Drie jaar na het behalen van zijn MAVO- (ja, echt waar MAVO; geen VMBO) diploma en na het voorgaande jaar op een tiende punt te weinig, gezakt te zijn geweest voor de HAVO; mocht gisteren, na weer een stressvol jaar (voor zijn ouders dan, zelf had hij er het volste vertrouwen in) eindelijk de vlag weer uit, want mijn zoon is geslaagd voor zijn HAVO-examen!

Een banner hadden we voor de zekerheid toch al maar wel gekocht; een cadeautje lag ook alvast klaar en die vlag, met stok om zijn schooltas aan op te hangen, was sinds 5 mei nog niet opgeruimd, maar, ja…..toch zit je heel lang in het ongewisse en hou je je hart vast.
Want hoe kun je zoiets nou zeker weten?

Er zijn kinderen die je ziet studeren. Er zijn kinderen die nog wel eens een boek open willen slaan of die overhoord willen worden, als je dat voorstelt. Of die naar de examentrainingen gaan waarvoor betaald is, maar zo niet mijn zoon.
En voordat iemand daar commentaar op heeft: een jongvolwassene beweeg je mogelijkerwijs toch iets minder gemakkelijk tot bepaalde zaken, dan een puber. Ook al heeft diegene aan het begin van het schooljaar nog beweerd, dat je hem nog steeds mag behandelen als een 17- jarige.

Alles wat wij van het hele proces hebben meegekregen, is dat hij heel veel educatieve filmpjes op YouTube heeft bekeken en vooral uren met zijn Australische vriendin aan het bellen was.
Dat laatste was natuurlijk wel heel goed voor zijn Engels en misschien zelfs voor geschiedenis, want zij studeert History……
Zoals de voetbaluitjes naar Duitsland vielleicht geholpen zullen hebben om zijn Duits wat te verbeteren, heb ik in mijn wanhoop wel eens bedacht.
Natuurlijk zullen wat vrijstellingen hier en daar ook de boel overeind gehouden hebben, maar als iemand mij de afgelopen maanden vroeg hoe het er nu eigenlijk voorstond, riep ik steeds uit de gein: “Als hij slaagt, dan heeft hij een helemaal nieuwe leermethode uitgevonden!” En zo geschiedde.

Op zijn sloffen. Op geheel eigen wijze, maar wel met op een na allemaal voldoendes, is hij nu dus geslaagd. En hij is zelfs bereid om het gemiddelde cijfer nog wat op te halen door een herexamen voor filosofie te gaan doen.

Dus Geert: Gongratulations!!!!!! Chapeau! Ik neem mijn hoed voor je af!

Groet SH

Afgepeigerd plof ik op de bank om vervolgens twee uren later weer wakker te worden.

Vandaag was het zover en is onze straat weer prachtig versierd. Vanaf morgen barst het dorpsfeest editie 2017 los.

Al weken zijn wij met alle buurtmannen, vrouwen en kinderen aan de slag met het thema Vikingen.

Vandaag viel alles samen.

“I love it when a plan comes together”

We hebben een foto challenge bedacht, in de straat staan fotoborden met een viking decor voor jong en oud. We hopen op vele leuke foto’s en de eerste prijs natuurlijk!

MR

Het schrijversduo Nicci Gerrard en Sean French had allang voor ze elkaar ontmoetten en samen gingen werken, onder eigen naam ook al het een en ander gepubliceerd, maar pas na hun huwelijk kwam het grote succes. 

In 1997 verscheen hun eerste gezamenlijke roman, ‘Het geheugenspel’ en vele titels zijn daarna gevolgd. Waarvan er enkele inmiddels bewerkt zijn voor de televisie en ‘Bezeten van mij’ bijvoorbeeld, voor het witte doek.
Ik denk dat er ondertussen in elke Nederlandse boekenkast wel een of meer vertalingen van een van hun thrillers te vinden is. En hoewel ze dus niet geheel of eigenlijk niet aan het criterium van de spannende boekenweken voldoen, mag een boek van hen eigenlijk niet ontbreken in de vakantiekoffer.

Ik ken geen andere schrijver die steeds opnieuw met zoveel enthousiasme en schijnbaar moeiteloos in het hoofd van een psychopaat weet te kruipen. 

Zoals ze zelf in een interview vertellen, praten ze veel over het verschil in eigen perceptie en dat van anderen als ze over een boek nadenken. En misschien is dat wel het hele geheim. Door iets samen te bespreken, durven ze misschien net een stapje verder te gaan dan menig andere auteur. Maar tevens zijn humor en inlevingsvermogen van groot belang.

Dat blijkt ook wel uit hun hele oeuvre en daarom spreek ik hier geen voorkeur uit voor een bepaald boek.

Veel lees-of-herleesplezier! 
Groet SH

Tijdens mijn studententijd werkte ik altijd op Vlieland in de horeca en met heel veel plezier. Ik vond het heerlijk om zes dagen in de week te buffelen. Het liefste rende ik dan de poten uit m’n lijf, en dan smaakte die sluitborrel het aller, aller best. 

Er zat alleen een nadeel aan die zes dagen in de week werken: je had maar een dag in de week vrij. Maar hier hadden we iets op gevonden. In die ene dag vrij, propten wij alles wat anderen mensen, die echt op vakantie waren, in een week tijd deden. We ontbeten dus uitgebreid, gingen naar het strand, kletsen bij, pakten een piekuurtje mee, gingen uiteraard heerlijk en uitgebreid uiteten, daarna op stap, ’s nachts naar het strand en als het echt warm was namen we nog een nachtduik. Perfecte vakantie! En dat elke week! Zo mooi! 

Nu, tegenwoordig, werk ik in het onderwijs. “Lekker veel vakantie heb je”, “Goh, jij bent ook altijd vrij”, “Heerlijk zeg, jij bent elke dag vroeg klaar”, een greep uit de onliners die ik regelmatig krijg te horen. Het is waar: ik ben de hele dag met mijn kleuters aan het spelen, ik ben lekker veel buiten en het is altijd mooi weer, ik heb zoveel vakantie, dat ik de dagen dat ik eindelijk mag werken koester en natuurlijk zijn mijn werktijden aanzienelijk korter dan die van ieder ander. Een dagsvakanties zijn dus overbodig in mijn leven. Maar ik heb dit fenomeen toch behouden. Het is zo’n lekker gevoel vakantie: al is het maar voor een dag! En die dag leef ik ook echt alsof het vakantie is. 

Dus ja, ik ben juf en ik heb ‘echt’ veel vakantie, soms zelfs maar een dag! En dan leef ik als een god in Frankrijk!

ER

Ed Sheeran nam deze week voor het eerst plaats op de bijrijdersstoel naast James Corden in Carpool Karaoke. Dit werd wederom een hilarische editie. 

Naast de karaoke en het praatje haalde de presentator ook een grote pot met chocolade maltesers tevoorschijn en daagde zijn bijrijder uit om hiervan zoveel mogelijk in zijn mond te stoppen.

Kleine spoiler maar het lukt de Britse zanger om er maar liefst 55 chocolade ballen in zijn mond te stoppen!

Yummy?

MR