“Everyone knows The Chair”

Zo stond er dreigend bij een foto op Pinterest. Ik schoot in de lach. Inderdaad hoef ik niet heel diep in mijn geheugen te graven of ik zie zo de kamers van mijn dochters weer voor me, met daarin pontificaal aanwezig: De Stoel, begraven onder een grote berg kleding, jassen, tassen en aanverwante zaken.

Spullen, die ze tijdelijk even kwijt moesten en waar ze zo gauw geen plaats voor wisten te vinden; van alles belandde op die stoel, waarna het net zo gemakkelijk weer vergeten werd en de berg op die manier allengs groter en hoger werd.

Er kwam wel altijd een moment, waarop mij gevraagd werd of ik soms wist, waar het een of ander gebleven was, zodat ik langs mijn neus weg kon vragen of ze al op De Stoel hadden gekeken. Maar als me dat te lang duurde, dan zat ik ze zelf achter de vodden, met in mijn achterhoofd de opruimacties van mijn vader: “Dit kan wel weg zeker? Of dat, doe je daar nog wat mee..?”

De rest ging, ongeacht of het nu een uur, een dag of helemaal niet gedragen was, in de was, waarna ik het zelf na het drogen en opvouwen, maar weer in de kasten opborg, om herhaling te voorkomen. Waarbij de wens natuurlijk de moeder van dat idee was.

Die tijd met mijn meiden ligt gelukkig al heel lang achter me, maar tegenwoordig hoef ik alleen maar de deur van de slaapkamer van mijn zoon te openen en dan staat ie me daar opeens weer aan te grijnzen: De Stoel!

In stilte vraag ik me af, hoe lang het nog gaat duren, voordat ik daar van af ben…. “Some things never change”.

Groet SH