Ready for take off


Ready, set, go! Bestemming Lissabon. Zeven vriendinnen. Vijf dagen. 

We hebben elke maand geld gespaard. We hebben een bestemming kunnen vinden. Dat was best knap gezien het feit dat alle dames reislustig zijn. Echter was het wanneer de grootste uitdaging, maar ook dat is gelukt. 

“Travel does the heart good!”

Vandaag is de dag: we gaan op avontuur.

ER

Advertenties

Quote of the Friday: Albert Camus

image

“Don’t walk behind me; I may not lead. Don’t walk in front of me; I may not follow. Just walk beside me and be my friend.”

– Albert Camus –

Met het skûtsjesilen kwam ik een aantal oude vriendinnetjes weer tegen, dat zette mij aan het denken over mijn vriendinnen in mijn leven. Toeval treft dat mijn moeder een blog plaatst over vriendinnen. Ik stuur haar een apje dat ik een gelijk soort blog wilde schrijven, dus bij deze…

Vriendinnen zijn er in verschillende soorten en maten. Het begint al op de basisschool; ik had een beste vriendin op school, schoolpleinvriendinnetjes, speel-, overblijf-, buurt-, sport-, Vlieland-, vakantie-, mijn zusje (maar dat noem je als kind écht niet je vriendinnetje), mijn nichtje (toen die naast me in de wieg werd gelegd, werd het automatisch mijn allerbeste…) en mijn grote zus (mijn grote vriendin).
Na je basisschoolperiode en een aantal verhuizingen probeer je een heleboel vriendschappen in stand te houden, maar goed, dan leer je vriendinnen komen en gaan, maar een aantal van de hiervoor genoemde vriendinnetjes zijn er nog steeds.

Als puber en jong-volwassene loop je eigenlijk ongeveer het zelfde rijtje weer af; school- , buurt-, hang-, Vlieland-, vakantie-, stage,- Engeland-, werk-, maar ook vriendinnen van vriendinnen worden ook weer vriendinnen en de vriendinnetjes van vrienden worden ook weer vriendinnen. Maar goed dan leer je weer vriendinnen komen en gaan, kun je enorm op je bek gaan en erg gekwetst worden, maar gelukkig zijn een aantal van de hiervoor genoemde vriendinnen er nog steeds.

En als volwassene heb je eigenlijk weer het zelfde riedeltje, maar nu heb je al geleerd dat je in sommige vriendschappen niet zoveel energie hoeft te stoppen, als je vroeger gedaan zou hebben, want je weet al dat het voor een bepaalde periode is of dat ze een bepaald soort vriendin is.

Iedereen heeft het druk, dus soms duurt t even om elkaar weer te zien. Met sommige vriendinnen heb je aan een half woord genoeg, sommige hoef je maanden niet te zien en ga je gewoon weer verder. Een andere zie je alleen op Vlieland en dan is het ook goed. Met de één sport je, de ander ga je terrassen, met de ander kijk je een filmpje en met anderen heb je het over gerust uren over poep. En dan blijven er nog een aantal over, : mijn ouwe ouwe schoolvriendinnetje van Vlieland (waar ik zelfs dezelfde tattoo mee heb terwijl ruzie niks vreemd is), mijn nichtje en mijn zusters, mijn valse zuster ( mijn allerbeste vriendje) en moeke.

Het maakt eigenlijk niet uit hoe en in welke vorm. Het begint bij een basis en zoals eigenlijk het met alles is, als de basis maar goed is. Of zoals ik vaak zeg op het werk: het begint bij de basis, maar zo is het met alles. Een goed recept, een kledingcollectie, een concept, een muziekstuk, een outfit, een collage, een studie, een sport, etc, etc.

Wat ik een fijne gedachte vind, is dat mijn basis er is en dat die blijft, maar dat hoe oud ik ook ben steeds weer nieuwe vriendschappen kan sluiten.

Vriendinnen, in welke vorm dan ook, ik ben blij dat ze er zijn.

FR

Guestblog: Ruimte voor vrouwen

“Sommige vriendinnen heb je gewoon voor het leven, die horen erbij, die raak je nooit meer kwijt. Sommige kom je een keer in je leven tegen en zijn er daarna altijd voor je. Sommige zijn er in je hart, sommige horen bij je jeugd, sommige bij een bepaalde periode in je leven, maar de beste is een vriendin, die tevens een nichtje en een zusje is…..”

