Tag: Vlieland

Babi ketjap saté alla Mart Bakker

mefrouw2 reacties

  

Toen ik op de MAVO de Krijtenburg te Vlieland zat kregen we kookles van meneer Bakker (zonder). Op Vlieland kreeg je kookles omdat men vaak na de Mavo of de brugklas al op kamers ging, simpelweg omdat er geen hogere scholen zijn. Kookles was een favoriet vak van mij. Niet alle baksels of recepten waren een succes maar dit recept is echt een klassieker geworden. Een tijdje terug postte een oud klasgenootje op Facebook een foto van haar avondmaal, je raadt het al? Babi ketjap alla Mart Bakker. Uit de reacties die daar op loskwamen bleek wel dat ik niet de enige ben die dit recept nog steeds gebruikt! In de loop der jaren heb ik er wel mijn eigen touch aan gegeven maar in de basis is het nog steeds het recept van meneer Bakker. 

Ingrediënten:
– 500 gram hamlappen (of ander varkens vlees) 

– 1 ui

– 1 teentje knoflook 

– ketjap manis veel 

– 1 theelepel sambal 

(lekker met die zelf gemaakte! https://mefrouw.nl/2015/06/11/ghost-pepper-challenge/)

– 1 theelepel mosterd

– 2 magiblokjes

– 3 theelepels djahe 

– 2 theelepels ketoembar 

– 1 theelepel djinten 

– trassi mespunt

– gember vers, potje of siroop  

– rijstazijn scheutje

– laurierblad 

– 1 theelepel paprika poeder

– klein scheutje olie

– 2 theelepels rietsuiker

Extra nodig houten saté prikkers

Bereiding:
Het vlees wordt het aller lekkerst al het een nachtje heeft kunnen marineren. 

– snijd de hamlappen in gelijke blokjes en doe het in een schaal

– snijd de ui grof en gooi bij het vlees in de schaal

– pers het knoflook teentje boven de schaal

– voeg alle overige ingrediënten toe en roer alles goed door elkaar

– dek de schaal of met folie en laat het vlees marineren

– leg de houten prikkers in het water om verbranding tegen te gaan

– rijg de saté op de houten prikker 

Klaar voor de BBQ en daar kunnen we niet genoeg van krijgen met dit weer! 
  
MR 

I ❤️ PAPA

mefrouw3 reacties

image

De laatste vaderdag, nou ja semi-vaderdag samen met mijn vader zal ik nooit vergeten. De donderdagen had ik vrij gemaakt om om bij Papa te zijn in het Zonnehuis, waar hij lag omdat hij locked in was. Vaderdag is natuurlijk op zondag maar aangezien we vaderdag in het verleden ook nooit vierden, bedacht ik dat hij het vast niet erg zou vinden.

Toch wilde ik het moment niet voorbij laten gaan en ik zou hem de kaart geven die ik al veel eerder had gekocht. Werkelijk zijn hele kamer was behangen met kaarten, de meeste kwamen natuurlijk van Vlieland en wonder boven wonder waren er niet zoveel dubbele. Post was wel altijd al een emotioneel moment. Begrijpelijk.
Op deze kaart stond met grote vette letters: I ❤️ PAPA en op de achterkant hand geschreven; liefs Mirelle.

Toen ik de kaart voor hem hield zodat hij het kon lezen wat er op stond. Gingen alle alarmbellen af die ze op hem hadden aangesloten en kwam elke zuster met een noodgang aangerend die aan het werk was. De hele kamer stond vol. Ze konden niks ontdekken dus vroegen ze aan mij wat er aan de hand was.

“UH, ik denk dat mijn vader mij wil laten weten dat hij ook van mij houdt?” Zei ik met een rood hoofd.

De kaart staat nu bij mij op de schoorsteenmantel, die schoorsteenmantel die hij voor mij heeft gemaakt. Toen wij ons huis kochten zat er een gigantische openhaard in die een kwart van de kamer in beslag nam. Ik wilde graag een houtkachel of een kleinere haard. Hij had er nog wel eentje liggen. Zo gezegd zo gedaan en hij bouwde een prachtige haard met een bescheiden schoorsteenmantel. Later kwam ik er achter dat hij die kachel bij zichzelf uit de muur had gesloopt. Dat kwam later wel weer.

