De lift

Hij schrikt zich het apezuur, de kleine slanke heer in zijn mooiste outfit, als mijn hond hem wil besnuffelen in de lift.

“Nee, nee, schone kleren, gewassen, moet bidden”, in één zin weet hij duidelijk te maken, wat er voor hem zo bedreigend aan de situatie is.

“Ik hou hem vast, niets aan de hand”, stel ik ‘m in mijn ogen gerust.

Als ik later buiten achter hem aanloop, valt, zonder dat hij het in de gaten heeft, zijn vest op de grond. Daar wordt het vast heel wat viezer van.

Daarom waarschuw ik maar even en verbaasd, maar dankbaar dat ik met hond op afstand blijf, raapt hij het op.

Een goede daad verricht?  Of is zoiets vanzelfsprekend?

Groet SH

Advertenties

Armpje drukken

“Ik win altijd met armpje drukken”, roept Finn stoer!

Ik zeg dat, dat niet helemaal waar is want ik, heb leren armpje drukken van de sterkste man ter wereld een man die hele grote spierballen had. Vluchtig zie ik zijn ogen richting de foto van opa Johnny schieten.

Hij weet precies over wie ik het heb.

Trots leer ik hem een paar van die foefjes zodat hij het later weer door kan geven aan zijn (klein) kinderen.

MR

Quote of the friday: Anaïs Nin

Zo af en toe vraag je, jezelf als blogger af; is het bloggen nog wel leuk? Want dat is de insteek, het bloggen moet te allen tijde leuk blijven.

Het antwoord is altijd volmondig: JA! Om heel veel redenen maar deze quote slaat wel de spijker op zijn kop.

“We write to taste life twice, in the moment and in retrospect.”

-Anaïs Nin-

Fijn weekend allemaal,

MR

Brand New 

  

Daar staan ze! Ik heb mezelf getrakteerd op, brand new shoes. Echte hakken wel te verstaan. Het is zo lang geleden dat ik hakken heb kunnen dragen. Ik wil morgen op mijn nieuwe hakken het ziekenhuis uit. Zoals mijn lief het benoemde een, mooie ambitie. 

Toen ik vanmorgen ver voor de wekker wakker werd voelde het net als pakjesavond, dat gevoel dat je als kind kon hebben dat er iets groots gaat gebeuren.

Vandaag krijg ik een groot kado. Vandaag wordt ik weer geopereerd en wordt de neuromodulator in mijn rug definitief geplaatst. 

De proefperiode van twee weken is goed verlopen. De pijn is in sommige delen van mijn lichaam aanzienlijk anders geworden, als het apparaat aanstaat. Medicatie heb ik al kunnen verminderen. Ik slaap soms de nachten door! 100 % verbetering is het niet. Dit wist ik van te voren maar ik ben al blij met wat het tot nu toe opgeleverd heeft. Ik zal mijn leven opnieuw moeten inrichten. Ik zal minder pijn hebben dan de afgelopen periode maar ik mag ook minder doen. 

Ben je zenuwachtig vraagt de zuster. Nee valt mee. Gezonde spanning, het is en blijft een operatie. Ze bindt de bloeddrukmeter om mijn arm. Houd ik mezelf voor de gek? Nee, gelukkig mijn bloeddruk is normaal. 

Daar staan ze! Nieuwe echte hakken. Ik ga morgen op mijn high heals het ziekenhuis uit. Mijn “brand new future” tegemoet!! 

MR

Take a dump

IMG_4232

Vanmorgen las ik een artikel in de Volkskrant dat ging over dat mensen in het Noorden twee keer per dag zouden poepen. Als het over poepen gaat, heb je mijn aandacht. Ik heb namelijk last van spastische darmen, dus het toilet is een van mijn beste vrienden. Achteraf bleek het artikel te gaan over het slechte onderzoek. Maar dit zet me wel weer aan t denken.

Gisteravond belde mijn vriendin CW, op een gegeven moment zegt ze: wacht even Fook, ik moet een scheet laten. “Haha, ik ook. Komt gewoon omdat ik jouw stem weer hoor.” Altijd als we samen zijn hebben we t wel even over ons poepgedrag. We kunnen rustig bij elkaar scheten laten, geen probleem.

Het is erg vervelend als je in een wokrestaurant zit en je moet rennen dat je op de wc komt, of dat je er altijd rekening mee moet houden, wat je eet. Dit doe ik niet altijd en daar ondervind ik dan ook weer snel de consequenties van. Ik zou al blij zijn als ik elke dag normaal zou kunnen poepen, bij mij is het eerder andersom, vijf dagen aan de dunne en twee dagen normaal.

Er zijn ook stellen die al jaren bij elkaar zijn en die nooit een scheet in elkaars bijzijn laten. Dit gaat mij nooit gebeuren. Ik moet namelijk regelmatig een scheet laten en als ik dit niet doe, krijg ik ontzettende buikpijn.

Mijn directe omgeving weet van mijn probleem, een vriend vraagt ook altijd als ik weer naar de wc ben gegaan. “Heb je weer last van SD?” (SD= spastische darmen)

Zo ging ik een keer op een tweede date met een jongen en op een gegeven moment vraag ik hem hoe hij over scheten laten denkt. “Nee, dat kan niet, een vrouw hoort echt geen scheten te laten.” Ja, hoor, wij ruiken naar bloemetjes. Heb dus deze jongeman verteld dat we er dan meteen maar mee kunnen stoppen, want het gaat hem echt niet worden, als ik geen scheet in zijn bijzijn kan en mag laten. Het was dus ook de laatste date.

Een beetje poeppraat, ik ben er niet vies van.

FR