Mooie woorden: Fuubutsushi

Vandaag is de zonnewende, de langste dag van het jaar.

Qyra zat op de vrije school en daar vieren ze het Sint Jansfeest. Het laatste jaarfeest voor de zomervakantie. Wat een heerlijk vrolijk, uitbundig feest was dat altijd! Iedereen nam zijn picknickkleedje mee en natuurlijk wat lekkers. De kinderen speelden in het water. Er werden van kleurrijke bloemen en lange aren, bloemenkransen gemaakt voor op het hoofd. Ook was er een groot kampvuur waar broodjes in gebakken werden en als het vuur bijna uit was ging iedereen hand in hand over het vuur springen. Wat spannend was dat altijd, hele goede herinneringen!

Fuubutsushi

“The things (feelings, scents, images) that evoke memories or anticipation for a particular season.”

Ik kan me nog een keertje herinneren van mijn eigen jeugd op Vlieland dat we deze dag ook vierden met liedjes en na het eten kregen we “Haagse bluf” wat een ongekende traktatie. Maar natuurlijk zijn er nog veel meer dingen die ik associeer met de zomer.

Fluitende merels, zoemende insecten, klaprozen, de geur van rozenbotels, pruimen plukken, schelpen zoeken, krabben gevechten, flipflops, eindeloos zwemmen in de zee, skinny dipping, kampeervakanties in Frankrijk, zonnebloemenvelden, rommelmarkten afstruinen, het buitenleven, de weldadige warme zon en vooral het zorgeloze gevoel.

Waar denk jij aan bij de zomer?

MR

Advertenties

Powernap?

image“Als ik voor morgen een tweepersoonskamer boek, kunnen we dan ook eerder inchecken?” Vraagt een mevrouw aan de telefoon. Ik kijk bij de reserveringen en vertel haar dat er nog wel kamers vrij zijn, dus dit is geen enkel probleem. Vervolgens geeft zij aan dat ze ’s middags maar een aantal uur van de kamer gebruik zullen maken, waardoor ik al een beetje in mezelf zit te gniffelen. “Jullie hebben toch een terras en ook wat te snacken?” We hebben een prachtig terras aan t water en hebben een kleine kaart, dus u kunt lekker in het zonnetje een hapje en drankje doen, antwoord ik. “Uitstekend, dan zullen we morgen tussen één en twee uur arriveren.” Ik noteer de gegevens en maak de reservering en wens haar verder een fijne dag toe.

Nog geen tien minuten later, belt ze weer met de vraag of het wel een tweepersoonsbed is? Anders gaat het feest niet door. Ik antwoord dat het me dan geen probleem lijkt, dat het maar een twijfelaar is. Haha, zeker niet en of het een probleem is dat ze niet met een credit card betaalt? Ik kan haar gerust stellen, ze kan gewoon contant betalen…

Normaal gesproken maken de gasten zelf hun bed op, maar in dit geval, doe ik het stelletje een plezier en maak de volgende ochtend hun bed alvast op en leg twee handdoeken neer. Ze hadden niet veel tijd zei ze, dus dit zullen ze vast op prijs stellen had ik bedacht.

Het zonnetje schijnt, er klinkt een goede beat uit de boxen en het is een drukke boel aan de steiger, in het water en op het terras. Een Duitse schoolgroep is in drieën verdeeld, een deel van de groep zitten net in hun kano’s om een tocht te maken, een deel is bezig met het bouwen van een vlot en een deel zoekt verkoeling in het water.

Ik ben rond half twee de ramen aan het wassen, heb ook voor een buitenactiviteit gekozen, om wel twee redenen. Één: het is heerlijk weer en daarom kun je beter buiten aan t werk zijn. En twee: ik ben stiekum toch wel een beetje benieuwd met wie ik nou gesproken had…

Al de hele ochtend zitten mijn collega’s en ik toch wat te ginnegappen over het hele gebeuren. De stagiaire werd er een beetje zenuwachtig van, want zij moest het stel inchecken. Nou daar kwamen ze het terras op… Een keurige dame, tot in de puntjes verzorgd en de man? Die had een hongerige blik in z’n ogen, maar van eten kwam er niets van….

Kwart over vier zaten ze alweer voldaan op het terras. De honger was gestild. Een powernap doet echt wonderen…

FR

Zomercolumn Leeuwarder Courant

Een tien

Op het eiland was het voor ons als pubers heel duidelijk hoe de verhoudingen lagen; in de winter versierden we elkaar; in de zomer was het jachtseizoen op de badgasten geopend.
Giebelend stonden wij als tienermeisjes op wisseldagen bij de boot. Het was altijd weer spannend als de loopplanken werden uitgelegd en de eerste horde aantrekkelijke jongens de veerdam op dromde. Ze kregen cijfers en wij mochten die geven, al hebben zij dat nooit geweten. Omgekeerd werd de nieuwe lichting meisjes beoordeeld door onze wintervriendjes. “Vers vlees” noemden zij deze. In de schaarse vrije uurtjes tussen onze vakantiebaantjes en het rondhangen in de jeugdsoos door, was dit een aangenaam tijdverdrijf.

Er was niks mis met deze gang van zaken en voor mij had dit nog jaren zo voort kunnen kabbelen, maar toen kwam HIJ voorbij in de zomer dat het allemaal begon. 

