Tag: SH

About Books And Reading: Adriaan Mole, misschien

mefrouw1 reactie

  

Halverwege de jaren tachtig (van de vorige eeuw, schijn je er heden ten dage aan toe te moeten voegen), schreef Sue Townsend : “Het geheime dagboek” en “De groeipijnen” van Adriaan Mole, 13 3/4 t/m 16 jaar oud.

Zelf eerst nog nooit gelezen, maar er wel veel over gehoord, dus toen ik ze laatst als afdankertjes ergens tegen kwam, was ik er heel erg blij mee. Nu kon ik ze misschien alsnog aanraden aan de jeugd van vandaag!

Maar gaandeweg het eerste deel besefte ik, dat die vlieger misschien niet op zou gaan. Want zou deze jeugd nog weten wat Tippex is? Of een telegram? Zouden ze nog een collect call kunnen maken, of überhaupt weten dat mensen vroeger bij voorkeur schriftelijk communiceerden? En dat dat wel wat meer tijd nodig had dan de appjes en sms jes die je elkaar tegenwoordig stuurt? Voor mij was het een feest der herkenning toen het huwelijk van Charles en Diana voorbij kwam, de Falkland oorlog en Tatcher en Reagan. Maar willen zij dat nog wel weten? Het is een tijdsbeeld natuurlijk. Geschiedenis . Of maakt het niet uit voor een boek wanneer het geschreven is vroeg ik me af. Als het genoeg meerwaarde heeft, lees je misschien vanzelf over dat soort dingen heen. 

Kijk maar naar de klassiekers
Zo beschouwd, hebben deze boeken misschien wel die potentie. De puberale zoektocht naar erkenning en bevestiging gaat eeuwig door, ondanks je eigen gekte en die in je omgeving. En daarbij moet gezegd worden dat de ontwikkelingen hilarisch zijn, met een voor een puber heel bevredigend einde. Dus voor alle jongens en meisjes die ik ken: Hoe oud je ook bent, ga het lezen!
Met pijn in mijn hart neem ik afscheid van Adriaan Mole. Wie hem hebben wil, mag hem komen halen.
Groet SH

NB. 

Vertaling: Huberte Vriezenkoop

Uitgeverij: De Fontein

Guestblog raising mefrouw: Het leukste en het ergste

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Ooit las ik ergens in een tijdschrift (het zal de Margriet wel geweest zijn) dat het voor kinderen fijn zou zijn, om bijvoorbeeld ‘avonds bij de maaltijd, of op enig ander rust moment, met het hele gezin de dag door te nemen, en ze dan de vrijheid te gunnen om uit te spreken wat ze die dag als het leukste of het ergste ervaren hadden. 

Nou, dat heb ik geweten!
Toen ik het in de praktijk invoerde, ging het in het begin best wel goed. Mijn dochters waren enthousiast, iedereen mocht zijn of haar zegje doen, kreeg de volledige aandacht en daardoor waren de tafelgesprekken nooit saai. Zelfs de eventuele logé’s deden van harte mee. Beppe zei dan b.v dat ze het het leukste vond om bij ons te zijn en het ergste dat ze verder niks wist te bedenken. 

Dus dat was leuk. 

Maar sluipenderwijs voltrokken zich buiten mij om processen waar ik geen vat op had. Ontstonden er gedragscodes en afspraken, die elk hun eigen patroon bleken te volgen. Voor ik het wist was ik ” scheidsrechter bij een spel waarvan ik de regels niet kende, laat staan dat ik wist op wiens helft de bal lag”.

Dus dat was minder leuk. 

Op een dag moest ik er een eind aan maken met de opmerking, dat ik het nog steeds het leukste vond om van alles over ze te horen, maar het ergste dat dat nooit zonder ruzie kon.
Toch denk ik dat er nog wel iets van is blijven hangen. 

Tegenwoordig hebben ze klaagvrije maandag, Yummy Sunday, quote of the Friday en zelfs een stom lijstje op donderdag. Zie; komt goed! 

Superleuk!
Groet SH

About books and reading: appels en peren

mefrouwEen reactie plaatsen

  

In een week twee vrouwen thrillers gelezen. Allebei in 2012 verschenen bij uitgeverij De Fontein in Utrecht, maar daarmee houdt de gelijkenis wel op. 

Bij het ene boek, “Broer” van Heather Gudenkauf, ging het over een gijzeling op een school en wilde het maar niet duidelijk worden, wie er nu eigenlijk de hoofdfiguur was. Gezien de titel moest het Augie wel zijn, maar zowel mevrouw Oliver, als Will en Meg , kwamen eveneens voor die rol in aanmerking. Daardoor wilde het ook maar niet spannend worden. Al voortkabbelend kwam er aan het eind dan nog wel een antwoord op de vraag met wie de dader nu eigenlijk verbonden was, maar dat deed, na alle eerdere speculaties, een beetje gekunsteld aan. Best goed geschreven, maar saai. 
Het andere boek daarentegen, ” Insluiper” van Tania Carver, (pseudoniem voor alweer een schrijversechtpaar) grijpt je bij de keel en blijft boeien tot de laatste zin. 

Inspecteur Phil Brennans is duidelijk de hoofdpersoon en al is het niet waar, dat hij , zoals de flaptekst vermeldt, getrouwd is met zijn profielschetser, vraagt hij haar uiteindelijk wel ten huwelijk.

