Mijn nicht en ik, ik en mijn nichtje. Vroeger zei ik altijd: zij is groter, maar ik ben ouder. Zelfde bouwjaar, vier handen op één buik, altijd lachen, gieren en…. Kattenkwaad. Elkaar uitdagen om dingen te zeggen en elkaar dingen laten doen wat eigenlijk net niet kan. Altijd dat randje opzoeken en er net overheen gaan. Soms kijken we elkaar aan en dan weet je, oh oh oh dat kan echt niet, maar dan liggen we alweer in een deuk. Toen we klein waren hadden we bedacht, dat als we dood zijn, samen begraven moeten worden en op het grafsteen moest staan: “Hier liggen twee nichten.”

De raarste streken haalden we als kinderen al uit. Gingen we met een gespikkeld gesminckt gezicht de bank overvallen of met oude badpakken (van mijn zus) over onze kleren op blote voeten in de winter het dorp in. Of achterop de fiets staan en over mensen hun hoofd aaien en mijn nicht hard fietsen. Of veel peper in de cola van ons kleine neefje doen. Sommige acties waren niet altijd even geslaagd, het neefje moest achter de bar in het restaurant overgeven.
De laatste jaren gaan we wedding crashen, bij verre familieleden, waar WIJ geen uitnodiging voor hebben, maar onze moeders wel, gaan we gewoon mee.
Elkaar uitdagen, dat doen we nog steeds. Tegenwoordig hebben we er een naam voor: foute familie. Afgeleid van het tv-programma foute vrienden. Gisteren zijn we uiteten geweest met haar zoon bij een groot wokpaleis. Bij aankomst moest ik mijn eerste opdracht al doen. Dus dat doe ik dan….

“Heeft u gereserveerd?” Vraagt de jongedame achter de balie. “Nee, maar wat heb ik een honger, ik lust wel een Chinees!”

FR