Oorkonde

Toen mijn ouders gingen scheiden, had mijn moeder de foto’s verdeeld uit de gezamenlijke fotoalbums. Mijn moeder hield de foto’s waar zij op stond en mijn vader kreeg de foto’s waar hij op stond. Wel zo eerlijk.

Het resultaat, gaten in onze kinderalbums. De albums bleven bij mijn moeder. Bij mijn vader belande de foto’s, los in een la in een kast. Toen het huis van mijn vader werd ontruimd, dachten wij dat die foto’s voor altijd verloren waren gegaan. Maar niets bleek minder waar!

Toen hij overleed bracht zijn partner ons een hoesje van een tennisracket. Practical Dad, want daarin bleken alle verloren gewaande foto’s te zitten. Hij bleek ze gewoon nog al die tijd in zijn bezit te hebben gehad en te hebben gekoesterd. Wat een bijzonder moment was dit!

Ook zo bijzonder was dat mijn moeder en ik met elkaar afspraken dat, als de tijd er rijp voor zou zijn, we de albums weer compleet gingen maken. Een paar maanden geleden was het zover en zijn we er voor gaan zitten. Op de eettafel lag een grote bult met foto’s die gesorteerd moesten worden, dat ging op lengte van mijn haar, verjaardagsfeestjes, wie er geboren werd in de familie enz. Een emotioneel klusje maar over het algemeen, één groot feest der herkenning. Mijn hele kindertijd kwam voorbij en alle verhalen die erbij hoorden.

De gaten werden gevuld en de albums zijn achtentwintig jaar later nagenoeg weer compleet.

Één album, het album wat mijn moeder ooit maakte voor mijn vader met zijn jeugdfoto’s is altijd compleet gebleven maar door de tand des tijds heeft de lijm losgelaten en vallen de foto’s eruit. Ook dit album gaan we weer in ere herstellen en aanvullen met tekst omdat mijn moeder nog een stukje van die familiegeschiedenis weet die anders verloren gaat.

Lieve Mam, ik ben je hier zo dankbaar voor en geef je daarom deze oorkonde (die we ook tegenkwamen) gewoon nog een keertje!

Fijne moederdag,

MR

Quote of the friday: mother

Zoals gezegd, zijn mijn moeder en ik, elkaars beste klant op de vrijmarkt. Maar over dit bijzondere pronkstukje hoefde ik geen onderhandeling te voeren! Ik mocht hem hebben, beschouwen als verlaat verjaardagskadootje terwijl we hadden afgesproken elkaar dit jaar geen kadootjes te geven.

Deze wereldbol is voor mij super bijzonder. Als kind kon ik er uren bij weg dromen. In elk huis dat we bewoonden stond hij weer als soort van stabiele factor en nu staat hij in mijn eigen huis.

“Love your mother”

Fijn weekend,

Liefs MR

Feestdag DIY: I ❤Mom

Zondag is het de tweede zondag in Mei en dat betekent, moederdag. Overal worden heimelijk, zelfgemaakte kadootjes geknutseld. Hoe ik dat weet? Ons bord vader & moederdag is weer erg in trek. Weet je dat, onze meest gepinde pin op pinterest van dat bord komt? Het is de pin van een mok met de tekst:

Not a Stepmom, A bonus Mom

Zelf geïnspireerd door pinterest, maakte mijn nichtje en ik toen ze bij ons logeerde deze sleutelhanger van strijkkralen voor haar lieve moeder.

Benodigdheden:
⁃ sleutelring en 3 kleine ringen
⁃ prikpen
⁃ strijkkralenplank (en)
⁃ strijkkralen
⁃ bakpapier
⁃ strijkplank en strijkbout

Werkwijze:
⁃ maak op de strijkkralenplanken de vormen in de gewenste kleuren
⁃ smelt met een bakpapiertje ertussen de kralen aan elkaar met de strijkbout
⁃ prik door de vormen met de prikpen een gaatje zodat je de kleinere ringen erdoor heen kan halen
⁃ haal de grote ring door de drie kleinere ringen

Inpakken maar en nog eventjes geheim houden!

MR

De dag van

 
Mefrouw probeert meestal zo actueel mogelijk te zijn en te beantwoorden aan onderwerpen, die in deze tijd spelen. 

Mefrouw houdt daar zelfs een kalender van bij.

Maar soms kan het wel eens voorkomen, dat er iets aan de aandacht van mefrouw ontsnapt.

Zoals bijvoorbeeld de dag van de Mensenrechten.