Dit boek smaakt naar meer en dat kan, want het is het tweede deel van een serie, al is het eerste volgens mijn informatie niet in het Nederlands uitgekomen. 

Appels zijn dus nog steeds niet met peren te vergelijken, maar wat rest is het gevoel dat ze bij Fontein niet altijd een gelukkige hand van kiezen hebben. 
Veel leesplezier, 

Groet SH
Oorspronkelijke titel:

One Breath Away , by Harlequin MIRA, Canada

Vertaling:Jan Smit

Copyright Heather Gudenkauf

ISBN 978 90 325 13320

NUR 305

Oorspronkelijke titel:

The Creeper , by Sphere

Vertaling: Lia Belt

Copyright Tania Carver

ISBN 978 90 261 3277 3

NUR 332

Questblog Raising mefrouw: Guilty pleasure

mefrouwEen reactie plaatsen

  

De woensdagavond hield ik vroeger altijd vrij, want dan was het meidenavond in ons gezinnetje. Jarenlang zond (naar ik meen) RTL dan de woensdagavondfilm uit en meestal was die gebaseerd op een waargebeurd verhaal. In de loop der tijd zijn er heel wat morele dilema’s, ziektes, mishandelingen, rechtszaken en moord en doodslag aan ons voorbijgetrokken. In mijn herinnering zat er weinig opbeurends tussen (of het was die enkele wonderbaarlijke genezing, of een onverwachte hereniging van elkaar uit het oog verloren personen) en meestal draaide het uit op “a good cry”.
Eerst keek ik er alleen met de oudste naar en al waren haar zusjes weleens jaloers, ze accepteerden het wel. Anders werd het toen de middelste er ook de leeftijd voor kreeg, want toen moesten we heel sneaky net doen alsof ze na het voorlezen ook gewoon ging slapen, maar natuurlijk mocht ze (onopgemerkt door de jongste) weer naar beneden sluipen en gezellig naast me op de bank kruipen. En dat alles voor half negen!

Ik was blij dat dat na een tijdje niet meer nodig was en we lekker met zijn allen konden gaan zitten kijken en onder het genot van een kopje thee eindeloos commentaar mochten leveren.
GTST mochten ze niet volgen, maar dit dan weer wel. Heeft het ze gevormd? Hebben ze er iets aan overgehouden? Niet al teveel hoop ik, maar gelukkig wel dat knusse saamhorigheidsgevoel. Af en toe kijken we nog wel een film met zijn vieren, maar dan in de bioscoop. Al wil de jongste dan nooit naar een tearjerker, om niet in het openbaar op tranen betrapt te worden.
Daarom heb ik nu een aanrader voor mefrouw: “My sisters keeper” ! Een topfilm in dit genre. Uit 2009 , met topacteurs als Cameron Diaz en Alec Baldwin en met precies de juiste ingredienten : een ethische kwestie en een rechtszaak. En met een ontknoping die je al mijlen ver van tevoren ziet aankomen, maar die wel lekker lang wordt uitgesponnen.

Een eerste klas smartlap en natuurlijk: waargebeurd, dus leg de zakdoeken maar vast klaar!
Net gezien, snik.

Groet SH.

Questblog raising mefrouw: Migratie

mefrouwEen reactie plaatsen

In de loop der geschiedenis zijn er altijd mensen op drift geraakt om diverse redenen; economisch, expansie, oorlog, godsdienst e.w.d.m.z.

Kijk naar de Grote Volksverhuizing, het RR, Amerika,, Australie, enz. Wat je er van kunt leren is, dat die mensen opgevangen dienen te worden.
Het gezin van mijn oma, moest ook vluchten in de tweede wereldoorlog. Mijn moeder heeft dus als kind ervaren, hoe het is om vluchteling te zijn in eigen land en ergens onderdak aangeboden te krijgen.

Nog vroeger bood het zo gastvrije Nederland asiel aan de Franse Hugenoten, waaronder de voorvaderen van mefrouw. En dankzij ons koloniaal verleden, kwamen hier diverse medelanders, wier nazaten de vader van mijn kleindochter voortbrachten.
Na WO. 2 dacht men een halt toe te kunnen roepen aan alle oorlogen en conflicten in de wereld, door het oprichten van allianties en volkerenbonden, maar er is nog nooit zoveel onvrede geweest als tegenwoordig.
Daardoor raken nu weer mensen op drift. Gaan ze op zoek naar veiligheid, gezondheid, voedsel, vrede. Betere omstandigheden voor hun kinderen en hunzelf.
Frans Timmermans (vicevoorzitter van de Europese Commissie – PvdA) waarschuwde nog maar kortgeleden in Elsevier, dat de migrantencrisis een voedingsbodem voor extreemrechts kan zijn.

Maar eerder in RTL Late Night bevestigde hij dat de mensen hier ook gelijk hebben als ze zich afvragen of een land dat wel aankan , zo’n grote instroom van nieuwe mensen. Misschien maken ze zich terecht zorgen.
Nee, vergelijk de foto’s van mijn kleindochter op Vlieland, met die van dat kindje, daar op het strand van een voormalig toeristeneiland, en dan is er maar een uitspraak juist:
“In tijden van nood moet je de grenzen open houden en de vinger aan de pols!”

Groet SH