Power posing

mefrouw2 reacties

  

Een berichtje in mijn inbox. “Leuk, een berichtje van Nies”, denk ik. Ik klik op de link en wat ik dan zie zet me aan het denken. Het geeft me kracht en ik besluit om het voortaan, te pas en te onpas, toe te passen in mijn leven. 

Het is een filmpje* van de spreker Amy Cuddy. Ze spreekt o.a. over lichaamstaal, power posing en fake it ‘til you become it. 

Het filmpje is de moeite van het kijken absoluut waard en doe er vervolgens je voordeel mee. Het heeft mij enorm veel gebracht! 

ER

* http://blog.ted.com/amy-cuddy-power-poses-through-pop-culture/

Een syndroompje

mefrouwEen reactie plaatsen


Elke dag doe ik mijn ballet oefeningen, maar ik ben helaas geen ballerina… Nee ik heb last van één of ander syndroom… De meeste mensen zeggen direct: “Ja ja Foka, dat weten we”. Maar ik heb last van het Thoracic Outlet Syndroom (TOS). Andere benamingen zijn Schoudergordelsyndroom of het Neurovasculair compressie syndroom oftewel een hele mond vol. Kortweg houdt het in dat in het schoudergebied op het punt waar zenuwen en bloedvaten samenkomen oftewel de vaatzenuwbundel bekneld zitten. Wat ik gedurende de dag voel, is dat mijn arm voor mijn gevoel niet genoeg bloed krijgt, wat resulteert in een doof, tintelend gevoel in mijn gehele linkerarm en een zeurend pijnlijk gevoel in de vaatzenuwbundel.

De eerste keer dat ik hier last van kreeg, is alweer een paar jaar geleden. Maar in eerste instantie dacht ik: “Linkerarm, doof en tintelend gevoel? WTF heb toch geen hartaanval…” Maar gelukkig niet, alleen de aanhoudende tintelingen en doofheid blijven.

Op een gegeven moment toch maar naar de huisarts. En wat blijkt, ik was stomtoevallig de derde patiënt die dag met hetzelfde probleem. “Gelukkig, ik ben niet alleen, niet bijzonder, niet uniek”. De dokter vraagt mij wat ik er zelf aan doe, om het gevoel minder te laten worden. “Nou, normaal doe ik dan zo”, en laat hem mijn ballet oefingen zien. Aan het gezicht van de dokter te zien, kan ik direct door naar de finale van So you think you can ballet. “Keurig Foka, veel meer is er niet aan te doen. Leer er maar mee leven…. ”  “Oké dokter. Doen we dat!”, denk ik en met een pirouette verlaat ik de spreekkamer.

Maar het klopt wel, je leert er mee leven. Mijn omgeving is er inmiddels ook aardig aangewend.  ” Doe je weer je oefeningen Foka?” 

FR

www.mefrouw.nl

mefrouw3 reacties


Ik zwaai de deur open en de heerlijke geur van hutspot komt me tegemoet. Mel is druk bezig geweest in de keuken en iedereen is er al. Vandaag is de dag dat http://www.mefrouw.nl de lucht in gaat! “Het ruikt lekker Mel!” Iedereen heeft trek. We besluiten eerst te eten. Zodra de laatste hap naar binnen is gewerkt. Zegt Finn: “Sante Lien, we hebben een cadeautje en ook voor Foka”. ” Oooeh leuk, Ik houd van cadeautjes” schiet het door mijn hoofd.

Dan is het nu tijd om de laatste puntjes op de i te zetten. Nah ja……. puntjes…. Mirelle heeft werkelijk een hele waslijst. We werken de lijst af, passen de laatste dingen aan, koppelen de link van Facebook en Foka maakt een slinger. Ik leg de hand aan deze laatste blog en dan is het zo ver: onze lifeblog is een feit!

We presenteren u met gepaste trots: http://www.mefrouw.nl!

Dachten we……. Het was niet zo gemakkelijk als we hadden verwacht. Na uren van stress,  puzzelen en onze grote held Mel, is het dan nu toch gelukt. Op 31 mei 2015 om 22:49 ziet http://www.mefrouw.nl dan toch echt het levenslicht!

ER

Keukenprinsen en keukendraken

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Sprookjes bestaan niet zegt men. Ik durf dit hardop te betwijfelen: in mijn leven zijn sprookjes namelijk, dagelijks, de keiharde realiteit.

