” De mens is de grootste vijand van de natuur” zo citeert mijn Israëlische collega, ’s ochtends tijdens het werk, zijn vader.
Op weg naar huis mijmer ik in de lift nog even over deze uitspraak na. Die vader moet als joods jongetje de Tweede Wereldoorlog nog meegemaakt hebben en geeft uiteindelijk zo’n indrukwekkende levensles aan zijn zoon door.
Wat een rijkdom van geest.
Groet SH
” Nou, nu staan we eindelijk eens met jou in die lift”, grapt mijn moeder, want mijn ouders lezen ook weleens wat op Facebook en zo…
Naar haar toe ben ik altijd eerlijk:
“Nou, ja, ik verzin er soms wat bij of ik verplaats iets wat ergens anders is gebeurd naar de lift, maar in de meeste gevallen berust het wel op waarheid”.
De lift is vaak een metafoor.
Mijn vader staat er driftig bij te knikken en ik geloof zelfs dat hij naar mij knipoogt. Dat soort vondsten kan hij wel waarderen.
Als de taxi er is, zwaai ik ze met een glimlach uit.
Groet SH
Niet alleen ben ik een halve digibeet, bovendien is mijn onkunde volgens sommigen ook nog eens zwaar te betreuren.
Het schijnt namelijk, dat er mensen zijn, die de godganse dag aan hun telefoon gekluisterd zitten.
Echt waar, ik heb het iemand zelf horen zeggen:
“Acht, negen uur per dag, om te kijken of je niks gemist hebt en om de nieuwe hypes te checken”.
Toch mis ik niks, tenminste dat denk ik.
Na mijn werk of als ik onderweg ben geweest, kijk ik even naar mijn email en appjes en dan ben ik weer helemaal bij.
Sommige dingen lossen zich zelfs tijdens mijn afwezigheid vanzelf wel op.
Dat ging vroeger, als je op vakantie was bijvoorbeeld, ook al zo. Dan was je ook niet continu bereikbaar.
Gisteren riep ik zelf nog dat ik een mastodont ben, voor wat de digitale wereld en social media betreft en misschien is dat helemaal waar, maar zielig?
Absoluut niet. Alleen maar praktisch; ik hou op deze manier namelijk heel veel tijd over voor andere dingen en dat wil ik liever zo laten.
Groet SH
Voordat je het weet, heeft een roddel via de lift een heel flatgebouw bereikt. En zelfs de hele stad leeft mee met die dronken man, die, nadat hij ermee omgevallen was, zijn scootmobiel ergens liet liggen om vervolgens naar huis te gaan.
Ik weet niet of het waar is, maar het doet mij heel erg denken aan een oud mopje wat vroeger de ronde deed; over iemand met een rolstoel in een bar. Terwijl ik zelf niet eens van de mopjes ben.
Dus…. een broodje aap?
Gelukkig ben ik niet meer zo naïef als vroeger.
Groet SH
Zit ik net, tijdens de Ibizamarkt te Heerenveen lekker even op een bankje van het zonnetje en de muziek te genieten, spreekt onbekende jongeman mij aan. Of ik het allemaal wel leuk vind? En;
Of hij me mag interviewen?
Nou, ja, natuurlijk wel.
Want voor de promotie van mefrouw’s eco-shop; de webshop van mijn oudste dochter doe ik alles.
Het was André van de Leeuwarder Courant, zo had hij zichzelf voorgesteld en daar zocht ik verder niks achter. Ik vertelde unverfroren dat mijn hippie kleding speciaal voor de gelegenheid was uitgekozen en wist niet dat ik daarmee mijn eigen glazen ingooide, want achteraf gezien, had hij vooraf al zijn eigen programma opgesteld.
Op het moment dat we elkaar de hand gaven en we onze achternaam noemden, gingen er rillingen door mijn lijf;
Hij is familie.
Notabene: We zouden elkaar terug kunnen vinden in het genealogie boek over onze familie en zijn misschien wel van de zelfde tak, alhoewel ik dat laatste betwijfel.
Hoe bizar kan het leven soms zijn.
Helaas heeft deze ontmoeting niet geleid tot een vernoeming in het artikel wat hij over de markt heeft geschreven. En helaas heeft zijn artikel de gedrukte krant niet gehaald.
Terwijl mijn dochter en ik nog alles uit de kast haalden om bepaalde producten van mefrouw’s eco-shop aan te prijzen, zat er in zijn hoofd al een heel ander verhaal.
Het onze was er niet bij.
Volgende keer beter.
Groet SH
mefrouw 