Maand: februari 2016

Yummy pear muffin

mefrouw10 reacties

Finn heeft zijn eerste judo examen, hij gaat op voor zijn gele slip. Natuurlijk heb je dan flink wat energie nodig dus ik maak een bakblik vol van deze heerlijk muffins. “Hmmm, ze zijn nog lekker warm”.

Wat een feest om al die kindertjes te zien stralen als ze hun welverdiende slip in ontvangst mogen nemen. Toen we bij de zeven-jarigen aankwamen zei de judomeester, dat ze allemaal even goed waren en allemaal de oranje slip kregen!

Goede energie geven deze havermoutmuffins met een twist van de klassieke combinatie peer, walnoot honing dus 😉

Ingrediënten:

– 2 rijpe peren

– 140 gram havermout

– 140 gram amandelmeel

– 150 ml sojamelk

– 2 grote eieren

– 2 eetlepels kokosolie

– 3 theelepels weisteenbakpoeder

– snuf zout

– 1 flinke knijp agavesiroop

– 1 theelepel  kaneel

– beetje vanille essence

– handje pecannoten

Benodigdheden:

– muffinbakblik (en (siliconen) muffinvormpjes)

– keukenmachine

Bereiding:


– verwarm de oven voor op ongeveer 175 graden

– gooi alle ingrediënten, behalve de peer en pecannoten bij elkaar en meng het tot een mooi beslag

– schil de peer en snijd deze in blokjes

– hak de pecannoten grof

– roer dan de peer en pecannoten voorzichtig door het beslag

– vet de muffinvormpjes in met kokosolie. Vul ze af voor 2/3 met het beslag

– decoreer eventueel met een halve pecannoot
– zet het geheel in de oven en bak voor ca. 30 minuten. De lunchmuffins zijn gaar als je er met een satéprikker in prikt en deze er schoon uitkomt

Yummy!

MR

Guestblog raising mefrouw: Brand

mefrouw3 reacties

  

Vaak vroeg ik me , net als zoveel mensen, vroeger af, wat ik mee zou nemen als er ooit brand zou ontstaan in eigen huis. Je gaat natuurlijk speculeren en als vanzelf stel je denkbeeldige lijstjes van belangrijke dingen samen in je hoofd. Maar in de praktijk blijkt geen van alle te kloppen. In de praktijk stel je je prioriteiten bij.

Toen er op de Bremweg een schoorsteenbrand uitbrak, dacht ik maar aan een ding: Kinderen en beesten het huis uit! 

Voor de rest mocht alles afbranden.
Mijn man was op dat moment niet bereikbaar, maar mijn buurman van een paar huizen verderop gelukkig wel. Als eerste van de vrijwillige brandweer banjerde hij het huis door, roepend dat het wel meeviel, maar dat ze toch alles even zouden natspuiten.
Mij kon het allemaal niks meer schelen, maar mijn jongste dochter wel, die had haar eigen rijtje in haar hoofd. Bovenaan stond de papieren giraffe, die ze op de peuterspeelzaal gemaakt had en die ik de avond daarvoor aan de muur, naast de schoorsteenmantel, had gehangen.
Met afraden van Opa die met mij in de menigte stond te kijken, hoe de vlammen het dak uit sloegen en met gevaar voor eigen leven, ben ik hem op gaan halen. Waarschijnlijk weet zij er nu niks meer van, maar op dat moment drukte ze hem overgelukkig in haar armen. Nog jaren daarna heeft hij op haar kamertje aan de muur geprijkt.
De kinderen sliepen die nacht bij Opa en Oma en een vriendin hielp mij de volgende dag met het opruimen en schoonmaken van de hele boel, om de stank en de rotzooi te verwijderen.
Bij terugkomst van mijn man was het besluit om een stalen binnenpijp in de schoorsteen te laten plaatsen snel genomen. Daarna kon de houtkachel veilig worden opgestookt en behoorden dat soort branden tot het verleden.

Nog in zalige onwetendheid verkerend over wat de toekomst in petto hield, was dat een hele geruststelling voor me.
Gelukkig hebben mijn dochters er geen trauma aan over gehouden en weerhoudt deze ervaring mijn oudste er niet van, om af en toe gezellig de open haard aan te steken. Eind goed, al goed.