“Lief, zal ik de pasta maken of jij?” Ik heb me voorgenomen om vaker te gaan koken, want om mijn keukenprins nu altijd het zware werk te laten doen, is ook weer zo wat. Dus vandaar mijn voorstel. ” Zal ik het maar doen lief keukendraakje van me” Hmmmm denk ik…… Hij geeft nu eigenlijk aan dat ik gewoon niet kan koken, maar hij wil niet lullig zijn dus gebruikt hij liefkozend zijn favoriete koosnaampje voor me. Ik ben ook de beroerdste niet en ik laat hem lekker zijn gang gaan: ” Goed kook jij dan maar, maar dan wil ik er nooit meer wat over horen dat ik niet kook”. 

Eerlijk is eerlijk. Hij heeft er nooit een woord overgerept. Jarenlang niet. Dit onderwerp was net Sneeuwwitje in de glazen kist; altijd zichtbaar maar we laten het lekker slapen. Nu jaren later is er een prinsesje geboren en moet het allemaal anders, vind ik zelf. Een moeder die de rol van keukendraak op zich heeft genomen vind ik raar. Door de jaren heen heb ik van jan en alleman allerlei kookboeken gekregen, en die heb ik allemaal netjes in de kast gezet. Belle (die van het beest) eat your heart out. Maar dan nu: de wonderen zijn de wereld nog niet uit, de geest is uit de lamp, IK KOOK. 

Zoals in elk sprookje bevecht je de moeilijkheden in het leven niet alleen; een van de heldinnen van mijn sprookje is Pauline. Met haar vrolijke lach en pollepel in de hand voorziet ze me van allerlei tips, recepten en trucs. Haar Foodblog* en haar boek inspireren me! Ik houd vooral van Fast&Fresh. Samen gaan we de strijd aan in mijn keuken. Ik aan het roer. Als een ware draak spuw ik het vuur aan. Zoals Tinkerbell strooit met haar elfenstof, zo strooi ik met mijn kruiden. Pauline laat duidelijk haar recepten zien, zegt hoeveel en hoelang, lekker duidelijk! Met klotsende oksels brengen we het recept tot een goed einde, althans dat vind ik zelf. Bedankt Pauline, ga maar weer gauw terug naar je keuken.

“Lief, het eten staat klaar! Ik heb mijn best gedaan ben heel benieuwd of je het lekker vindt. Laat je het even weten?” Ik zwaai. De deur gaat dicht. Terwijl ik naar de sportschool loop krijg ik een whatsappje: ” Het is lekker!”

ER

*http://uitpaulineskeuken.nl

The things we do for love

mefrouwEen reactie plaatsen

 

“Lief! We eten vanavond spruitjes”


Laat ik voorop stellen dat ik echt niet dol ben op spruitjes. Vroeger moesten we van m’n moeder alles proeven, maar op een gegeven moment hoefde ik geen spruitjes meer te ‘proeven’, omdat toen toch echt wel duidelijk was dat ik geen spruitjes lust. En dan tref je een man die dol is op spruitjes. Tsja….. Wat doe je dan…. Ik houd van hem en hij kookt altijd alles wat ik wil eten, dus dan moet ik maar een keer spruitjes eten, voor hem. 

Een vriendinnetje van mij is geëmigreerd naar Amerika voor de liefde van haar leven. Echt super gaaf natuurlijk. Ze gaat veel nieuwe dingen doen en ontdekken. Ze leert een andere cultuur kennen, ze leert nieuwe mensen kennen, ze gaat op avontuur, ze ziet weer iets nieuws van de wereld en als kers op de taart: ze beleeft dit alles met haar grootste liefde. Maar soms bedenk ik me dat ze ook alles achter laat: haar familie, haar vrienden, haar leven in Nederland. Bijzonder dat zeker; a true lovestory.

Het zet me aan het denken: welke dingen laat je voor de liefde en welke dingen doe je juist voor de liefde. Ik eet spruitjes. Mijn lief gaat naar het strand. Ik laat hem autorijden. Hij bakt pannenkoeken. Ik heb sushi leren eten (en ben er nu dol op). Hij laat mijn hondje uit. Kleine dingen, maar je doet het uit liefde. 
Ik denk nog eens aan mijn vriendinnetje die is geëmigreerd, of een ander vriendinnetje die met haar liefde op vakantie gaat met een boot. Weer een ander laat hem juist los en wenst hem alle geluk toe van de wereld, al is dit niet samen. Mijn lief, rijdt naar Noorwegen voor mij. Ik kom tot de conclusie dat de liefde grensverleggend is, letterlijk en figuurlijk! 

“Zullen we volgende week maar weer eens spruitjes eten Mel?”

ER