Categorie: diary in my head

Mijn gouden moment: rekenen

mefrouwEen reactie plaatsen

De dag van de leraar is vandaag, maar is het niet eigenlijk elke dag dag van de leraar?

“Do what you love and love what you do”.

-Unknown

Syenna wil graag iets doen, maar ze weet niet wat. Ik vraag haar of ze iets van rekenen of taal wilt doen. Ze kijkt me aan en ik zie haar nadenken: “rekenen”, is haar antwoord.
Samen verzamelen we alle materialen. Een rekenboekje, potlood, vier dobbelstenen, een matje en een gum. Ik doe het eerst voor. Ik rol met de dobbelstenen op de mat en de dobbelstenen vormen mijn som. Ik schrijf mijn som op en reken mijn som uit. Uiteraard maak ik gebruik van de ogen op de dobbelstenen om mijn som uit te rekenen. Samen maken we een tweede som. Ik schrijf en Syenna rekent de som uit. De derde som maakt ze alleen. Ze stuit op het probleem dat ze niet alle cijfers kan schrijven. We komen tot de conclusie dat we op papier ook de het aantal stippen van de dobbelsteen kunnen schrijven in plaats van het cijfer. 

We krijgen gezelschap van Stijn. Stijn rekent met Syenna mee. Bij de vierde som komen ze beide op een andere uitkomst. Ze schakelen een hulplijn in; juf. Ik reken met ze mee en ik heb kom weer op een ander antwoord dan hen….. We nemen de som nog eens onder de loep. Syenna rekent haar som nog eens uit: ze telt de stippen. Stijn kijkt met haar mee: “Je vergeet een stip”. Syenna kijkt naar haar vakje met getekende stippen. Ze komt met een oplossing, maar daar wordt het niet duidelijker van. Het vakje is te klein voor zes stippen. We concluderen dat het handig zou zijn als we toch de cijfers kunnen schrijven als we willen rekenen. Want het zetten van stippen in een klein hokje is gewoon niet ideaal.  
We pakken nieuw materiaal en gaan oefenen met het schrijven van cijfers. De een is makkelijk dat lukt in een keer op papier. De twee is wat moeilijker. We oefenen eerst in het zand. Syenna snapt de vorm maar de uitvoer is nog niet helemaal zoals ze hoopt. Ik zie het aan haar koppie. Ik pak haar hand en ik laat het haar voelen hoe we een twee maken. Ik ondersteun de beweging met woorden. Met haar hand in de mijne schrijven we de twee ik het zand: “Eerst z’n koppie, dan zijn lijf, en als laatst z’n pootje”. Als we het samen een aantal keer geprobeerd hebben, schrijft ze zelf in het zand. Ze glundert: daar staat een prachtige twee! Ze pakt haar potlood en er verschijnen nu ook geweldige tweeën op papier. Ze wist wel hoe het moest, ze moest de juiste beweging alleen even voelen. 
Ik vraag haar waarom het best handig is om die cijfers te leren schrijven. Syenna kijkt me aan: “Als Sinterklaas wilt weten hoe oud je bent, dan kun je hem dit schrijven”. Ik kijk in haar bloedserieuze gezicht; en ik maar denken dat we aan het rekenen zijn…..
Fanatiek als Syenna is begint ze naar haar overwinning op de twee aan de volgende uitdaging: de drie. Samen ervaren en voelen we hoe je de drie schrijft in het zand. Na een paar keer ervaren pakt ze haar potlood erbij en schrijft. Ze begint te lachen. “Juf! Die is niet goed”. Ze probeert het nog eens en daar is haar drie. Ze kijkt tevreden naar haar werk en glimlacht. Op mijn beurt glimlach ik naar haar, maar ze ziet het niet, omdat ze alweer een nieuwe drie aan het schrijven is.
ER 

An die (hand)arbeit

mefrouw2 reacties

imageOp de montessori-school in Enschede vond ik vrijdag altijd de leukste dag.
’s Ochtends hadden we tot de kleine pauze eerst gewoon vrij werken en dictee. Na de pauze verkeersles, daarna Engels en tussendoor keken we het weekjournaal . Na het overblijven hadden we altijd handenarbeid (dat had natuurlijk wel een andere naam, maar dat ben ik vergeten).

