Tag: SH

Guestblog: Ruimte voor vrouwen

mefrouw2 reacties

“Sommige vriendinnen heb je gewoon voor het leven, die horen erbij, die raak je nooit meer kwijt. Sommige kom je een keer in je leven tegen en zijn er daarna altijd voor je. Sommige zijn er in je hart, sommige horen bij je jeugd, sommige bij een bepaalde periode in je leven, maar de beste is een vriendin, die tevens een nichtje en een zusje is…..”

Dit schreef ik in november 2015, nog niet wetend dat Fia , die dit allemaal was, me zo vroeg zou ontvallen.
Ze had nog zoveel op plannen.  
We zouden, nog naar haar idee, met onze jongste kinderen, onze toetjes zoals zij ze noemde nog naar Disneyland Parijs.

Want de rest was er al geweest maar op de een of andere manier was het met de jongens nooit gelukt, dus hoe leuk zou dat niet zijn! 

We zouden onze verjaardagen nog een keer samen vieren, omdat we precies tien jaar in leeftijd verschilden. 

En de volgende neven en nichten reünie wilde ze graag in Alkmaar houden, met als afsluiting een barbecue bij haar in de tuin.

We zouden nog een keer samen op vakantie en ze kwam , zeker weten, nog een keer bij mij logeren. 

We zouden nog zoveel, maar het mocht allemaal niet meer zo zijn.
Als je zussen en dochters hebt, heb je eigenlijk geen vriendinnen meer nodig, was altijd mijn motto. Daar kun je de wereld mee uit. En het is nog altijd waar. En de cadeautjes in de vorm van je nichtjes en kleindochters komen er vanzelf bij, die blijven ook. De ruimte in mijn hart en mijn hoofd is goed gevuld. Ook met iedereeen die ik in de loop der jaren ben kwijt geraakt.
Dus koester ik de vrouwen in mijn leven: ze zijn de hartslag van mijn leven: mijn zussen, mijn nichtjes, mijn dochters en kleindochters. En mijn ex schoonzus.

En die vervelende vriendin van mijn zusje. En het meisje wat ik bijna veertig jaar geleden in een ziekenhuisbed ontmoette. En het meisje, dat eens mijn schoolvriendin was. En degenen waar ik nooit meer meer iets van hoor. En mijn moeder. 
Vooral de laatste. Omdat ik bij haar zie, dat alhoewel je wereld kleiner kan worden, naarmate je ouder wordt, dat je desondanks toch ook weer nieuwe impulsen kunt krijgen.

Daarom heb ik heel voorzichtig een goed gevoel bij twee menschen ,die ik nog maar relatief kort ken. Nieuwe vrouwen in mijn leven? Is daar nog ruimte voor? Zij willen het graag.
Ik hoor Fia al zeggen, dat het antwoord ja is. Tenslotte heeft zij mij en haar vriendin ook samen gebracht.
Ik mail nog steeds met haar buurvrouw , die tevens voor haar een extra dochter en een vriendin was; 
die ruimte blijkt er wel te zijn.
 Groet SH

Guestblog: Het leugenaarsbankje

mefrouw1 reactie

Over mannen wordt over in het algemeen beweerd, dat ze niet praten, maar in de praktijk blijkt dat toch een ietsje pietsje anders te liggen. 

In vergaderingen bijvoorbeeld, blijken de mannen het langste en het meest aan het woord te zijn; en over voetbal raken ze nooit uitgepraat. Kijk maar eens naar alle voor- en nabeschouwingen op tv, of al die programma’s over sport, die de klok slaan. De hoofdmoot is voetbal. 

Ook in “praatprogramma’s” op tv, komen hoofdzakelijk mannen aan het woord.
Dus waar komt dan, dat wijdverbreide misverstand vandaan?

Nou, bij ons natuurlijk. Wij vrouwen vinden dat.

Ze praten dus wel, maar niet over de dingen, die wij belangrijk vinden. Die ons interesseren. We laten ze wel graag aan het woord, maar niet over auto’s of sport, want ze moeten van ons, over gevoelens en emoties praten.

Maar dat lukt ze vaak niet, dus dan zoeken ze elders hun heil.

Vooral oudere mannen hebben daar een bij uitstek geschikte plek voor gevonden. 

De leugenaarsbank!

Dat is niet perse een bankje, maar wel een plaats waar ze kunnen samen komen, bij voorkeur ergens waar het lekker druk is, waar veel te zien is; zeg maar. 

Zodat ze toch nog iets te zien hebben om over te praten, als het gesprek onverhoopt even stil valt.

Dat kan zomaar in het park zijn. Of bij de boot. Of op het station , of in het winkel centrum; als er maar wat te zien is. Een hangplek voor ouderen noemen ze dat tegenwoordig. Zelfs de bibliotheek schijnt er niet vrij van te zijn.
Regelmatig fiets ik er weleens langs. En dan vraag ik me steevast af, waar ze het over hebben, die kerels van stavast.. Die oerhollandse jongens, die geen koffiehuis hebben, om zich in te verschansen, maar wel elke dag op hun post staan. Hangend over hun scootmobiels.