Dit schreef ik in november 2015, nog niet wetend dat Fia , die dit allemaal was, me zo vroeg zou ontvallen.
Ze had nog zoveel op plannen.  
We zouden, nog naar haar idee, met onze jongste kinderen, onze toetjes zoals zij ze noemde nog naar Disneyland Parijs.

Want de rest was er al geweest maar op de een of andere manier was het met de jongens nooit gelukt, dus hoe leuk zou dat niet zijn! 

We zouden onze verjaardagen nog een keer samen vieren, omdat we precies tien jaar in leeftijd verschilden. 

En de volgende neven en nichten reünie wilde ze graag in Alkmaar houden, met als afsluiting een barbecue bij haar in de tuin.

We zouden nog een keer samen op vakantie en ze kwam , zeker weten, nog een keer bij mij logeren. 

We zouden nog zoveel, maar het mocht allemaal niet meer zo zijn.
Als je zussen en dochters hebt, heb je eigenlijk geen vriendinnen meer nodig, was altijd mijn motto. Daar kun je de wereld mee uit. En het is nog altijd waar. En de cadeautjes in de vorm van je nichtjes en kleindochters komen er vanzelf bij, die blijven ook. De ruimte in mijn hart en mijn hoofd is goed gevuld. Ook met iedereeen die ik in de loop der jaren ben kwijt geraakt.
Dus koester ik de vrouwen in mijn leven: ze zijn de hartslag van mijn leven: mijn zussen, mijn nichtjes, mijn dochters en kleindochters. En mijn ex schoonzus.

En die vervelende vriendin van mijn zusje. En het meisje wat ik bijna veertig jaar geleden in een ziekenhuisbed ontmoette. En het meisje, dat eens mijn schoolvriendin was. En degenen waar ik nooit meer meer iets van hoor. En mijn moeder. 
Vooral de laatste. Omdat ik bij haar zie, dat alhoewel je wereld kleiner kan worden, naarmate je ouder wordt, dat je desondanks toch ook weer nieuwe impulsen kunt krijgen.

Daarom heb ik heel voorzichtig een goed gevoel bij twee menschen ,die ik nog maar relatief kort ken. Nieuwe vrouwen in mijn leven? Is daar nog ruimte voor? Zij willen het graag.
Ik hoor Fia al zeggen, dat het antwoord ja is. Tenslotte heeft zij mij en haar vriendin ook samen gebracht.
Ik mail nog steeds met haar buurvrouw , die tevens voor haar een extra dochter en een vriendin was; 
die ruimte blijkt er wel te zijn.
 Groet SH

Pump & Wine

  

Het is aan! Een date met één van mijn lieve vriendinnetjes. Met haar is het altijd leuk. We lachen met elkaar, gaan naar de sauna, dansen samen, zingen samen, drinken koffie, we huilen, eten, beleven avonturen en we praten. We praten over alles, maar dan ook alles. Niets blijft onbesproken. 

Het is vrijdagavond. Dit keer gaan we eerst sporten, voordat we een wijntje gaan drinken. De reden? Pure motivatie. Zij heeft het nodig, en ik houd van haar energie. Een ander vriendinnetje besluit last minute mee te doen. Zij zorgt met haar enthousiasme dat we helemaal niet meer te missen zijn. In de les staan we front row en onze squats zijn gorgeous. Het zweet druipt en de druppels op de grond zijn niet meer te tellen. Endorfine rush, I love it. Ik weet alleen niet of het nu van het sporten komt of van de lol die ik beleef met mijn vriendinnen. Na de les snel douchen en naar de stad.

De wijntjes vloeien rijkelijk. Nou ja, rijkelijk. Ik sta tegenwoordig na drie wijntjes echt volledig op m’n kop. Ik ben niet de enige. We lachen, we shinen. Soms lijkt het alsof we nog steeds 13 zijn en in de kantine zitten, op school, maar dat is niet zo. We zijn twee prachtige vrouwen van 30 en drinken rode wijn. 

Mijn leven is mooier met jou. 

ER