“Ik ben Niels, de homo”, de jongen voor mij stelt zich voor. Ik ben op een feestje waar ik niet veel mensen ken. Voorstellen is dus een must. Ik vraag mezelf af of ik me nu moet voorstellen als ‘Eveline, de hetero’. Ik houd het maar gewoon bij: “Eveline”. 

Het feestje is inmiddels al jaren geleden, maar deze jongen is me wel bijgebleven. Is dat omdat hij zichzelf in een hokje heeft geplaats, of vanwege zijn bizarre manier van voorstellen?!

Als ik maandag voor het eerst bij mijn nieuwe fysio kom stel ik mezelf voor. Hij vraagt mij wie ik ben en wat ik doe. Ik denk na; alle hokjes worden open getrokken, waar zal ik voor kiezen….. ? “Ik ben Eveline”. Ik merk dat ik enorm flexibel ben; ik pas in hele kleine hokjes, grote hokjes, scheve hokjes. Ik pas in het hokje van de dertigers, in het hokje van de moeders, de juffen, de hetero’s, de blonde dames, in het hokje van de flirt, van de wijndrinker, de vriendin, de zus, de dochter.

Sommige hokjes zijn heel duidelijk en daarvan weet ik zeker dat ik daar thuis hoor, maar van sommige hokjes weet ik het niet zeker, of ben ik me niet van bewust. Mijn grote liefde noemde mij laatst een: “hipster, fitgirl, blogger en foodie”. Hieruit concludeer ik dat de hokjes waar mensen mij plaatsen dynamisch zijn. Zes jaar geleden zou mijn lief mij in hele andere hokjes hebben geplaatst. 

In sommige hokjes voel ik mij comfortabel en content. In andere hokjes is het benauwd en voel ik me niet thuis. Ik haat het hokje van de brildragende vrouw. Mijn verzet? Ik draag mijn bril zo min mogelijk. In mijn beleving pas ik niet in een hokje. Niemand hoort denk ik maar in een hokje thuis; daar zouden we onszelf en anderen tekort meedoen.

“Some of the most wonderful people, are the ones who don’t fit into boxes”.

-unknown

“Ik ben Eveline. Dit is mijn hokje. Mijn hokje is groot en flexibel. Ik voel me hier thuis. Ik weet niet waar de grenzen zijn. Ik ken nog niet alle mogelijkheden van mijn hok en dat is een geruststellende gedachte”. 

ER