Throwback Tuesday: Blog top 10 2015

Tot voor kort bestond mefrouw nog niet.

Ondertussen kunnen en willen we het bloggen  niet meer wegdenken uit ons dagelijkse leven. Inspiratie krijgen we overal vandaan. De tags, lifehacks, en blogs vliegen ons om de oren. Ook maken we overal foto’s van, zodat we die kunnen gebruiken bij onze blogs. We appen en mailen heel wat af maar dat maakt het ook zo leuk dat we het echt samen doen en we leren heel wat af!

Mensen lezen onze blog van over de hele wereld, vanuit België, Indonesië, Hongarije, Engeland, Amerika, Verenigde Arabische Emiraten, Tanzania Down under, en nog veel meer landen. Wij proberen ons dan te bedenken wie zou het kunnen zijn? Wie is er op vakantie en waar zijn ze heen? Wie kennen we en woont er in Amerika, Engeland of elders?  We denken niet dat mefrouw connecties heeft in Tanzania.

Zo op het einde van het jaar, hebben we een trowback time blog. Een heuse top 10 van onze best gelezen blogs!

1.) Babi ketjap saté alla Mart Bakker

2.) Grit outdoor

3.) Blote voeten

4.) Guestblog raising mefrouw: De M van mefrouw

5.) Brand New 

6.) Guestblog raising mefrouw: De E van mefrouw 

7.) Ik lijk steeds meer op jou 

8.) Guestblog raising mefrouw: De F van mefrouw 

9.) Sneak Peak 

10.) Infinity 

Gisteren hadden we deze top tien als concept klaar staan maar toen kregen we de snelste stijger ooit ……De andere man in mijn leven…what’s on people’s minds?

De website telt nu 23.000 hits!!! We hadden nooit durven dromen dat we zoveel leuke reacties zouden krijgen. We durven onszelf nu heel voorzichtig aan bloggers noemen. Iets waar wij als mefrouw enorm trots op zijn.

Maar bovenal enorm bedankt allemaal!
Liefs mefrouw

 

Advertenties

Guestblog: vandaag


Tijdens een wandeling met de hond dacht ik na over de vragen die sommige mensen stellen, als ze horen dat ik een guestblog schrijf.

“Maar waar heb je het dan over?”

Nou, ja gewoon, over vroeger, over mijn dochters, hoe ik ze heb opgevoed en zo.

“Dus niets over het heden?”

Nou, eh, nee.

Ze lopen me nu al te verbeteren, als ze het ergens niet mee eens zijn, mijn dochters.

Zij wel trouwens, zij schrijven wel over het heden. Soms zelfs zo expliciet, dat ik denk te moeten waarschuwen, dat Beppe het eventueel ook kan lezen.

Maar ze schrijven alles op. Tenminste dat denk ik. Dat ze alles opschrijven. Ze luisteren toch niet naar me. En ik bemoei me er verder niet mee.

“Dus je deelt momenten uit het verleden?”

Nou, momenten, momenten. Ik zoek meer naar een algemene deler. Een rode lijn zeg maar. Iets gemeenschappelijks.

“Dus niks specifieks?”

Oh, dat kan wel ,hoor. Als het moet kan ik heel specifiek zijn. Best wel, als het gaat om bepaalde herinneringen.

Maar ja, het is een strijd tussen mijn beleving en hun reactie.

Zij hebben de redactie en doen de foto’s.

“Dus die foto’s maak je niet zelf?”

Nou, ja soms ben ik er wel bij. Of ik draag de attributen aan, of bedenk het onderwerp, maar ik maak ze niet zelf, nee. Zij zijn er creatief genoeg voor …… en ik mag geen foto’s van Pinterest afhalen….

“En dus niets over je zoon?”

Mijn puberzoon? Ik kijk wel uit. Die ziet me aankomen.

Waar moet ik het dan over hebben? Ik kan toch moeilijk opschrijven dat ie altijd van alles kwijtraakt; dat hij zijn pizza’s per ongeluk in Beverwijk bestelde; dat hij elk schooljaar flierefluitend doorkomt en dan toch weer op het nippertje overgaat of dat hij, toen er een keer bij een stroomstoring een hele wijk plat lag, dacht dat het kwam, omdat hij op zijn werk ergens tegen aanstootte?

Dat kan ik echt niet maken. Ik waag me er niet aan.

Misschien kan ik wel vertellen dat het de liefste puber is, die je je maar kunt wensen, dan bewaar ik de rest voor later.

“Maar waarom doe je het dan eigenlijk?”

Nou ja, omdat ze het me gevraagd hebben.

Omdat het een uitdaging is.

En omdat ik schrijven leuk vind, natuurlijk.

Net als mijn meiden!

Groet, SH

Een goed idee!


Ideeën altijd maar ideeën. Nieuwe plannen, altijd maar nieuwe plannen. Het lijkt wel alsof wij als zussen, niet anders kunnen. In onze wildste fantasieën zijn we al meerdere bedrijven begonnen. Het zijn overigens altijd familiebedrijven. Een kinderdagverblijf, een (web)winkel, een klusbedrijf, en misschien wel het aller mooiste idee: een onderneming voor begrafenissen en crematies. ROUW En Dochters; van kist tot afscheid. In mijn gedachte zie ik ons bedrijfslogo al op de gevel van het pand staan. Eerlijk is eerlijk het ene idee is misschien sterker, en creatiever dan het andere idee. Iedereen vervult overigens een rol waarbij een ieder werkt vanuit zijn of haar eigen kracht. Foka neemt veelal het creatieve gedeelte voor haar rekening. Mirelle verzorgt de catering en is organisatorisch heel sterk. ” En ik dan? Wat doe ik?” Ik hoor het mezelf elke keer weer zeggen. ” Ehm, tja, jij kan wel….. Ja, ehm….” Hmmmm wat doe ik? Ach, ook ik vind wel een plekje in ons familiebedrijf. Toch stranden al onze ondernemingen, voordat ze überhaupt het levenslicht hebben gezien. Waar ligt het aan? Geld, tijd, lef? Wie zal het zeggen.

Een whatsapp bericht van Mirelle: Lieve zussen. “Lieve zussen, ik heb het er met Foka al even over gehad. “O crap, wat is er aan de hand” Mijn hart zit in mijn keel: wat heb ik gemist, is er iemand jarig geweest, had ik moeten oppassen, wie ligt er in het ziekenhuis, is het een voorstel voor het pannenkoekenfeestje, WAT IS ER TOCH AAN DE HAND? Rustig blijven, kalm aan. Mirelle typt….. Staat er boven in mijn scherm. Adem in adem uit. “Laten we een Blog beginnen over alles wat een vrouw bezig houdt. Onze naam hebben we al mee! Mirelle, Foka en Eveline Rouw. Als je dit husselt krijg je MefRouw!” Mijn hart gaat sneller kloppen. Ik spring op de bank uit enthousiasme! Dit is vet! Dit gaan we doen! Alles klopt! Ik zie het al voor me! Foka typt…… “Coole naam, we gaan het doen!” Yes Foka is enthousiast! “Ja, leuk!” zeg ik, “Zondagavond?”

Zo gemakkelijk is het dus! Drie zussen, een goed idee, een coole naam, en veel enthousiasme. Die zondag leggen we onze domeinnaam vast, onze blog, ons familiebedrijf ziet het levenslicht!

ER