Gouden moment: locked in 

  

In de zomer van 2013, was ik zoals elke week onderweg met de trein naar mijn vader in het Zonnehuis waar hij verzorgd werd omdat hij locked in was. Gevangen in zijn eigen lichaam. Helder van geest, maar hij kon niks meer bewegen en dus ook niet praten. Alleen zijn ogen kon hij omhoog en omlaag bewegen en zo moesten we proberen om te leren met elkaar te communiceren. 

Op het station kocht ik een autoblad voor hem. Mijn vader noemde zichzelf vroeger altijd, de beste chauffeur van het Noordelijk halfrond. Misschien kon ik hem daar later wat uit voorlezen?

Aangekomen in het Zonnehuis zat Papa al in zijn rolstoel omdat de logopediste zou komen. Dit was gemakkelijker als er één van ons bij was, want wij konden hem soms beter begrijpen en ook konden we de oefeningen dan later herhalen. 

Aangekomen gaf ik hem een kus en ik begon zoals altijd eerst met mijn wekelijkse routine dan konden we even aan elkaar wennen en dat haalde de emotie uit de lucht. Ik zette de bloemetjes die ik onderweg altijd voor hem plukte in een vaasje en gaf de overige kamerplanten water. Ondertussen kletste ik wat tegen hem aan over de belevenissen van die week en ik las de verslagen van de zusters hardop voor zodat ik wist wat hij had beleefd die week en hij wist wat ik wist.

Ik merkte dat hij die dag erg alert was en de communicatie goed ging. Ik liet hem het autoblad zien welke ik had gekocht en vroeg of hij die wilde doorbladeren. Dit wilde hij wel! Leuk, dus ik draaide zijn stoel naar het raam en hield het magazine op gezichtshoogte. Zijn ogen vraten haast het papier op. Elke keer als hij wilde dat ik de pagina omdraaide keek hij mij rustig aan en keek dan weer omhoog. 

Na een tijdje werd hij moe en hielden we er mee op. De logo kwam binnen en was een beetje boos op ons omdat hij te moe was voor de oefeningen. Ik keek naar Papa en hij gaf mij stiekum een vette knipoog want wij hadden een gouden middag gehad!

Dit is zo ontzettend waardevolle herinnering. Het was één van de weinige momenten tijdens de periode dat mijn vader locked in was dat we echt samen iets konden doen wat vanuit hem kwam. Meestal kwam het vanuit mij omdat hij het niet aan kon geven en wij moesten proberen te ontdekken wat hij bedoelde gestuurd vanuit onze eigen emotie. 

 

MR 

Gouden moment: De architect

Met mijn kleuters werken we aan het project bouwen. We leren woorden als bouwtekeningen en architect. We zijn bouwvakkers. We bekijken verschillende huizen en voertuigen die te maken hebben met de bouw. We krijgen van meester Onno een dramales en voor de gelegenheid heeft hij de les volledig aangepast aan het thema. Nu ik zelf alleen maar deelnemer ben aan de les, geeft het mij de gelegenheid om ‘mijn kinderen’ te observeren.

Aan het begin van de les zie ik de kinderen genieten van het poppenkastspel van Pollie Pollepel en de Leeuw. Ogen worden groot wanneer er verschillende stukken, echte gereedschap uit de koffer komen. Britt vindt het geweldig dat zij als eerste een stuk gereedschap uit de gereedschapskist mag pakken. Ze straalt en houdt het trots omhoog, zodat ze het aan ons kan laten zien. Ik kijk de kring rond: check, iedereen is gegrepen door de les van meester Onno. Ik zie overal twinkelende ogen.