Het leuke hiervan was, was dat je zelf uit een aantal mogelijkheden kon kiezen, wat je leuk leek en wilde leren en dit was altijd een duur van vier weken. Je werkte dan in kleine groepjes en dit werd begeleid door ouders. Dit was mijn favoriete onderdeel van de week. Vier weken origami, vier weken figuurzagen, vier weken doosjes maken met de allermooiste stofjes erheen, maar ook breien, kalligrafie schrijven, collages maken, timmeren, tuinieren, papier-maché of solderen. Heel divers en als je iets toch niet zo leuk vond? Ach het duurde toch maar vier weken. Ook werd er altijd goed op de seizoenen ingespeeld. Zoveel nieuwe vaardigheden die je kon leren, ontdekken en ervaren, je kan het allemaal met je handen doen en het duurde nooit té lang. Behalve als je voor je gevoel echt iets moois aan het maken was, maar soms werd toch afgeraffeld door tijdgebrek. Meestal kon ik niet wachten totdat het weer vrijdag was en ik weer verder kon werken aan mijn project.

Waar ik vroeger stiekum best trots op was, was dat mijn moeder de kookles voor haar rekening had genomen. Altijd als we ons weer moesten inschrijven voor een nieuwe vierweekse workshop, zaten de “kooklessen” van Mama altijd als eerste vol. Zo was het de ene week was het pannenkoeken bakken, de andere week koekjes bakken, met de Sinterklaas periode uiteraard pepernoten, de derde week volgens mij pizza of soep (dit weet ik niet meer zeker) en de laatste week werd altijd afgesloten met gourmetten. Het was elke keer weer een groot succes!

Niet veel van de gemaakte projecten zijn bewaard gebleven, ik geloof dat mijn moeder nog wel ergens de prachtig gemaakte fruitschalen van mij en Eef heeft en mijn egel van klei staat in de kast bij haar. Elk jaar hangt er in mijn kerstboom een prachtig kerstengeltje. Zo kwam ik laatst in een verdwaalde doos nog een marionetpop, wat breiwerkjes en deze dia met eigen gedicht tegen.

Een dia? Huh? Hoe dan? Hoor ik in mijn hoofd mijn broertje vragen.
Dat is echt “old-skool”!!

FR

Gouden moment: dagen van de week

mefrouw11 reacties

“It takes a village to raise a child”
-African proverb-

De dagen van de week, veel mensen om Finn heen hebben er reeds beproefde technieken op los gelaten om het bij hem te laten beklijven. 

Het resultaat tot nog toe is, dat hij prima het rijtje op kan noemen. Als het woensdag is hij perfect weet, dat het morgen donderdag is en overmorgen vrijdag en gisteren dinsdag. Het zondag zakgeld-dag is en dinsdag logo-dag maar als je hem ‘ s morgens vraagt wat voor dag het is, heeft hij absoluut geen idee.

We hebben sinds kort een nieuwe logopediste, zij wilde helpen om Finn tijdsbesef bij te brengen. Graag!

We kregen wederom een blaadje mee om in te vullen op welke dag hij wat deed. Natuurlijk hebben we deze braaf samen ingevuld, vrijdag is het judo-dag en maandag speel-dag maar ik wist dat het ook deze keer niet het gewenste effect ging hebben. Ik legde me neer bij de woorden van de orthopedagoog-generalist. “Is het erg en heeft hij er last van”? Nee en nog niet…

Tot afgelopen dinsdag! 

Finn kwam het kantoortje uit rennen van de logo “Mam, ogen dicht. Ik heb een verrassing”. Schuifelend loop ik met gesloten ogen aan zijn hand het kantoortje binnen. Als ik mijn ogen open doe, zie ik een papiertje met tekeningen bij de dagen van de week en een super trots jongetje die me uitlegt wat alles betekent.  

De logopediste had er nog eens over nagedacht en was tot de conclusie gekomen dat het vanuit hem moest komen. Dus Finn mocht bedenken welke associatie hij had bij de dagen van de week. Naast de bekende maan, zon en donder zag ik zaadjes, een hond en een ding.

Thuis gekomen hebben we de tekening op het prikbord geprikt.

Voor de rest van de week heeft Finn mij met glunderende ogen verteld wat voor dag het is!

“It takes a village to raise a child”
-African proverb-

Fijne ding-dag

MR