Little free library

  

Ik ben nog helemaal aan het nagenieten. Het was een geslaagde middag!

Al weken zijn we met de straat bezig om een heuse minibieb op te zetten. 

Minibieb werkt vanuit het idee dat je de samenleving met elkaar leuker kunt maken. 

Dankzij de economische crisis zijn er talloze voorbeelden van deze zogenaamde ‘deeleconomie’. Initiatieven als airbnb, snappcarcroqqer , rewear, peerby en thuisafgehaald. Deze internetdeelplatformen verbinden gebruikers met elkaar om online te ‘delen’. Deeleconomie klinkt onbaatzuchtig maar dat is niet in alle gevallen zo, immers met sommige diensten is gewoon geld gemoeid, dus daarom is voordeeleconomie inderdaad misschien een beter woord? Want deze voordeeleconomie heeft een positieve sociale, duurzame en economische invloed! Zo ook de minibieb.

De minibieb is overgewaaid vanuit Amerika. 

Todd Bol bouwde de eerste, little free library, in 2009 als eerbetoon voor zijn moeder die een lerares was en een booklover! Het idee is inmiddels wereldwijd (32000 geregistreerde) overgenomen. Todd is zelfs een heuse “the Little Free Library Across America tour” begonnen! 

Nederland telt ruim 400 geregistreerde minibiebs. En sinds 30 september 2015 staat er ook één in onze straat, alleen wel eentje met een kleine twist. Onze bieb is namelijk alleen voor kinderboeken. 

In de voorgaande weken hadden we echte voorpret en wat ondervonden we veel draagvlak voor dit inititief. We moesten allereerst op zoek naar een kastje het liefst eentje met glas, niet hoog en weerbestendig maar het zou ook leuk zijn als de kinderen een zitplek hadden zodat ze al even kunnen bladeren. Inspiratie vinden we op pinterest. 

Uiteindelijk vielen we voor een schattig klepbankje. Vele boeken werden er aangeleverd door de hele buurt. De dorpsschool stuurde de uitnodiging voor de opening naar alle ouders en ook het dorpskrantje plaatste onze advertentie. Nu moesten we echt, wel zorgen voor een echte feestelijke opening.

Wie kon er een mooi verhaal voorlezen? Ik dacht meteen aan een oude juf van Qyra die kan zo prachtig vertellen. Zij woont toevallig ook in ons dorp en ze wilde het graag doen! Bij feest hoort natuurlijk ook muziek en de buurman, de dominee, anex straatmuzikant wilde ook weer graag begeleiden op de accordeon. 

We hadden geen idee hoe groot de opkomst zou zijn het konden er vijf zijn maar ook vijfentwintig. Dat leek ons een mooi richtpunt. Dus muffins in de oven en aan de slag met versieren. Ballonnen opblazen en samen met de slingers ophangen. Groot kleed met lekkere kussens op de grond, krukjes voor de kinderen. Stoelen en banken voor volwassenen. Wij waren er klaar voor en gelukkig om vijf uur kwamen er gasten, zoveel dat we zelfs stoelen er bij moesten slepen! Wat een opkomst.

De buurvrouw nam het woord en juf las een prachtig toepasselijk verhaal voor over de maan, de kinderen en volwassen hingen aan haar lippen. En dan is daar het moment waar het allemaal om draaide. Voor iedereen was er uit een grote mand een lawaaiig  muziekinstrumentje, de accordeon bouwde langzaam de spanning  nog verder op…..en toen eindelijk, de onthulling. 

  

Alle kinderen konden een mooi boek uitzoeken en ik hoop dat ze dat nog lang blijven doen! 

Ik ben nog helemaal aan het nagenieten. Het was een geslaagde middag.

Little Free Library is a Global Sensation!

-The Wall Street Journal-

MR

About books and reading

Een keukenmeidenroman door Kathryn Stockett
  
De flaptekst is kort: ” In het Mississippi van de jaren 60 wordt aan zwarte vrouwen wel de opvoeding van blanke kinderen toevertrouwd, maar niet het poetsen van het tafelzilver. Drie vrouwen zijn het allesbepalende racisme meer dan zat en besluiten dat de verschillen tussen hen minder belangrijk zijn dan de overeenkomsten.”
De schrijfster vindt dit laatste in wezen de essentie van het boek: “Dat vrouwen zouden beseffen: We zijn gewoon mensen. Er is niet zoveeel, dat ons van elkaar scheidt. Lang niet zoveel als ik dacht”. Dit is ook de passage, waar ze het meest trots op is, zoals ze zelf zegt.
In haar verantwooring bedankt ze Susan Tucker. De auteur van ” Telling Memories Among Southren Women”, De vrouw die daadwerkelijk zo’n boek schreef.
Ondanks het feit dat Kathryn’s boek pas in 2009 gepubliceerd werd en geschreven is in een tijd van ver na de rassenscheiding, voelde het voor haar lastig om bepaalde grenzen te overschrijden.

Wat zouden haar ouders ervan vinden en kon ze wel met de stem van zwarte mensen schrijven?

Wat hielp was het artikel waarmee Howell Raines ooit een Pulitzer-prijs won : “Grady’s Gift”:
“…. de oneerlijkheid waarop een samenleving is gebaseerd, maakt elke emotie verdacht, maakt het onmogelijk om vast te stellen of het sentiment tussen twee mensen oprecht gevoel was dan wel medelijden of pragmatisme.”
Kathryn’s boek, haar droomdebuut, werd ” een kanjer van een bestseller” , met lovende recensies. Een kleine greep:
“Pageturner, overtuigend, absolute hit, puur genot, ontroerend, hartverwarmend, hilarisch, geloofwaardig.”
Monique Eskens van boekhandel De Drvkkery te Middelburg schrijft: ” Het is een aangrijpende, meeslepende en bij vlagen verbijsterende roman. Het zou me niet verbazen als dit boek opgepikt wordt door leesclubs ….Hulde voor de omslag en de omzetting van de oorspronkelijke titel The Help ”

Op boekverkoper.nl

En ik sluit me daar volledig bij aan.
Vertaald uit het Engels door Ineke van Bronswijk

Uitgeverij: Mistral/Amsterdam 2010 copyright

Oorsronkelijke uitgave: Amy Einhorn Books/Published

Copyright: 2009 Kathryn Stockett
ISBN 978 90 499 51222 1

NUR 302 

 
N.B. De flaptekst bevat een fout: het zilver mocht wel gepoetst, doch niet gestolen worden.
Groet , SH