De muziek start, we doen alsof we aan het klussen zijn. We dansen, klussen en bewegen op de muziek. De tweeling, dol op klussen, gaat helemaal los. Ik vind het mooi om te aanschouwen, hoe zij de muziek beleven terwijl ze hevig aan de klus zijn. Tegenover mij zit Lucas. Sinds de muziek is gestart stralen zijn ogen niet meer. Hij beweegt niet mee op de muziek. Lucas kijkt bedenkelijk. Ik zie dat hij zich ongemakkelijk voelt. Hij merkt dat ik naar hem kijk. We maken oogcontact: ik glimlach naar hem, maar ik ontvang er geen terug. Hij worstelt ergens mee. Hij zit stil. Hij geniet niet meer van de les. Plots hoor ik hem zeggen: “Ik ben de architect”.  Ik knik heftig, maar Lucas ziet mijn reactie niet. Lucas kijkt vol verwachting naar meester. Met heel mijn hart hoop ik dat meester Onno Lucas begrijpt. Ik hoop dat hij opmerkt dat Lucas een oplossing heeft gevonden, waardoor hij zich nog steeds betrokken voelt bij de dramales. Lucas is de architect, hij heeft de bouwtekening gemaakt, maar hoeft niet te klussen. Hij hoeft niet te bewegen op de muziek, want dat doen de bouwvakkers en niet de architect.

Lucas kijkt vol verwachting naar meester Onno. Hij wacht een reactie af. Hij is nieuwsgierig en ik ook. Meester Onno kijk naar Lucas en hij knikt. “Yes, meester Onno snapt het! Hij begrijpt Lucas en laat hem zichzelf zijn”, schiet het door mijn hoofd. Ik kijk naar Lucas; hij kijkt tevreden. Hij ontspant. Hij zakt weer in zijn stoel, en zijn ogen beginnen weer te twinkelen. Ik ben trots op Lucas: hij heeft een oplossing bedacht voor zijn probleem.

De muziek stopt. Meester Onno rondt de les af. Ik ga met mijn kinderen terug naar de klas. Achter mij hoor ik de zware stem van Meester Onno: “Architect, help jij mij om het gereedschap op te ruimen?” Mijn glimlach wordt nog groter.
ER

Gouden moment – laatste schooldag


Gouden moment; een moment dat je altijd bij zal blijven, een moment dat je hart sneller laat kloppen.

De laatste schooldag is aangebroken. De afgelopen vier weken was werkelijk een gekkenhuis. De weken tel je af, de dagen tel je af, je kijkt reikhalzend uit naar de zomervakantie. Maar dan breekt de laatste week aan en dan komt het besef: “Deze groep is volgend schooljaar niet meer mijn groep. Ik ga ze missen”. Ik word in zo’n laatste week altijd ietwat melodramatisch. Maar goed, een beetje sentimenteel mag best besluit ik voor mezelf.

De laatste schooldag breekt aan. Vandaag wordt het wederom warm. Ik heb besloten om een rustige modus aan te nemen voor vandaag, wat er ook zal gebeuren. Ik zit klaar om de kinderen goedemorgen te wensen. Ik lijk wel jarig! Ik word enorm verwend; tekeningen, chocolade, en zelfs wijn! “Die zet ik koud en maak ik vanavond soldaat”, beslis ik. “Kijk juf! Deze is voor jou!”, zegt Beau. Hij straalt, omdat hij mij de chocolade mag geven. Ik straal, omdat ik dol ben op chocolade en omdat hij zo straalt: “hoe weet je dat ik deze zo lekker vind?” Beau: “Omdat ik dat wel eens gezien heb”. Misschien is dit het teken dat ik de chocolade traktaties moet laten staan…… Al deze verwennerij is super lief, maar ik voel me altijd een beetje bezwaard, maar ik vind het altijd enorm lief en attent.

