Guestblog: Koken voor 1 persoon

Kook jij wel? Een vraag die me regelmatig gesteld werd nadat mijn man was overleden en waarop ik volmondig ja antwoordde. Maar als ik nu terug denk aan de eerste tijd dan moet ik toegeven dat mijn zoon het in het begin veelal deed. En de keren dat hij op reis was gooide ik mijn aardappeltje  bij de groente in en was heel snel klaar. De potjes kruiden bleven onaangeroerd in de kast staan.

Totdat ik ineens bedacht dat ik misschien weleens iets meer tijd en aandacht aan mijn maaltijden zou kunnen geven. Gaandeweg gebeurd dat nu ook, al zijn het geen culinaire hoogstandjes. Ondertussen heb ik mijn porties aardig kunnen aanpassen zodat de maaltijd ook op is in 1 keer. Ik ben niet zo’n kliekjes mens.

Een kookboek met recepten en tips voor de solokok heeft me zeker op weg geholpen. In de zomer lekker veel salades en nu weer de uitdaging om de stamppotten voor 1 persoon te maken. Het kan en uiteraard gaan de snert ( erwtensoep ) en bruinebonensoep wel in de vriezer. Want maak daar maar eens kleine porties van! We deden dat vroeger ook en dan is het zo af  en toe  best makkelijk zo’n portie uit de vriezer halen en alleen even opwarmen.

Tijdens mijn boodschappen rondjes door de supermarkt heb ik  ontdekt dat er steeds meer rekening wordt gehouden met alleenstaanden wat betreft het aanbod van de portie grootte. Maar soms blijft het nog een hele uitdaging om er creatief mee om te gaan.  Want wat doe je bv met een zak zuurkool van 500 gram dat krijg ik niet in een keer op! Kun je dat invriezen? Dat soort vragen kwamen nooit bij mij op toen ik nog voor het hele gezin boodschappen deed. En het blijkt dat je ook zuurkool vers kunt invriezen.

Regelmatig denk ik aan mijn Oma die haar broodje doormidden sneed en iedere helft met iets anders belegde en gaf dan ook nog de wijze raad:  “overal waar te voor staat is niet goed behalve tevreden”  Wat we zeker gemeen hebben mijn Oma en ik, als de kleinkinderen komen eten dan stonden en staan er pannenkoeken op het menu!

Die dan soms door hun ooms met ervaring gebakken moeten worden. “Want die doet het elke dag”

Uiteraard  voorzien mijn zonen met hun liefde voor eten koken me ook graag van tips. Want een moeder die ooit van entrecote, na herhaalde mislukte pogingen, suddervlees maakte moet je wel af en toe er even op wijzen dat dat soort acties heel erg zonde zijn!

Al draaien 2 daarvan hun hand er niet voor om, om voor heel wat meer mensen een diner te bereiden dan voor 1 persoon!

Groet AKH

Advertenties

Guestblog: Rouwen

Veel wordt erover gesproken of juist niet….

Voor iedereen volgt er na het overlijden van een dierbaar iemand een rouwproces.

Een proces wat voor iedereen anders verloopt, wat ieder op zijn eigen manier doorleeft.

Duurt het een jaar? Of langer? Of gaat het nooit over?

Wanneer kun je zeggen:  nu is het Rouwproces voorbij?

” Het eerste jaar is het het ergste” .

Hoe vaak hoor je dat niet zeggen?

Maar wat is “het” Het missen van? Het niet meer samen kunnen delen? Niet meer samen leven? Het uiteindelijk alles alleen moeten doen? Of juist dingen vermijden omdat je er nog niet aan toe bent? Maar is dat in het tweede jaar of de jaren daarna minder erg?

Of: ” je doet het goed” ” je bent sterk, je komt er wel” Wat doe je dan goed? Waar kom je uiteindelijk?  Je staande houden en wennen aan het feit dat je weduwe / weduwnaar / ( half )  wees / kinderloos of ouders van een overleden kind bent geworden,  je ouders, je broer of zus is overleden?  Gaat het ooit wennen dat degene er niet meer is?

Dag voor dag dient het leven zich aan, daar kun je op inhaken of niet, doen wat goed voelt voor jezelf, meedeinen op de golven van je emoties zonder boeien die je de weg wijzen. De warmte van je familie, vrienden, collega’s,  de buurt en huisdieren om je heen voelen. Je werk en de zorg voor hen die het nodig hebben weer oppakken. Spullen opruimen en bewaren. Hulp vragen en / of aanvaarden waar nodig. Herinneringen levend houden en ook weer nieuwe herinneringen maken…..