Groet SH

Stof tot nadenken 

mefrouw10 reacties

  

Aangezien mijn fitnessapparaten arsenaal steeds groter groeit voor mijn revalidatie, voldoet het hoekje in de slaapkamer niet meer. Op zolder hadden we nog een ruimer hoekje dus mijn lief heeft zijn stucbord weer ter hand genomen om een heuse “gym” voor mij te maken. Zo kwam het, dat ik het kastje van mijn Beppe, wat nu een mooiere, handigere nieuwe plek heeft gekregen, ging opschonen. Hierin kwam ik een stapel flow magazines tegen en zoals het gaat bij mij met opruimen, verplaatste mijn aandacht zich als vanzelf sprekend van het opruimen naar het doorbladeren van die stapel tijdschriften. 

In één van de bladen viel mijn oog op een quote die mijn zusjes en ik vaak gebruikte in de periode toen onze vader locked in was en we regelmatig te maken hadden met artsen die weinig empathie toonden of op zijn minst niet waren getraind in het voeren van familiegesprekken. Als we ons weer eens liepen op te winden om het één of ander zeiden we dan tegen elkaar:

Ergert u niet verwondert u slechts

Met die woorden konden we weer relativeren en de negatieve energie loslaten en ons richten op zaken die er toe deden.

In de dikke van Dale staat achter verwondering verbazing. Hierover verwonder ik mij dan ook weer. Verwondering is zoveel meer dan dat! Verwondering is een hele pure vorm van waarneming. Ik denk aan sensatie, beweging, spanning, verbluffing, bevreemding of verstomming. Verwondering is je overgeven aan het mysterie. 

Zoals Aristoteles ons al leerde begint filosofie met verwondering. Wie zich verwondert, is zich ervan bewust iets niet te weten. Je nieuwsgierigheid wordt gewekt en je staat open voor nieuwe impulsen. Dit kan op twee manieren feitelijk of door ervaring. Anders gezegd, met je hoofd of met je hart, de waarheid of de wijsheid . Vaak overheerst de waarheid maar als het lukt om je te blijven verwonderen leer je relativeren en kun je de negatieve energie loslaten. Verwondering is de moeder van alle wijsheid.

Ergert u niet verwondert u slechts

Erger ik mij eraan dat een hoekje verbouwen weer zoveel stof door het hele huis geeft? Nee, ik verwonder mij er slechts over dat mijn lief dit weer voor mij doet! 

MR

Music for the soul: Rihanna

mefrouwEen reactie plaatsen

Vandaag viert Rihanna haar verjaardag! Voor mij de reden om vanavond een nummer van haar te kiezen. Deze dame is, zoals men noemt, een echte entertainer. Ze is een hitmachine. Voor mij was het dan ook lastig om een hit van haar te kiezen.

Een aantal jaar geleden hebben mijn zus en ik Qyra meegenomen naar haar eerste grote concert. Het leek ons, voor haar bijzonder om dit te beleven met twee van haar tantes, en het leek onszelf ook heel gaaf om dit met ons lieve nichtje te doen. Dan komt het moment dat je moet beslissen naar welke artiest je dan gaat. We wilden dat het een grote artiest zou zijn, het moest groots en een en al spektakel zijn. We kwamen uit op Rihanna. Leuk voor haar en voor ons. 

Op naar Amsterdam met z’n drieën in mijn kleine Suzuki alto. De rit verliep volgens plan. Van te voren had ik niet ingecalculeerd dat we op de Dam terecht zouden komen met de auto, maar ach op deze manier zagen we ook nog iets van Amsterdam. Het voorprogramma werd verzorgd door Calvin Harris. De voetjes gingen direct van de vloer. Zoals het een echte grote artiest betaamt heeft Rihanna ons fiks laten wachten, maar dat mocht voor ons de pret niet drukken; plezier hadden we toch wel. Na lang wachten was daar het moment: alle lichten uit en we werden meegesleept in de grote show van Rihanna. Het was een feest! We hebben gezongen, gedanst, gelachen en onze ogen uitgekeken. Qyra vond het geweldig en genoot van elk moment. Foka en ik keken elkaar aan en we glimlachten naar elkaar. We waren intens gelukkig met ons kleine nichtje. Achteraf gezien weet ik niet voor wie het een groter cadeau was; voor Qyra of voor onszelf.

ER