We beginnen onze dag. Het is heet. Tijdens de generale repetitie van de musical, mogen wij erbij zijn. Wij mogen kijken. Wij zijn het publiek. “Juf, het is zo heet”, zegt Naomi. Ik zie dat ze het heet heeft en dat ze verkoeling wil. Ik baal. Ik baal, omdat ik haar dit niet kan geven. Na de musical is het een pannenkoekenfeestje op het plein. Gelukkig is er schaduw. Mijn groep twee zit te smullen en ze genieten. Ik geniet ook: “Ik ga ze missen”, schiet het door mijn hoofd. Als we later binnen een beetje verkoeling opzoeken weet ik even niet meer hoe ik het hebben moet: het is zo heet. De kinderen hebben het zo warm. Van gekkigheid weten ze niet meer wat ze doen moeten en ik ook niet. “Drink maar even wat water, dat helpt als je dorst hebt”. Ik herhaal het zo vaak als ik kan. Ze moeten goed drinken. De laatste kring van het schooljaar breekt aan: “Even tellen, zijn we er allemaal?” Iedereen zegt om de beurt een getal. Zo tellen we altijd heel snel of iedereen er is. Een meisje, zegt nooit haar getal. Ze houdt er niet van om te spreken in de grote kring. Dat geeft niet. Haar buren helpen haar altijd. Jens laat me altijd even weten dat Lieke verlegen is en dat ze daarom niets zegt in de kring. Het geeft niet, ze hoeft het ook niet te zeggen. Het maakt niet uit. We tellen, het gaat mooi vlot. Lieke is aan de beurt: “21” zegt ze. “Wat? 21? Zegt ze daadwerkelijk 21?”, schiet het door mijn hoofd. Ik krijg gewoon kippenvel! Op de laatste schooldag laat ze van zich horen. Ze heeft haar moment gekozen. Dit was haar moment, waarop zij zich veilig voelde en waardoor zij haar stem durfde te laten horen in onze kring. Ik bent trots. Inwendig wil ik juichen en haar een staande ovatie geven. Ik kijk naar Lieke, en zij kijkt naar mij: ik glimlach naar haar.

De dag komt ten einde. Het is heet. Tijd om naar huis te gaan. Ik zwaai de deur open. Ik geef elk kind een hand én wens hen een fijne vakantie. Daar gaan ze, mijn groep twee. “Ik zal jullie missen”, denk ik. Daar komt Lieke weer aangerend, vanachter het hokje vandaan. Ik ga door mijn knieën. “Kijk juf, deze is voor jou”, zegt ze. Ze opent haar hand en ik zie dat ze een steen heeft gezocht. Dit is haar cadeautje voor mij. Ze ontroerd me voor de tweede keer vandaag: “Wauw! Wat een mooie steen Lieke! Dankjewel. Deze krijgt thuis een mooi plekje”. 



ER

Gouden moment – de knikkerbaan

 

Gouden moment; een moment dat je altijd bij zal blijven, een moment dat je hart sneller laat kloppen.

De knikkerbaan is een begrip in mijn groep 2. Het maken van een knikkerbaan is een heel proces. Samenwerken is belangrijk! Er wordt een plan gemaakt, middels bouwtekeningen, er worden taken verdeeld, er ontstaat leiderschap. De knikkerbaan is niet zomaar binnen een dag af. Rome is immers ook niet binnen een dag gebouwd. Er wordt thuis heel wat uurtjes op de wc doorgebracht, zodat we voldoende wc-rollen hebben voor ons bouwproject. “Hoe weten de vaders en moeders nou wat er op onze muur zit?”, vraag ik de kinderen. “We kunnen het erbij schrijven juf”. Zo gezegd, zo gedaan; er komt een naambordje.

Met pijn in ons hart breken we de knikkerbaan af. We moeten namelijk verhuizen naar een nieuw lokaal. Dit is het einde van ons project, vrees ik. In ons nieuwe lokaal stromen de wc-rolletjes nog steeds binnen. Dankbaar neem ik ze in ontvangst, maar niemand begint over het bouwen van onze nieuwe knikkerbaan. De kinderen genieten van ons nieuwe lokaal vol daglicht en nieuwe materialen. De knikkerbaan lijkt in vergetelheid te raken, of misschien ook niet. Gisteren hoorde ik de magische woorden: “Juf, mogen we weer een knikkerbaan bouwen?” Zonder beweging maak ik een vreugdedansje. Yes, ik zit vol ideeën: twee banen maken, welke is het snelst, nieuwe vormen, nieuwe ontwerpen, nieuwe leerdoelen. “Natuurlijk mag je een knikkerbaan maken, de wc-rollen liggen op de kast”.

Benodigdheden:

  • wc-rollen
  • Schilderstape
  • Schaar
  • allerhande – spulletjes om de baan mooi te maken
  • een lege wand, of deur
  • knikkers
  • creativiteit
  • Enthousiasme

ER