Hebben ze het over het wereldleed? De vrouwen in hun leven? Of toch gewoon over alles wat voorbijgaat….

Of, al verder prakkiserend, terwijl ik ze gedag zwaai, komen er andere vragen naar boven: Over alle leugens, die ze in hun leven opgedist hebben.? Alle sterke verhalen, die nog een keer verteld moeten worden? Het heet toch niet, voor niets zo? Zo’n bankje?

En dan denk ik aan het eventuele lot van alle ( jonge) mannen die ik nu ken: straks, samen op zo’n bank.

Gelukkig is “praten ” onder de jongens vantegenwoordig, en dus ook bij de toekomstige generaties, meer wijd verbreid, want, ze worden over het algemeen meer opgevoed door vrouwen. 

De meeste leerkrachten op de basisschool, op dit moment: zijn vrouwen. 

Veel jongens groeien op in een eenoudergezin, waarbij de moeder aan het hoofd staat. 

Pas op de middelbare school komen de afgezaagde, uitgebluste, blanke mannen van middelbare leeftijd in beeld, waar ze zich tegen af kunnen zetten. 

Daarmee zullen ze zich, hoop ik, wel redden . De nieuwe mannen.

Om te leren praten.

Ik heb hoop voor de toekomst.

Groet, SH

Bronnen: Margriet, Libelle, Linda, HP/De tijd, Metro, Volkskrant,

de Huis aan Huis,LC , AD , mensen; live blogs. en de Telegraaf. Enzovoorts. 
PS. Sorry Jan

Terugblik

mefrouwEen reactie plaatsen

Mijn jongste dochter heeft onlangs geblogd, dat ze over de hele wereld herinneringen zou willen maken, en dat gaat ze doen ook, voorzover ze het nog niet heeft gedaan. Ze vroeg zich toen ook af wanneer het de laatste keer was dat jijzelf iets deed voor de allereerste keer.

Nu mijn middelste dochter toch echt het huis uit is, was het tijd om haar op haar nieuwe stekje te gaan bezoeken. 

Voor het eerst, maar niet in haar eerste nieuwe woning en niet mijn eerste keer in Grouw. Die keer was meer dan veertig jaar geleden toen ik daar op schoolreisje was en ik verliefd op alle zeilinstructeurs vakantie vierde in hetzelfde gebouw, waarin ik nu voor het eerst kennismaakte met diverse mensen , die daar door omstandigheden noodgedwongen moeten wonen, omdat het een tijdelijke opvang voor vluchtelingen is geworden. 

Dat ik de plaatselijke discotheek herkende, was voor mijn zoon, die ook mee was, wederom een eyeopener; hij realiseerde zich niet voor het eerst, dat zijn moeder ook een verleden heeft.

Met mijn hondje ging ik vanaf het treinstation, in het donker, door de Prinsentuin en het Rengerspark wandelend terug naar huis; overpeinzend dat dit wel de eerste keer was, dat ik deze weg zo koos, maar niet dat ik er langs kwam. Feilloos wist ik hem te vinden. Hier liggen mijn roots, dit is mijn stad, hier ligt mijn hart.

Afgelopen jaar waren er genoeg eerste keren voor me. Vooral in de digitale wereld en vrijwilligerswerk is voor mij dan wel niet nieuw, maar wel bij Terre des Hommes. (Een organisatie tegen kindermisbruik in welke vorm dan ook).

Maar niemand kan je voorbereiden op het verlies van de zus en vriendin , die in de ogen van anderen alleen maar je nichtje was. Hoewel we vorig jaar voor het laatst nog samen een kaarsje hebben gebrand, voor onze broer en neef, waren sommige gesprekken die we hadden, wel de eerste en de laatste die we over haar eigen naderende dood hebben gevoerd. En wat hebben we gelachen! Daarom heb ik dit jaar op 21 maart voor het allereerst een kaarsje voor hen beiden aangestoken. Een nieuwe lente , een nieuw geluid, is het spreekwoord; maar wij zeiden altijd: “Ane’s verjaardag, een nieuw begin!” Dus Fia bij deze, zoals beloofd.

 “Niets blijft zoals het was” stelde Midas Dekkers vast in zijn manifest “Zo goed als nieuw”, omdat zodra je iets gedaan hebt, het nieuwe er weer van af is. Daarom ben ik zo blij, dat ik wekelijks op een meisje pas, dat het hele leven met heel nieuwe ogen bekijkt.     

Voor haar zijn de meeste dingen voor het eerst! Of tenminste zo nieuw, dat je je er met haar over blijft verbazen, omdat ze als peuter natuurlijk vatbaar is voor de kracht van de herhaling. 