Het is een proces waarin het soms hard werken is, om uiteindelijk het leven weer te kunnen vieren….

Voor iedereen anders…… ieder op zijn eigen manier.

En ik? Ik moet er nog altijd aan wennen dat er op mijn id kaart w/ v Kikstra staat ipv e/ v Kikstra in die ene letter verschil ligt alles besloten……

Groet AKH

Guestblog: Traditie

Het is bijna weer zover 5 December, de dag dat Sinterklaas op Vlieland aankomt met zijn Stoomboot, bij  de school langsgaat, er pakjes avond wordt gevierd en…… Opkleden!!

Ik zit op zolder en ben bezig alle opkleed spullen op te ruimen. Tenminste dat was het plan. Maar niet alles wat wij en dan met name mijn man in de loop der jaren bij elkaar hebben verzameld heb ik weg kunnen doen. Die maskers die nog goed zijn, dat jasje met zelfgeschreven tekst en door hem omzoomd, die pruiken? Och laat dat nog maar even hier.

Terwijl ik bezig ben komen er allerlei herinneringen naar boven.

Het begon hier altijd al ergens in september dan kwamen de eerste ideeën op. Natuurlijk vertelden we elkaar nooit wie met wie ging en ja misschien gingen we ook wel raden!

In de begin jaren van ons huwelijk toen we nog op de route woonden en de kinderen klein waren hielden we open huis met familieleden/ vrienden die buiten de dorpskern woonden, nou ja ik was dan meestal thuis en mijn man ging opkleden. Ik kan de keren dat hij niet opgekleed was op 1 hand tellen.

Gaande weg kon hij zich toch niet stilhouden en wist ik hoe hij ging, maar met wie? Ook daar kwam ik vaak wel achter voordat het zover was. Of hij ging echt alleen.

1 Keer hebben we het samen gedaan. Hij was zij en zij was hij.

De kinderen mochten samen met hun vader opgekleed voordat ze zelf oud genoeg waren om op pad te gaan.

Raden ook een kunst! Een keer  herkende ik mijn eigen zus niet eens!

Hoe leuk was het als jezelf meedeed  en niet herkend werd? Al was dat vaak wel het geval!

En die keer dat man mijn niet mee kon doen na zijn liesklieroperatie en we hier  open huis hadden en er toch heel wat opkleders langskwamen?

Ineens schieten mijn gedachten een heel andere kant op: hoe kan het toch dat de vrouwen op Ameland tijdens het Sundeklazen anno 2017 nog altijd niet mee mogen doen? Hoe beleven ze dat?

Hebben de  andere Waddeneilanden  tijdens Sundrum, Klozum en Ouwe Suderklaas net zulke mooie pakken als die op Vlieland voorbij komen? Wat beelden ze in Zoutkamp uit tijdens Sinterklaas lopen? Mooi dat die traditie ook op andere plaatsen wordt gevierd.

De  dag na het opkleden  lag er overal wat  in huis! De spullen die gebruikt waren tijdens het opkleden en meer…. want vaak kwam er nog wat mee,  wat een ander niet meer ging gebruiken maar waarvan mijn man dacht: wie weet ooit….

En daarvan heb ik nu heel veel opgeruimd…..

Groet AKH

Guestblog: Puppy’s

Februari 2017: onze hond is loops. Op zich was het nooit een probleem als één van onze teven loops was. We hadden inmiddels ervaring genoeg. Daisy is onze 9e hond en met zowel Hovawart reuen / teven, als Vlielandse reu(tjes)en hadden we nooit honden die op de ” loop” gingen. De teven 3 weken vast houden en dan konden ze weer genieten van de vrijheid op Vlieland.

Tot die ene dag: de reu van mijn zwager ” struunde ” hier om huis heen, ik was bezig in huis. Ineens kreeg ik een ingeving: ik laat Daisy even in de tuin en dan vermaken ze zich wel ieder aan de kant van de poort.
Even later zag ik tot mijn schrik dat de poort open stond!
Daisy weg! Wat nu????!!!!
Eerst zoeken, maar al snel tot de ontdekking komen dat dat geen zin had, naar mijn zwager, die was ook zijn hond kwijt! Hij ging nog wel even een rondje doen. Ik was nog maar net weer thuis of daar had de reu onze hond weer keurig” thuis gebracht” .

Ja en toen had ik weer zo’ n moment waarop ik mijn man zo mis, dan kun je niet overleggen, niet samen delen….