Een knappe jongen was het, met bruine ogen en donker schouderlang haar; stoer, groot en met een leuke uitstraling. Duidelijk een acht, wellicht een negen en met een beetje geluk een tien, maar dan moest hij nog wel aan een aantal voorwaarden voldoen. Bij wat navraag bleek dat hij; voor een langere periode zou blijven; maar twee jaar ouder dan ik was en een goed gevoel voor humor had. Zijn lijzige stem maakte bij onze eerste echte kennismaking het plaatje compleet: een negen! Zeker weten, totdat hij een tijdje later, na dagenlang flirten, elkaar uitdagen, aantrekken en weer afstoten, demonstratief mij verkoos, boven mijn vriendinnen, die ook op hem vielen. Toen werd het een tien. Definitief.

Zinderende zomers beleefden we, mijn tien en ik. Hopeloos verliefd, hand in hand dwalend in de bossen en de duinen, ravottend op het strand. Er waren droppings en kampvuren. Zonsondergangen bij de vuurtoren en zoenen achter de dijk. Nooit kwam hij bij mij thuis, of ik bij hem op het kampeerterrein; ons dagelijks leven hielden we net als de winterperiode zorgvuldig afgeschermd. 

Bij elk afscheid huilden we tranen met tuiten, maar daarna hoorden we merkwaardig genoeg niets van elkaar. We hadden kunnen schrijven of bellen, maar adressen of telefoonnummers wisselden we niet uit. Als bij afspraak vroegen we ook nooit wat de ander al die tijd had uitgevoerd, zelfs niet hoe het op school ging. Een foto had ik van hem en soms haalde ik die stiekem even te voorschijn om er smachtend bij te zwijmelen, maar de rest van de tijd besteedde ik aan belangrijker zaken. Tenslotte waren er geen beloftes van eeuwige trouw gedaan.

Onze liefde bestond alleen in de zomer. Vrolijk, speels en onnavolgbaar. Een verrassing als hij terugkwam, een gemis toen hij voorgoed wegbleef.

Jaren later kwam ik hem weer tegen: hij trok een bolderkar vol kinderen en ik was allang getrouwd met mijn eerste vriendje, maar we stelden geen vragen; we haalden herinneringen op. Met wie zou je die anders kunnen delen? De vlinders begonnen (bij mij althans) onmiddellijk weer te kriebelen.

Mijn vakantieliefde scoorde nog steeds hoge ogen!

SH

Havermout muffins met mango en kokos

Het is vakantie en het zonnetje schijnt flink. Ik bak lekkere zomerse muffins, zonder ei voor de lunch. De jongens willen in het buitenzwembadje en ik geef ze groot gelijk, dus ik duik de garage in op zoek maar het bad wat we vorig jaar gekocht hadden. De garage is een chaos en al mopperend op mijn lief geef ik het op. De buurjongen biedt aan om in hun keurige garage te kijken naar een badje wat dan tijdelijk bij ons kan staan. Prima oplossing dacht ik zo!

De jongens komen terug met een bad welke verdacht veel op die van ons lijkt. We blazen hem op en als de bovenste rand lek blijkt te zijn kunnen we er niet meer onderuit. Deze is van ons, tja dan kan je lang zoeken (sorry lief).

Niet alleen de bovenrand blijkt lek te zijn ook in de bodem zitten er een paar gaatjes. Ik spreek mijn macgyver skills aan en plak de gaatjes zo goed en zo kwaad als het gaat met een oud fietsbanden-rescue-setje maar als ook die op raakt, ducktape geen soelaas biedt en kauwgom me net iets te ver gaat, besluiten we het zo te proberen.

Ondertussen zijn de muffins afgekoeld en kunnen we deze lekker opsmikkelen terwijl de lijm droogt.

Dan mag eindelijk het water erin! Kraan aan en jawel hoor, ook daar een kleine ontploffing met een leuke maar koude fontein als gevolg. Een paar kleine aanpassingen en ook die is weer gefikst. Ik sjouw wat gieters met warm water heen er weer en voila de jongens kunnen heerlijk badderen. 

Goed voor uren spelplezier…NOT, na een half uurtje vragen ze alweer om een handdoek en het bovenste randje loopt alweer langzaam leeg and so do i.

Ingrediënten voor 12 stuks:

– 2 eetlepels chiazaadjes

– 10 eetlepels (kokos)water

– 150 gram havermout

– 50 gram amandelmeel

– 50 gram kokosrasp

– 150 gram kokosyoghurt

– 2 eetlepel kokosolie

– 3 theelepels wijsteenbakpoeder 

– snufje zeezout

– flinke knijp agavesiroop 

– 100 gram diepvries mangoblokjes

Werkwijze:

– pak een schaaltje en roer de chiazaadjes door het water. Laat dit staan totdat je een papje hebt

– weeg alle overige ingrediënten af, behalve de mango en doe ze in een schaal en mix ze (met een keukenmachine) samen met het chiapapje goed door elkaar

– spatel er nu voorzichtig de mango erdoor heen

– vet de muffinvormpjes in met kokosolie en zet ze in het bakblik. Vul ze af voor 2/3 met het beslag

– zet het geheel in de oven en bak voor ca. 30 minuten. De muffins zijn gaar als je er met een satéprikker in prikt en deze er schoon uitkomt

Yummy!

MR