Balans

  
“Je moet het toch echt rustiger aan gaan doen”. De woorden dreunen nog na in mij m’n hoofd. “Rustiger aan doen? Ik? Maar ik ben toch een sterke jonge vrouw, die best tien ballen tegelijk in de lucht kan houden?”, schiet het door mijn hoofd? 

Niet dus… Ook ik moet keuzes maken. Keuzes qua voeding, qua werk, qua alles. Allergieën, intoleranties en tekorten domineren mijn leven. Ze zorgen ervoor dat ik mij niet zo goed voel. 

Tijd om verantwoordelijkheid te nemen. Ik maak keuzes. Voor nu zet ik mijn geliefde peuters even opzij. Ze krijgen voor nu een andere juf om mee te dansen. Ik maak keuzes in mijn voeding, ik neem af en toe iets meer rust en door lieve collega’s kan ik ook in mijn werk, op school, een klein stapje terug doen. 

Ik merk dat mijn lijf positief reageert. Ik begin mijn energie weer terug te vinden. En als ik in de spiegel kijk stralen mijn ogen weer! 

“Juf, je hebt lichtjes in jouw ogen”

-Sigrid, 4 jaar

Ik geef mezelf een beetje tijd en dan ben ik weer mezelf. Dan zullen niet de allergieën, intoleranties en tekorten de baas zijn over mijn lijf, maar ik.

ER

Geluksdubbeltje

  

Sommige spreekwoorden zijn bij ons thuis gevleugelde uitspraken en zijn onderdeel van onze opvoeding. Niet in de laatste plaats, vanwege het feit dat onze moeder een ware taalpurist is, of moet ik zeggen taalpuriste. Spreekwoorden zijn cliche’s, domweg gewoon waar en vele behoren, mijn inziens, tot basale normen en waarden die ieder mens behoort te hebben.

“Wie het kleine niet eerst, is het grote niet Weerd”.

Ik kom te laat. Ik haast me naar mijn werk. Ik ga zo snel als mijn voeten gaan. Mijn oog valt op een prachtig, goudkleurig dubbeltje. Ondanks het feit dat ik bijna te laat ben pak ik het dubbeltje op en vervolg mijn weg. Ik hoor mijn moeders stem namelijk in mijn achterhoofd: “Wie het kleine niet eert……”. 

Er