Tag: guestblog

Guestblog: all good things comes to an end

mefrouw1 reactie

De tijd is omgevlogen! In zes weken tijd ben ik vanaf Melbourne naar Cairns gereisd met de Greyhound bussen. Dit zijn erg comfortabele bussen, met voldoende been ruimte. De meeste ritten duurden langer dan vier uur en werden vaak onderbroken door een lunch-pauze. Veel mensen kiezen ervoor om in Australië een auto te huren of te kopen en daarmee door het land te reizen maar ik heb de Greyhound als erg prettig ervaren. Vooral ook omdat ik alleen aan het reizen ben. Verder heb ik veel in YHA-hostels doorgebracht waar ik veel leuke mensen ben tegen gekomen. Het leuke van alleen reizen is dan toch wel het maken van nieuwe contacten en steeds weer mensen tegenkomen tijdens één van de tours. Zo ben ik de laatste avond in Cairns nog even met twee medereizigers de stad in geweest om mijn tijd in Aussie af te sluiten. Het was een tijd vol goede, mooie en overweldigende gebeurtenissen.

Het is ook de tijd om terug te denken over de afgelopen periode in mijn leven en na te denken over een nieuwe start wanneer ik weer terug kom in Nederland. Tja en dan komt ook het nieuws uit Nederland dat Fia is overleden. Je weet dat dit soort dingen kan gebeuren wanneer je aan het reizen bent en daarom hebben we het hier van te voren ook goed over gehad. “Wat te doen als iemand komt te overlijden?” Ik heb toen besloten om pas te beslissen om terug te gaan op het moment dat dit zich zou voordoen. Nu Fia is overleden heb ik hier lang over nagedacht en toch besloten om mijn reis voort te zetten.

mefrouw heeft een mooie blog geschreven over het afscheidnemen:

Afscheid nemen kan op het moment wanneer je iemand voor het laatst ziet, maar het kan ook met je ogen dicht wanneer je alleen bent.

-ER-

Vooral het laatste deel van deze quote spreekt mij erg aan. Wanneer ik mijn ogen dicht doe neem ik in gedachten afscheid van Fia en denk ik aan Yasemin, Selma en Zafer. Hen wens ik de komende tijd heel veel sterkte en liefde bij het verwerken van het verlies van hun moeder.

WK

http://www.wieckie.nl

Guestblog: Klap

mefrouwEen reactie plaatsen

Jongens zijn heel anders dan meisjes, beweerde men vaak, toen mijn zoon net geboren was en door schade en schande wijs geworden, kan ik dat alleen maar beamen.Bijna achttien is hij nu en in stilte tel ik mijn zegeningen.
Hij is nog nooit blijven zitten, wel vaak net niet, wat ook veel stress oplevert, maar toch, altijd overgegaan of diploma behaald.

Bij mijn weten rookt hij niet. Daar heeft hij ook geen geld voor, want hij werkt niet meer, maar hij is ook nog steeds anti, net als mefrouw vroeger.

Hij mag gezien zijn leeftijd en de nieuwe wetgeving officieel nog niet drinken, maar af en toe een biertje kan geen kwaad. Ik heb hem nog nooit bij het politiebureau op hoeven halen, wegens openbare dronkenschap.

Hij is nog nooit betrapt op vandalisme, winkeldiefstal, graffiti of andere wandaden. Gezien eerdere ervaringen weet ik, dat die heus wel aan het licht zouden komen, mocht hij zich daar mee bezig houden, dus ga ik er maar vanuit dat dat niet zo is.

Hij gebruikt geen drugs. Toen we laatst samen naar Spuiten en Slikken keken, was hij alleen maar verbaasd over de hoeveelheid pillen, poeders en andere chemicaliën die er bestaat; waarvan hij zelfs nog nooit gehoord had.

Tegenwoordig komt hij zo nu en dan wel in het holst van de nacht thuis, maar over het algemeen heb ik er dan een goed beeld bij, waar hij geweest is en met wie. (Lang leve de mobiele telefoon! ).