Kinderen gebeld, huisarts gebeld en idd er bestaat een morning-after injectie maar, de dierenarts achtte de kans niet zo groot dat er in die korte tijd iets gebeurd zo zijn????
Even gecheckt bij vrienden: hoe snel ging dat ook alweer??? Het kan echt wel!

Gaande weg de dag dacht ik: ja maar eigenlijk was dit wel iets wat we ooit nog wel graag eens wilden: een eigen nestje en wat vind mijn weer thuiswonende, reizende zoon ervan? Maar in New Zeeland was het nacht! Na een telefoontje met hem hebben we besloten om af te wachten.

Spannende weken volgden en ineens zagen we haar dikker worden, zou het dan toch?
Een bezoekje aan de dierenarts bevestigde ons vermoeden en dus moesten er voorbereidingen getroffen worden. De checklisten afgevinkt, alles hadden we netjes klaar staan en op 9 april vond mijn zoon een trotse honden moeder op de bank! Met 6 puppy’s , helaas was er 1 overleden.
‘S middag kwam er tot onze grote verrassing nog 1 tje (voor mijn zus en zwager)!

Na 8 geweldige, intensieve, zorgzame drukke weken, waarin we volop genoten hebben van de snel opgroeiende pups en het puppy bezoek gingen ze allemaal op 1 na ( daar genieten we nog steeds van ) naar hun blije, verwachtingsvolle, honden lief hebbende, Vlielandse nieuwe baasjes!

Mijn man had dit allemaal geweldig gevonden en stiekem denk ik nu dat hij de poort heeft opengezet…..

Reist u met de OV chipkaart? Vergeet dan niet om uit te checken!

Nou dat gaat bij mij nogal eens mis! Vooral als ik uit de bus stap! OV kaart in de hand, rolkoffertje en handtas in de andere en dan komt het moment dat ik uit moet stappen.
Ben ik bij de goede halte? Heb ik alles? Oh die mevrouw eerst maar en dan kan ik erachteraan. Sta ik buiten en dan blijk ik toch nog vergeten te zijn om uit te checken.

Nu komt dat meestal wel goed als ik onder “begeleiding” reis van mijn zoon of zussen. Met veel gelach en koffers die over de straat rollen ren ik of iemand naar de chauffeur en gaat de deur weer open zodat ik nog kan uitchecken. Maar als ik alleen reis gaat dat toch anders! Dan heb ik keurig mijn reisschema uitgeprint, nee ik heb nog geen app, ben al blij dat ik een OV op naam heb. Zodat ik niet meer elke keer dat ding op moet laden ergens op een Station. Dat deed ik altijd bij de balie en 1 keer onder toeziend oog van een paar dorpsgenoten bij een automaat. Wat een gedoe! Trouwens je OV kaart op naam doet het ook niet “zomaar ” als je hem in huis hebt die moet ook nog weer geactiveerd worden. Gelukkig was daar mijn schoondochter weer behulpzaam bij. En dan mag ik over 5 jaar weer een nieuwe aanvragen.
Maar goed als ik naar de Achterhoek moet reizen naar mijn oudste zoon dan ben ik dus wel even onderweg en zitten er een aantal overstap momenten in de reis. Geen probleem als ik alleen met de NS reis, maar als ik doorga op Arriva is het uit en inchecken geblazen. Met niet veel tijd en heel veel drukte hoop ik dan maar dat alles goed gaat. Want dan zijn we net mieren met zijn allen! Allemaal rondom dat ene paaltje en dat ding maar bliepen. Ja, ook mijn arm zwaait dan ergens tussen al die andere armen door richting het schermpje, want ik wil toch ook de volgende trein halen.

En dan sta ik uiteindelijk na een reis die volgens mij helemaal goed is verlopen op het eindpunt, checkt uit en dan verschijnt er op het beeldschermpje: incheck oké. Incheck oké? Dat vind ik niet oké! Ik stap zo op de boot naar Vlieland! Nu ben ik door schade en schande en een aardige conducteur zo wijs geworden dat je dan 2 minuten moet wachten en dan weer een nieuwe poging kunt wagen. En die 2 minuten regel heb ik in de tussentijd weer aan andere onwetende reizigers van mijn generatie door kunnen geven.

Wat was het een luxe toen ik naast mijn man in de auto kon gaan zitten en hij me overal naar toe reed. Al was autorijden niet zijn hobby. Maar helaas zal dat nooit meer gebeuren, hij is vorig jaar overleden.
Ik zal nog wel vaker mijn eigen reizen met het OV maken, want nee een rijbewijs heb ik niet.

Groet AKH