman verteld dat we er dan meteen maar mee kunnen stoppen, want het gaat hem echt niet worden, als ik geen scheet in zijn bijzijn kan en mag laten. Het was dus ook de laatste date.

Een beetje poeppraat, ik ben er niet vies van.

FR