” Ik geloof niet in een puur platonische vriendschap tussen mannen en vrouwen”. Ik verkondig maar weer eens ongevraagd een van mijn theorieën. Ditmaal betreft het mijn theorie wat betreft vriendschappen tussen man en vrouw.

 

Het is mijn theorie. Nou ja theorie, gedachte, mening, idee, hersenspinsel. Het is maar net hoe je het wilt noemen. Deze theorie is overigens nergens op gestoeld. Ik heb er uiteraard geen onderzoek naar gedaan. Ik heb dit idee echter puur en alleen gevormd, in mijn eigen hoofd, op basis van mijn eigen, subjectieve, doch kritische observaties en mijn eigen ervaringen. Het is mijn waarheid en mijn waarheid is dynamisch en aan verandering onderhevig. Laat ik dat voorop stellen.

Dat de vriendschap niet puur platonisch is, hoeft een vriendschap absoluut niet in de weg te zitten. Je kunt prima vrienden zijn en af en toe even wegdromen van zijn goddelijk lijf. Je kunt prima vrienden zijn en af en denken hoe zou het zijn als jij nu even met mij mee naar boven zou gaan en je aldaar de kleren van mijn lijf scheurt. Je kunt prima vrienden zijn terwijl je een keer samen het bed hebt gedeeld. Ik denk dat het moeilijker wordt wanneer een van de twee verliefd is. Maar goed niets is onmogelijk. Misschien ontstaat een vriendschap tussen een man en vrouw juist wel omdat er een bepaalde aantrekkingskracht is. Misschien is er wel een bepaalde aantrekkingskracht nodig om de vriendschap in stand te houden. 

“Ik denk dat een puur platonische vriendschap tussen man en vrouw niet bestaat”, verkondig ik maar weer eens.       “Nou, ik ben het daar niet mee eens. Ik heb voldoende vriendschappen gehad waarbij ik nooit heb gedacht van nou…..”, krijg ik als antwoord. Ik vraag haar: “Maar weet je zeker dat hij dat ook nooit heeft gedacht?“ Ik vervolg: “Ik denk echt dat er altijd een moment is in de vriendschap waar een van de twee denkt nou….. Dit moment kan vaker voorkomen of misschien maar een keer, heel kort, maar op een gegeven moment is het moment daar.”

ER 

  
“Eveline, wat denk je van een huisje op een A locatie, in een leuk toeristisch dorp, en een strand in de buurt”, vraagt Mel mij. “Oh! Heb je toch nog iets kunnen vinden?!?!!!”, roep ik uit.
Een vakantie boeken, naar mijn mening zo makkelijk nog niet. Meestal heb ik toch wel een klein wensenlijstje. Al probeer ik altijd heel stoer te doen: “Zelfs als het slecht weer is dan kunnen we nog van alles. Tegen slecht weer kun je je kleden Mel”. Terwijl ik dit zeg, verzoek ik alle goden op mooi weer tijdens onze vakantie. Alle opties zijn inmiddels de revue gepasseerd: het noorden van Frankrijk, het zuiden van Frankrijk, Vlieland, Ameland, en alle overige Waddeneilanden. Het zuiden is ver rijden, en in het noorden ben je ook weer zo afhankelijk van het weer. Oh nee, niet afhankelijk, want tegen slecht weer kun je je kleden. Noorwegen is ook een absolute optie. Noorwegen mijn grote liefde, naast sporten, eten, sporten en chocolade. Chocolade valt niet onder eten in mijn optiek. Chocolade is van een hele andere orde. Maar als we naar Noorwegen gaan, dan wil ik eigenlijk ook naar Zweden. Als we dan toch zo dichtbij zijn, maar daar hebben we deze vakantie niet genoeg tijd voor. Maar Italië spreekt me ook nog altijd aan en daar zijn we nog nooit geweest, en daar kun je toch lekker eten! Als je het zuiden van Frankrijk al te ver rijden vindt Eveline…..”, aldus Mel. Hij heeft gelijk. 

