Dit blijft een van m’n favoriete nummers.
Fijn weekend!
ER
Tag: ER
Uitdaging gezocht
Mijn 40 dagen zonnegroet challenge heb ik al lang en breed in de pocket. Doe ik nog steeds elke dag een zonnegroet routine? Absoluut! Is het nu een gewoonte? Zeker weten! Ik heb het met plezier gedaan en het heeft een positieve uitwerking op mijn lichaam en geest. Ik ben blij dat ik het een kans gegeven heb.
Ik kan mij vinden in het verhaal van Matt Cutts. En 30 dagen is te overzien toch? Nu ga ik op zoek naar een nieuwe challenge. Elke dag een nieuwe yogapose oefenen voor 30 dagen? 30 dagen lang afdouchen met koud water? Geen suiker voor 30 dagen? Elke dag chocolade eten? Wie heeft er een suggestie?
ER
Gegroet
Ik heb het altijd al interessant gevonden. Misschien wel spannend zelfs. Het heeft in elk geval altijd mijn aandacht gehad, het intrigeert me en misschien slaat mijn fantasie daarom juist altijd op hol….
De film, naar aanleiding van het boek van Roald dahl, Witches vond ik bijzonder leuk. Het idee dat er op de wereld allemaal heksen zijn, dat ze jaarlijks een weekend hebben waar ze allemaal bij elkaar komen en dat wij ‘de gewone mens’ daar helemaal niets vanaf weet. Dat is toch op z’n zachtst gezegd fascinerend? Misschien vind ik precies om deze reden Harry Potter ook wel zo leuk. En hoe tof zou het zijn om deelgenoot te mogen zijn van zo’n geheime club? Dat kale hoofd zou ik liever aan me voorbij laten gaan, maar als dat ervoor nodig is zou het misschien toch de overweging waard zijn.
“Those who don’t believe in magic will never find it”
-Roald Dahl
Maar nu mijn leven langzaamaan vordert merk ik dat er meer ‘geheime clubs’ zijn dan dat ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik wist niet eens van het bestaan, maar het voelt goed om erbij te horen. En ik behoor tot meer geheime clubs dan ik denk. Soms ben ik me er niet eens van bewust dat ik ben toegelaten. Inmiddels ben ik er wel achter dat alle geheime clubs iets gemeen hebben; ze groeten elkaar. Bij de ene club is het groeten heel uitbundig en bij de andere is het subtiel en bijna niet merkbaar. Deze laatste werkt natuurlijk het beste wanneer de club echt geheim moet blijven. De club van boten groet elkaar heel uitbundig. Je vaart en je zwaait de andere varende mensen gedag, terwijl je vol ontzag naar de boot van de ander kijkt. De eerste keer dat mijn lief en ik ons bewust werden van het bestaan van de geheime clubs was toen we in onze nieuwe Alfa Romeo reden. Eerst hadden we niets in de gaten…., maar elke keer als we reden in de prachtige auto werd er naar ons gezwaaid, of er werd geknipperd met de lampen. “Wat is er aan de hand? Staan onze lichten niet goed afgesteld? Staat mijn groot licht aan? Wat proberen al deze mensen ons duidelijk te maken?”, de paniek groeide, totdat lief doorkreeg dat we werden ‘gegroet’ . Dat was het moment dat waarop we wisten dat er al die tijd gewoon een geheime Alfa Romeo club is, waar wij het bestaan niet van wisten, waar we niet bij hoorden, maar nu wel. De eerste keer dat je dan zelf gaat groeten is heel bijzonder en voelt heel vreemd, maar na een paar maanden voelt het als gewoon en hoor je er echt bij. Inmiddels hoor ik bij de club van hardlopers, vaak bestaat de groet uit een knikje. De club van jonge ouders is heel bijzonder; een knikje, een hoi, een mag ik even in je wagen kijken. Ik weet niet hoe ik me bij deze club voel. Vaak proberen ze ook indringende blikken uit te wisselen, maar ik weet niet wat ik hiermee moet.
En nu let ik goed op. Ik probeer ze te ontmaskeren. Welke geheime clubs zijn er nog meer, waar hoor ik niet bij, wie groeten elkaar……
ER
Jarige job en jet!
Ik ben aan het werk. Niek is jarig en is nu vijf. Met negenentwintig andere kleuters zing ik lang zal hij leven. Stiekem zing ik niet alleen voor Niek. Ik zing stiekem ook voor Qyra! Mijn lieve nichtje is vandaag 19 jaar geworden! Ze is een echte powervrouw en ik ben een trotse tante en ik zing uit volle borst: Gefeliciteerd Niek
ER
Stroopwafels & Dansen
Mijn lief, Olivia en ik gaan erop uit! In de stad is eten en muziek En laat dat nu net het gene zijn waar wij alledrie enorm blij van worden. We lopen samen over de binnenplaats van de oude gevangenis, het zonnetje piept tussen de wolken door. We wandelen tussen de mensen door langs heerlijk eten. We kiezen voor een versgemaakte stroopwafel. Voor de vulling gaan we voor witte chocolade en pure chocolade. “Mama, ik heb honger”, laat Olivia aan mij weten. Met onze warme stroopwafels zoeken we een fijn plekje in de zon en we smullen. Na de stroopwafel dansen we met z’n drietjes op de klanken van de dj. Niemand anders danst, maar dat geeft niets. We dansen met elkaar, we hebben plezier en onze buiken zijn vol. Als het tijd is om naar huis te gaan, protesteert Olivia luidkeels. Dit is de eerste keer dat ze zo protesteert in het openbaar en ik vind het niet eens erg. Ik snap het wel en eigenlijk wil ik ook niet weg, maar het lijkt wel een beetje gek als ik ook meedoe met haar. Ik leg haar uit dat het gaat regenen en dat de muziek is afgelopen. Ze denkt na en gaat akkoord. Dat was het. Het moment waar ik al dik twee jaar tegen op zie; een protest in het openbaar. Ik had me dit heel anders voor voorgesteld. Ik dacht meer aan gillen, op de grond liggen, trappelen met haar voeten, zweet over mijn rug, rood hoofd, kwijl all over the place, tranen van mijn kant. Niets van dit alles. Het viel mee: “MAMA, NEEEEEE, BLIJVEN, MUZIEK, DANSEN, MUZIEK”.
“There is a first time for everything”
– unknown
ER
mefrouw 