Als je daar eerst door iemand een foto voor laat maken, je vervolgens helemaal inleest over het onderwerp, want dat heeft al je hele leven de aandacht gehad en als je er daarna, niets over publiceert; want druk en bezigheden elders enzovoorts, dan is er toch iets goed fout gegaan.   

Nu wil het geval eigenlijk ook, dat het tegenwoordig wel bijna elke dag lijkt alsof er iets te vieren valt, of te gedenken is. 

Zo zijn er het vorige jaar zoveel gedenkwaardige dagen geweest, waaronder die van de secretaresses, de buren of die van de grappen, bijvoorbeeld, waaraan mefrouw dus helaas ook geen blog heeft gewijd. 

Vroeger had je alleen maar moeder- en vaderdag. En vooruit Sinterklaas; want als en wanneer mijn kinderen wel eens begonnen te zeuren over een kinderdag, haalde ik die dag altijd van stal, of ik vertelde ze dat het elke dag Kinderdag was, gezien alles wat ik voor ze deed. Tegenwoordig heb je gelukkig ook al een opa en oma dag , zo leerde ik, in het onderzoek naar dit artikel.

Maar dat neemt allemaal niet weg, dat mefrouw meer alert moet zijn. Dat elke dag een feestje waard is. Dat je iedere dag van harte mag vieren.

Dus zeker ( om het hierbij toch maar even genoemd te hebben) de dag van het Orgasme. Dat was op 20 December 2016, maar wie weet er nu nog waar hij of zij toen was, laat staan, wat je die dag gedaan hebt?

Laten we vooral niets vergeten.

Er zijn nog zoveel dagen te gaan. Natuurlijk kan mefrouw niet volledig zijn en dat is ook niet het streven, maar binnenkort staan onder andere de Dag van Taal, Kunsten en Cultuur en daarna ook nog Gedichtendag op de agenda.

Mefrouw is er bij in 2017!

Groet SH

NB: 

Zie ook voor meer informatie op issuekalender.

Guestblog raising mefrouw: Eten

“Mama, wat smaakt er zo bitter? ”

Vroeg mijn zoon gisteravond, toen we bij de gebakken aardappeltjes en slavinken wat rauwkost aten. Dacht ik toch, dat ik het rauwe hart van de witlof er wel uit had gesneden, maar niet goed genoeg dus en daarmee werd ik gelijk terug geworpen in de tijd.

Ooit was het een sport voor mij, om mijn kinderen groente te leren eten. Dus stonden er bij de avondmaaltijd altijd minstens twee soorten groenten op het menu. En appelmoes, om het proces wat te veraangenamen: Voor ieder wat wils, omdat smaken nu eenmaal verschillen. Ze moesten wel overal een hapje van proeven. Wat me niet altijd in dank werd afgenomen.

Mijn jongste dochter verklaarde zelfs op een gegeven moment dat ze geen groente meer wilde eten, want ze was “slatarisch” geworden; het bittere van de witlof proefde zij er ook wel uit, al kon ze het toen niet benoemen.

Maar hoe anders is het nu! Mijn dochters bedenken, soms noodgedwongen door allerlei allergieën, de mooiste recepten, eten spul waar ik bij wijze van spreken nog nooit van gehoord heb en ze raden mij regelmatig diverse nieuwe dingen aan.

De oude schijf van vijf zit er echter bij mij nog ingebakken. En dat melk goed is voor elk! Ik denk niet dat mijn voedingspatroon daar nog heel veel van zal af gaan wijken. Alhoewel er steeds meer voedselgoeroes zijn, die voor vernieuwing preken…

Mijn zoon hapt wel zomaar een stuk schimmelkaas met olijven weg en bij de moeder van zijn beste vriend, krijgt hij altijd “bakken met groenten”, want zij is vega. Mijn kleindochter eet zonder te verblikken of verblozen een rauwe paprika. Maar opeens wil ze net als haar grote neef geen broodkorsten meer.

Nurture of Nature? 

Laten we het er maar op houden, dat dat in het midden ligt; en ook dat ik steeds meer op mijn moeder ga lijken.

Tegenwoordig hoef ik gelukkig niet meer net te doen, alsof ik de meest onsmakelijke ontbijtjes op moederdag verrukkelijk vind, want mijn kinderen zijn de leeftijd wel voorbij, dat ze die mij op bed serveerden. Maar vooruit; vanwege de maaltijd was het bijna elke dag, “moeders” dag. Dus die ene keer per jaar had ik dat er wel voor over .

Groet SH