Zo was hij! Hij gaf zijn laatste stuiver weg, ook al kon hij hem net zo hard zelf gebruiken. Misschien was hij niet die traditionele vader die vaderdag vierde en ook al zeiden we het niet vaak tegen elkaar. We wisten wel dat we zoveel van elkaar hielden dat daar de alarm bellen van gingen rinkelen.

MR

Guestblog raising mefrouw: Telemoeder

mefrouwEen reactie plaatsen

 

Geloof het of niet,maar in de tijd van ver voor social media, ver voor je kon sms-en of app-en, bestond er een begrip als “telemoederen”.Dit hield in,dat je, als je kinderen elders bivakeerden; of elke dag door hen zelf of door degene bij wie ze logeerden gebeld werd;  of zelf naar het logeeradres belde.

Zo bleef je prima op de hoogte van ieders reilen en zeilen.

Voor mij kwam het er op neer ,dat ik, in de tijd dat mijn dochters elke zomer op Vlieland doorbrachten in verband met vakantie of werk, bijna elke dag met mijn moeder of zussen aan de telefoon hing.

Eerst ging het meestal over gewone alledaagse dingen ( gevallen, achter de dijk gespeeld, hoe laat op bed?), maar met het groter groeien, kwamen er ook andere zaken ter sprake.
Zoals uitgaan ( waarheen en hoe laat thuis?), roken (pakje sigaretten in de jaszak gevonden), drinken ( de gang ondergekotst), vriendjes ( de hele nacht weggebleven) en hoe daar mee om te gaan.
Natuurlijk kon ik niet roepen : zoek het maar uit! Het waren tenslotte mijn kinderen, maar soms was ik wel blij met de tijd en de afstand, die er tussen zat, want dat gaf ruimte om er over na te denken en er later naar mijn dochters toe weloverwogen op terug te komen.

Toen er eentje in Amerika verbleef, konden we al msn-en en nog later, toen ze in Noorwegen zat, was er al skype.

Een ander hield tijdens haar stage in Engeland een online reisdagboek bij, hartstikke leuk, ook om nog eens terug te lezen!
Sinds de derde naar het verre Goutum is verhuisd bel, chat of mail ik met haar.
Toch vinden ze me nog hopeloos ouderwets, omdat ik nog steeds niet op Facebook zit en stiekum al hun oude sms-jes bewaar, net als de briefjes,die ze me vroeger schreven en voor me op de keukentafel legden.

Tegenwoordig bel ik niet meer zo vaak met mijn moeder en zussen ,maar als het gaat over de (achter) (klein) kinderen, verschillen de onderwerpen niet zoveel.

Misschien kun je dat “telegrootmoederen” noemen?

It takes a village to raise a child!

 

Groet, SH

 

N.B.

》online reisdagboek

(www.waarbenjij.nu)

》”Home sweet home! Helaas huis onder de vlooien”

(sms-geheugen)

》”haha, stelletje grapjassen zijn jum! Ben zo thus!”

(sms-geheugen)

》” mama, ik ben vlinners aan ut fangen”

(eigen archief)

Stokecitylive

mefrouw3 reacties

Stokecitylive

Toen Qyra nog klein was verzon ze een geweldig woord waarvan ik vind, dat het moet worden opgenomen in de Nederlandse taal; Buurtman (of vrouw natuurlijk). Dat zijn buurtmannen/vrouwen van verderop in de straat.