Voor ouderen of onbekenden die misbruik zouden kunnen maken van zijn jeugd en onschuld heb ik nooit bang hoeven zijn, want hij heeft gewoon een vriendin van zijn eigen leeftijd uit de buurt.
Bijna volwassen is hij nu, mijn sportieve, gezonde, sociale, grappige, naïeve, vergeetachtige, verstrooide, onhandige, geweldige zoon. Ik besef dat er nog van alles kan gebeuren en dat je nooit nooit moet zeggen. Dit is nog maar het begin.

Maar hij is heel anders inderdaad.
Groet SH
NB. Na lezing van bovenstaande voegde mijn zoon er eerlijkheidshalve aan toe, dat hij weleens iemand een klap heeft verkocht, die zijn vriendinnetje beledigde.

Zo zie je maar weer, daar had ik nog niet aan gedacht.

Guestblog: tante Sjoukje 

mefrouw2 reacties

Een aangetrouwde nicht, tante Sjoukje, van onze Beppe (oma voor de niet Friezen onder ons), heeft altijd de stille wens gehad om een boek te schrijven. Wij vinden het bijzonder dat wij haar bij mefrouw een platform kunnen bieden om in de schoenen te staan van een schrijver. Tante Sjoukje heeft inmiddels de respectabele leeftijd van 85 bereikt. Om deze reden is het meer dan gaaf, dat zij vandaag de dag haar aller eerste blog online publiceert!

Ook ik wil proberen een berichtje te sturen aan mefrouw, iets over Vlieland waar ik ook 31 jaar van mijn leven heb doorgebracht.
Wat ik altijd ook heel mooi vond waren de lampion optochten in de zomer , dat deed mij aan mijn kinderjaren hier in Stavoren denken als het Koninginnedag was op 31 Aug. Op Vlieland werden onze kinderen dan eerst gewassen en de pyama aangetrokken met de jas er overheen en schoenen aan en dan mochten ze op de wagen zitten bij ome Teunis, dat vonden ze altijd een geweldige belevenis { ze waren dan een jaar of drie vier} bij thuiskomst nog even wat drinken dan tandjes poetsen en op bed. Ze dachten dan minstens dat het al middernacht was en waren zo moe als een maids en sliepen daarna als rozen.

TSH

Guestblog: vandaag

mefrouwEen reactie plaatsen


Tijdens een wandeling met de hond dacht ik na over de vragen die sommige mensen stellen, als ze horen dat ik een guestblog schrijf.

“Maar waar heb je het dan over?”

Nou, ja gewoon, over vroeger, over mijn dochters, hoe ik ze heb opgevoed en zo.

“Dus niets over het heden?”

Nou, eh, nee.

Ze lopen me nu al te verbeteren, als ze het ergens niet mee eens zijn, mijn dochters.

Zij wel trouwens, zij schrijven wel over het heden. Soms zelfs zo expliciet, dat ik denk te moeten waarschuwen, dat Beppe het eventueel ook kan lezen.

Maar ze schrijven alles op. Tenminste dat denk ik. Dat ze alles opschrijven. Ze luisteren toch niet naar me. En ik bemoei me er verder niet mee.

“Dus je deelt momenten uit het verleden?”

Nou, momenten, momenten. Ik zoek meer naar een algemene deler. Een rode lijn zeg maar. Iets gemeenschappelijks.

“Dus niks specifieks?”

Oh, dat kan wel ,hoor. Als het moet kan ik heel specifiek zijn. Best wel, als het gaat om bepaalde herinneringen.

Maar ja, het is een strijd tussen mijn beleving en hun reactie.

Zij hebben de redactie en doen de foto’s.

“Dus die foto’s maak je niet zelf?”

Nou, ja soms ben ik er wel bij. Of ik draag de attributen aan, of bedenk het onderwerp, maar ik maak ze niet zelf, nee. Zij zijn er creatief genoeg voor …… en ik mag geen foto’s van Pinterest afhalen….

“En dus niets over je zoon?”

