Have a great day! Smile, shine and sparkle!
ER
Tag: ER
Lifehack: Het strikken van je veters; wat je nog niet wist
Voor een ieder die het nog niet weet!
Dit nieuwe inzicht zal mij persoonlijk veel tijd besparen en dan met name in mijn baan als leerkracht. Deze kennis wil ik jullie niet ontnemen en ik zie het als mijn persoonlijke plicht om deze kennis te delen, zodat we allemaal hier ons voordeel mee kunnen doen. Ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn!
Ik zal uiteraard mijn uiterste best doen, om deze vaardigheid mijn kleuters aan te leren. Zij kunnen het dan weer aan hun ouders leren, hun vriendjes, opa’s’, broertjes, tantes, en zo zal deze sublieme manier van het strikken van de veters zich als een olievlek verspreiden over de hele wereld. Mission accomplished!
Wil je nog meer van deze nieuwe inzichten volg dan ons bord life hacks op pinterest!
ER
Sushi van mijn dushi
Bij mijn ochtendrondje nieuws stuit ik op het bericht dat de sushi in de all-you-can-eat-restaurants niet zo goed is. Ik vind dit op zich nu niet echt opmerkelijk nieuws, want wat verwacht je van een all-you-can-eat-restaurant, maar dat het de hygiëne nu bedroevend is, dat is een andere zaak.
De consumentenbond heeft onderzoek gedaan, en blijkt dat in twintig restaurants de zogenaamde poepbacterie is aangetroffen. Dat vind ik nu toch liever niet terug in mijn sushi. Tevens wordt de sushi vaak te warm bewaard. Slechts twee restaurants behaalde een kleine voldoende. Maar zoals ik tegen mijn docent schrijven, op de pabo, zei: “Een kleine voldoende is ook een voldoende”. Echter zou ik het zeer op waarderen als een restaurant, waar ik eventueel zou gaan eten, een dikke vette voldoende zou behalen.
Ik tref het. Ik ben gezegend met een man die zijn handen wast na een bezoek aan het toilet. En wat blijkt hij maakt nog goddelijke sushi ook! Voor mij geen all-you-can-eat-restaurant wanneer ik behoefte heb aan sushi. Ik vraag het gewoon aan mijn lief!
Ik hoop dat de des betreffende restaurants, hun hygiëne een beetje opkrikken, zodat iedereen weer kan genieten van volop sushi!
ER
One of those days….
Sommige dagen zijn cadeautjes en vandaag is zo’n dag!
De zon schijnt als ik naar de sportschool loop. Vandaag doe ik spontaan mee met een lesje bodybalance. Ik sta in de Sunwarrior en terwijl ik in deze pose sta, schijnt de zon heerlijk in mijn gezicht; en wat een geluk, de zon is niet te warm. Volledig ontspannen loop ik naar huis en aldaar neem ik een heerlijke douche. Mijn schoonvader stelt voor om naar de Prinsentuin te gaan voor een lunch. Olivia heeft geen geduld om te zitten aan tafel, totdat het eten komt. Ik besluit met haar te wandelen door het park. Haar interesse wordt gewekt door een band die aan het opbouwen is op het podium. Op de klanken van de dj, staat ze te dansen, terwijl ze de band nauwkeurig in de gaten houdt. Terwijl de band aan het soundchecken is gaat Olivia al helemaal los. Ze haalt al haar dans-moves uit de kast. “Dance like no one is watching”, schiet het door mijn hoofd. We lopen terug naar de tafel. Het eten is nog niet klaar. Mel besluit met Olivia, nog eventjes, bij de dj te gaan kijken, terwijl ik bij ons tafeltje blijf. In de verte kijk ik naar mijn jonge gezin. Samen zie ik ze dansen: “Dance like no one is watching”. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Wat zijn ze mooi samen. Het eten is klaar. We eten ons heerlijke eten. We treffen het maar. We hebben ons eten nog niet op, maar de band begint al te spelen. Olivia kijkt me verrast aan, steekt haar handen in de lucht en zegt: “lopen”. Dit is wonderlijk aangezien eten tot op heden op nummer een staat. Blijkbaar staat eten nu op twee en is muziek nu het belangrijkste in haar leven. Ik geef gehoor aan haar verzoek. We lopen naar de band. Olivia vindt het fantastisch en ik ook. We dansen samen in de volle zon. Ze geeft de band al tijdens hun eerste nummer een staande ovatie. Wanneer het eerste nummer is afgelopen stijgt er een applaus op vanuit het park. Olivia joelt mee met het publiek. Ik weet dat het applaus voor de band is, maar ik klap voor mijn dochter. Mijn meisje, zo muzikaal, zo vrolijk, zo’n levensgenieter.
Vandaag is een perfecte dag, een cadeautje.
“Enjoy the little things in life, one day you’ll look back and realize they were the big things”.
ER
Alles is een reden voor een roze koek
Roze koeken eet ik op speciale dagen. Ditmaal ter ere van mijn vaders verjaardag. Echter had ik er nog een paar over. Aangezien ik deze niet alleen wilde op eten, nam ik ze mee naar de kinderboerderij. Finn, Mirelle en ik hebben de koeken soldaat gemaakt. Finn had nog nooit een roze koek gegeten en genoot er volop van.
In de auto onderweg naar huis: “‘Mam, ik vond die koeken wel lekker. Die kunnen wij ook wel eens halen”, aldus Finn. “Tjsa…. Misschien had ik ze beter niet mee kunnen nemen…..”‘ denk ik stilletjes. Ik probeer snel iets te bedenken, zodat Mirelle niet elke week bij de boodschappen Finn moet teleurstellen, als er weer geen roze koeken in het winkelwagentje eindigen: ” Finn, weet je. Dit zijn heel bijzondere koeken. Deze koeken eet je alleen wanneer je iets bijzonders te vieren hebt. Deze roze koeken waren om opa’s verjaardag te vieren”. Het blijft stil op de achterbank. “Wie zwijgt stemt toe”, denk ik tevreden. Hier heb ik ons mooi uit weten te redden. “Mam”, begint Finn, “Qyra is nu toch dansjuf, dat moeten we wel vieren. Dan kunnen we toch een feestje voor haar geven. En dan mag jij ook komen Sante Lien, met Olivia”. “Mijn slimme neefje. Hij heeft helemaal gelijk, elke gelegenheid moet je aangrijpen om te vieren!”, denk ik met een grote grijns op mijn gezicht. Dan rest mij alleen nog roze koeken te kopen voor het feestje.
ER
mefrouw 