’s Ochtends voor dag en dauw je bed uit moeten, krijgt een heel andere betekenis als het voor je plezier is.
Fluitend fiets je dan beladen met tassen waarin je op het allerlaatste moment nog wat spullen hebt gegooid, naar de Vrijmarkt. En al staat je dochter niet op de naar wat jij dacht afgesproken plaats was, ze heeft wel een heel mooi plekje er vlakbij gevonden. In de Peperstraat.

De verkoop komt vanaf het allereerste ogenblik goed op gang. In de loop van de ochtend zien we heel veel blije mensen met onze afgedankte spullen naar huis gaan.
Wat te denken van de mevrouw, die een stapel oude Donald Ducks koopt, om haar zoontje uit te leren lezen.
Of degene die gelukkig wordt met een nooit gebruikte braadslee….
De man die een paar dikke breipennen met een knot wol te duur vond, voor één euro vijftig, komt na een uurtje terug, en de aanhouder wint: hij kan zijn vrouw gaan verrassen voor een eurootje.
Zoveel dingen waar jezelf jaren plezier van gehad hebt en die nu een nieuwe bestemming vinden. Hoe duurzaam wil je het hebben?

Sommige dingen verkoop je voor veel te weinig, soms biedt iemand meer dan jezelf in je hoofd hebt. Het hoort allemaal bij het spel; Het loven en het bieden; Het van beide kanten wikken en wegen; het etaleren om alles zo aantrekkelijk mogelijk te presenteren; je houdt ervan!

Ook van de hele entourage er omheen. Van de mensen aan beide kanten, die voor een dagje je buren zijn. Van de mensen die niets kopen, maar waar je wel een praatje mee hebt. En van de flirterige opmerkingen over je oranje zonnebril, van de man, die daar doorheen kijkt en de pretlichtjes in jouw ogen ziet. En van de mevrouw die het tafelkleed van je dochter zo mooi vindt, maar ook wel snapt dat, dat nou net niet te koop is….

Aan de botterikken storen we ons vandaag niet, wij zijn teveel onder de indruk van de vriendelijkheid van de mensen, die de woning achter ons blijken te verbouwen.
Eerst krijgen we van hen er nog een tafel bij, die uit het bovenraam naar beneden wordt getakeld en waardoor onze verkoopmogelijkheden met enkele vierkante meters worden uitgebreid. En vervolgens schenken ze ons thee, met alles erop en eraan en dan mag je daar ook nog naar het toilet. Hoe luxe wil je het hebben?
We bedanken ze dan ook uitvoerig.

Mijn dochter en ik. We zijn elkaars beste klant. We bedrijven onderling ruilhandel en onderhandelen tot op het bot. Zij neemt de Pokemonmap; ik het windlicht…… Wij hebben afgesproken dat dit de laatste keer is dat we hier samen zitten, met pijn in ons hart en met ons moverende redenen. Wel een mooie afsluiting, want we zijn er ooit ook samen mee begonnen.

Als er een schip met zure appels aan komt besluiten we om op te breken. Het is mooi genoeg geweest. De schoonzoon (die tegenover zijn schoonmoeder overigens nooit chagrijnig doet) komt de overgebleven spullen ophalen.
Een deel blijft op de gekregen tafel staan. Gratis voor de liefhebber!

Een mevrouw, die dat maar moeilijk kan geloven, geeft je nog gauw twee euro voor haar verkregen buit.
Fluitend fiets je weer terug naar huis en dan komt het besef:

“Domweg gelukkig in de Peperstraat”. *

Groet SH

NB. *Naar een gedicht van J. C. Bloem
” De Dapperstraat”
Te vinden in : dichters van deze tijd 22e druk
Amsterdam. P. N. Van Kampen & Zoon N.V.

 — Deze blogpost bevat een affiliatie link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt mefrouw hier wel mee. Heel veel dank hiervoor! —