Mijn puberzoon? Ik kijk wel uit. Die ziet me aankomen.

Waar moet ik het dan over hebben? Ik kan toch moeilijk opschrijven dat ie altijd van alles kwijtraakt; dat hij zijn pizza’s per ongeluk in Beverwijk bestelde; dat hij elk schooljaar flierefluitend doorkomt en dan toch weer op het nippertje overgaat of dat hij, toen er een keer bij een stroomstoring een hele wijk plat lag, dacht dat het kwam, omdat hij op zijn werk ergens tegen aanstootte?

Dat kan ik echt niet maken. Ik waag me er niet aan.

Misschien kan ik wel vertellen dat het de liefste puber is, die je je maar kunt wensen, dan bewaar ik de rest voor later.

“Maar waarom doe je het dan eigenlijk?”

Nou ja, omdat ze het me gevraagd hebben.

Omdat het een uitdaging is.

En omdat ik schrijven leuk vind, natuurlijk.

Net als mijn meiden!

Groet, SH

Guestblog: Bijzondere vriendschap

mefrouwEen reactie plaatsen


Over een paar uurtjes vertrekt mijn vliegtuig. Shit, denk ik. Alleen op reis, het is iets wat ik al een langere tijd wil. Nu het moment daar is begin ik echter lichtelijk zenuwachtig te worden..wat als het niet bevalt? Het eerste vliegtuig terug nemen wil ik niet. Jezelf twee weken vermaken in een prachtig land, dat moet toch niet zo moeilijk zijn? Zodra ik in het vliegtuig stap zijn de zenuwen verdwenen. Ik luister muziek, probeer wat te slapen en nog voordat ik in slaap ben gevallen wordt de landing ingezet. Eindbestemming: Lagos. Via een vriendin kom ik bij Yoka (zo heet de vrouw waar ik verblijf) terecht. Een alleenstaande vrouw die de bovenverdieping van haar appartement (midden in het centrum) verhuurt. Perfect!

Rond zes uur kom ik aan in Lagos, Yoka staat al op me te wachten. We lopen naar haar appartement en kletsen over koetjes en kalfjes. Ze stelt voor samen het centrum in te gaan om mij een beetje wegwijs te maken en samen een hapje te eten. Goed idee, wat een warm welkom! Mijn vakantie vliegt voorbij, ik onderneem veel alleen, maar ook met Yoka. Een bijzondere vrouw met wie ik in een hele korte tijd heel close word. Met de woorden “we never say goodbye we always say hello” stap ik met veel tegenzin het vliegtuig in. Lagos, het voelde als thuis en nu moet ik het alweer verlaten.

We zijn bijna een jaar verder en ik heb wederom mijn vakantie naar Lagos geboekt. Een dubbel gevoel..ik zal dit keer niet bij Yoka verblijven.

Nog geen maand nadat ik thuis was belde Yoka mij om te vertellen dat ze ziek was. Kanker. Ik skype veel met haar en heb er vertrouwen in dat ze er bovenop komt. Ze is jong, energiek en staat positief in het leven. Ze noemde mij haar kleine zusje, door mij voelde ze zich een toerist in eigen stad. Samen wijntjes drinken, heerlijk dineren en af en toe cruisen door de omgeving om mij de meest fantastische plaatsjes te laten zien. Ik kan haar helaas nooit meer begroeten, nooit meer samen ontbijten, niet meer lachen om haar fantastische grappen of samen flirten met de barman bij wie we onze wijntjes bestellen. Desondanks ga ik weer naar Lagos toe. Herinneringen ophalen en een soort van afscheid nemen.

Het verlies van dierbaren.. hoe ouder je wordt, hoe meer je ermee te maken krijgt. Het doet me iedere keer beseffen dat je alles uit het leven moet halen. Dat je moet genieten van iedere dag. Het leven is zo kort, geniet, leef… en onthoudt: begroet je vrienden en familie met een lach, ga nooit met ruzie uit elkaar.. en zeg altijd ‘goodbye’.

SDL