Dat is niet leeftijd gebonden, je mag je blijven verwonderen, alla mijn (klein)kinderen, iedere dag, en dat is handig of grappig, volgens Olivia. “Groetjes thuis!” riep ze, toen ik laatst wegging. Herinneringen deel je samen of je koestert ze in je eentje inderdaad.

Komend weekend vieren we daarom met de hele familie het Paasfeest, als of mijn oudste dochter dan jarig is.

Met z’n allen. Om nieuwe herinneringen te maken. Gewoon in Goutum, alsof het de allereerste keer is.

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Grijs

mefrouw2 reacties

Op een gegeven moment weet je dat het goed is. Dat het genoeg is.

Je hebt genoeg verteld, genoeg gedaan, genoeg gezorgd, genoeg ook benoemd. 

Dan moet je ook de moed hebben, om te zeggen dat het klaar is: Mefrouw is voldoende opgevoed. Mefrouw is allang klaar voor de toekomst. Zelfs het broertje is nu volwassen… al zijn z’n hersenen nog niet volledig volgroeid. 

Je hebt de menopauze al gehad, je hebt drie kleinkinderen, je kunt nu door. Je kan het bijna niet bevatten, maar het is waar.

En het is niet dat je de waarheid niet onder ogen wilt zien, maar het is, dat die zich aantekent. 

Je hebt het altijd al beseft, dat je nooit jong kunt zijn met je kinderen, maar misschien wel samen bejaard. Zoals je dat zelf ook al bijna samen met je eigen ouders bent, tegenwoordig.

Straks zit je de hele boel onder te kwijlen onder het gruis van het verpleeghuis. Straks word je onbekwaam bevonden, omdat wat je dan ook nog te berde te wil brengen; door je kinderen zal worden afgedaan als gezeik, net als in hun puberteit. Straks kun je niet eens meer voor jezelf opkomen, omdat je kinderen de regie gaan overnemen: Maar je man begon al grijs te worden op zijn zeventiende, jij pas na je 55e. Je hoeft niet bang te zijn. Alles is betrekkelijk. 

Het is heel natuurlijk. De grijze golf is niet eng, want het zijn jouw generatiegenoten. Of ouder. Jij bent de wildste in hun ogen. Of die rooie, of die met de krullen. Met hen was je ooit eeuwig jong.

Bovendien: grijs is het nieuwe blond, opeens is grijs hedendaags. Helemaal hip. Maar hoe dan ook, terwijl jij het zelf nog met lagen verf probeert te maskeren, wordt je oudste dochter opeens grijs. Slechts een enkele haar, maar toch, straks zit zij in de overgang. Nog maar enkele seconden. 

Ze tikken weg..

Is het ooit echt klaar? Zijn je kinderen ooit echt helemaal volwassen? Zijn ze echt klaar voor het leven? Als je goed naar je eigen ouders luistert, weet je dat het niet zo is. Als je het maar onder ogen wilt zien, weet je ,dat zolang er nog een generatie boven je staat, dat dat niet zo is.

En dat is heel geruststellend.

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Crimineel

mefrouw4 reacties

“Je dochter is een dief! ” riep ik tegen mijn schoonzoon, toen hij nog maar nauwelijks binnen was, na een lange dag van hard werken. Want wat was het geval? Tijdens een winkeluitje samen, had Olivia zonder dat ik het gezien had, een flesje paarse nagellak in de tas gestopt. Hij moest lachen, het bleek niet de eerste keer te zijn, want ze had al eerder een Milkakoekje buit gemaakt, zonder te betalen.

Dat werpt me terug in de tijd. Toen ik een van mijn kinderen dwong om het onbetaalde item terug te geven in de winkel waar het vandaan kwam, of toen ik opgebeld werd, vanuit de nu ontmantelde V&D, dat een van de vier opgepakt was vanwege ook zoiets onbenulligs. Maar, ja, die was toen al veel ouder en moest wel beter weten.

Tijdens gesprekken met medeopvoeders in die tijd en ook nu ik het als oma meemaak, kwam ik erachter, dat je er drie je kanten mee op kunt: Of je blijft er samen om lachen, of je vertelt wat jij graag wilt hebben, als ze dan toch iets mee willen nemen 😉 of je geeft er sturing aan in de juiste richting.

Het laatste verdient natuurlijk de schoonheidsprijs. Je kunt ze vertellen, dat iets alleen maar van jou is, als je er zelf voor betaald hebt. 

Mijn ouders moeten dat goed gedaan hebben. Toen mijn schoolvriendinnetje geld pikte uit de portemonnee van haar moeder, wilde ik niet eens het snoep op eten wat ze daarvan kocht. Op negen jarige leeftijd had ik dus al een soort moreel besef, wat ik mijn eigen kinderen ook weer mee heb gegeven. Naar ik hoop

Met zijn allen zullen we er als gezin en familie dan ook zorg voor proberen te dragen , dat Olivia niet valt voor verdere verleidingen. 

Net als de rest zal ze hopelijk al doende niet in de criminaliteit belanden.

Ook al valt ze op paars.

Groet SH