Goed, waar leg je je prioriteiten wat betreft de vakantie. Waar baseer je je keuze op. Ik wil het liefste bij het strand en de zee in buurt. Mooi weer zou wel heel fijn zijn. Mel wil graag ergens zijn waar je lekker kunt eten. Olivia wil graag niet te lang in de auto. En ons budget wil graag dat het niet te duur is. Wat we allemaal willen: ontspanning, gezelligheid, goede gesprekken, spelletjes, lekker spelen, lachen, dansen, lezen, wandelen en sport. Oh nee, sport wil ik. Dan hoor ik mijn moeder weer in mijn gedachten langslopen: “keuzes, keuzes”. Ik vind het moeilijk. En aan de andere kant wat maakt het ook uit waar we zitten.

“Eveline, wat denk je van een huisje op een A locatie, in een leuk toeristisch dorp, en een strand in de buurt”, vraagt Mel mij. “Oh! Heb je toch nog iets kunnen vinden?!?!!!”, roep ik uit. “Ja!”, zegt hij, “Vlieland! We mogen een week in het huis van je tante!” 

Vet gaaf we gaan naar Vlieland. De voorpret kan beginnen! Het voldoet aan al onze wensen. Je kan er lekker eten, sporten, het is niet te ver, het past binnen ons budget, er is een prachtig strand met idem zee, je kunt er wandelen, er is volop gezelligheid. We kunnen er dansen, lachen, en lekker spelen. Wat wil een mens nog meer? Zon, lekker weer, dat willen we ook! Oh nee, dat maakt niet uit. “Tegen slecht weer kunnen we ons kleden”, denk ik heel stoer!

ER

  
 
“Wat een schatje. Wat is ze blond. Wat lief”, aldus een collegaatje van mij over Olivia. We komen elkaar tegen op straat. Olivia en ik zijn onderweg naar de supermarkt. Mijn collegaatje en ik kletsen snel een beetje, en dan gaan we elk weer onze eigen weg.

Complimenten ik strooi er mee. Soms bewust, vaak onbewust, maar ik meen ze altijd. De reacties zijn dan weer verschillend. Hoe mensen reageren is dan weer heel verschillend. “Oh wat heb je dat goed gedaan!” zeg ik. “Tsja, nou ja het moest gebeurden”, is de reactie. “Ja, ik weet dat het gebeuren moet, maar dan nog heb je het wel goed gedaan”‘ denk ik dan. “Wat zit je haar mooi”, zeg ik tegen een collega. “Dat heeft de kapper gedaan. Zij heeft m’n haar gekleurd”. En natuurlijk de herkenbare: ” Wat een gave broek!”. De reacties op een soortgelijk compliment als deze kunnen verschillend zijn: “Oh, deze? Deze is al zo oud”, of “Nou, hij was maar een tientje in de uitverkoop hoor”, of “Het is geen……….” en vul dan maar een willekeurig merknaam in. “Een oude broek zeg je? Maar een tientje? Oh, en is het niet van dat super merk? Oh nee, dan trek ik mijn compliment in. Bij nader inzien, ga maar naar huis en trek maar een andere aan”. 
Ik denk echter dat mijn reactie ook niet altijd gepast is. Negen van de tien keer zeg ik: “Bedankt”. Als ik dat zeg beginnen mensen vaak te lachen en kijken ze me vreemd aan. Of ik zeg: “Bedankt, ik vindt deze broek ook vet gaaf”. Echter betrap ik me erop dat ik het soms niet eens ben met complimenten, maar goed je mag dan ook kritisch zijn. Kinderen reageren eigenlijk altijd hetzelfde: ze beginnen altijd te stralen wanneer ik hen een compliment geef. In mijn groep twee oefenen we regelmatig met het geven en ontvangen van complimenten. “Ik vind dat Jens mij goed geholpen heeft”, aldus Willy. Jens begint te lachen: “Bedankt Willy”. Ik vind het knap van Willy en Jens. Ik hoop dat ze dit voor altijd vasthouden.

Als we thuiskomen, met een tas vol boodschappen, check ik mijn telefoon even. Ik was deze vergeten en ligt nog op tafel. Ik zie een whatsappje van mijn collega: ” Wat word ik toch altijd blij als ik jou tegenkom!! Geniet van je weekend!!” Ik begin te stralen, ik lach: ” Wauw!! Wat een lief compliment! Super lief. Jij ook een fijn. Weekend” app ik terug. De rest van de dag heb ik vleugels. Wat een compliment al niet kan doen. 

ER