Al weken zijn we als buurtmannen en vrouwen in het geniep stiekeme plannen aan het smeden…

Het Dorpsfeest 2015 komt eraan en we hebben een titel te verdedigen. Vorig jaar heeft de Haven voor het eerst in meer dan 30 jaar de straatprijs van; mooist versierde straat gewonnen. Dus dit jaar moeten we op z’n minst ons best doen.
Het thema is best lastig maar na twee avonden brainstormen zijn we er helemaal uit en hebben we het thema aan onze straatnaam verbonden en we hebben een extra moderne troef die ons best wel eens een kansje doet geven.
Iedereen heeft een taak en doet waar hij/zij goed in is! We proberen het zo budgetneutraal mogelijk te houden en iedereen te betrekken bij het feest dus aan alle straatbewoners hebben we restjes verf, hout of ander knutselmateriaal gevraagd en gekregen.
Via de sociale media is de concurrentie strijd al hevig begonnen en op het schoolplein probeert men informatie van elkaar te ontfutselen.
Alle papa’s zagen een vuurtoren uit zodat we allemaal verschillende krijgen (en ja mijn lief maakt natuurlijk de vuurtoren van Vlieland want je kan het meisje van het eiland halen maar je haalt het eiland niet uit het meisje). Op vrijdagmiddag gaan alle kinderen uit de straat de vuurtorens verven en versieren. Zelfs een vriendinnetje uit de klas wordt meegenomen, “want zij kan zo goed knutselen”!

image

De papa’s flexen de letters uit de vuurtonnen en de jongens verzamelen het brandhout om straks te stoken. Helaas valt het traditionele samen eten in het water want het begint te stortregenen.

Er wordt heel wat over en weer geappt (soms tot in de late uurtjes) voor de laatste details en thema raakt steeds meer af. In de rest van de dagen klust iedereen nog wat na en wordt er af en toe een vuurtje gestookt, want ja de tonnen moeten wel oud lijken natuurlijk.
Afgelopen maandag en dinsdag was het zover het grote versieren van de straat en alles valt op zijn plek!! De fotografe schiet nog wat foto’s en de voice-over spreekt de teksten in zodat we onze troef kunnen afmaken. De QR-codes waarachter allemaal informatie of foto’s van de totstandkoming van de versiering.

Vandaag rijden we door het dorp om de andere straten te bekijken en natuurlijk hebben die ook ontzettend hun best gedaan, het dorp ziet er feestelijk uit!
Vanavond rijdt de jury door de straten, zal het ons, buur en buurtgenoten lukken??

MR

Is er ook een dokter in de zaal?

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Kluns eerste klas, that’s my middle naam!

Au! Is een woord wat ik wel een paar keer per dag behoorlijk hard roep.

Nou praat ik van mezelf al aardig luid, met een borrel op nog harder. Mijn zusje zegt wel eens gebruik je fluisterstem. Maar ik heb maar een stand:en dat is luid. Maar dit ter zijde.

Ik loop tegen deurposten, één keer in de week wel een papercut, stoot mijn hoofd, schaaf weer ergens langs. Trek ’s avonds mijn kleren uit en ja hoor, weer een aantal onbeduidende blauwe plekken, dat ik denk, hoe kom ik daar nu weer aan? Schrammen, blauwe plekken en dus ook littekens behoren allemaal tot mijn dagelijkse leven.

Zo ook jaren geleden op de Vlieland boot, toen onze Pake nog de kapitein was.
Als kinderen was t een groot avontuur om op de boot met z’n allen te ravotten.

In de hal beneden had je van die grote harmonica schuifdeuren, nu speelden wij met een groepje kinderen tikkertje en Eveline was de tikker. ” Tikkie jij bent hem”, en terwijl ze me tikt, klap ik met mijn kop tegen de dagschoot (het driehoekig uitsteeksel van de deur). HUILEN!!! Al bloedend ren ik naar mijn moeder, zij loopt zo rustig als ze kan met mij naar de stuurhut. Pake roept om “Is er ook een dokter in de zaal?”

Nou dat heb ik geweten… Een huisarts in opleiding. Gat in mijn kop, geplakt en daarna heeft die flapdrol het verbonden. Ik leek wel een paasei met strik!

Ik zie allemaal lachende gezichten terwijl wij weer naar onze plek toe lopen. Maar in de verte zie ik één klein beteuterd koppie’ “sorry Foka, ik deed het niet expres, ik heb wel een mooi potlood voor je gevonden”

Volgens mij was mijn zusje harder geschrokken dan ik…

FR