Categorie: diary in my head

Eerlijkheid siert de vrouw

mefrouwEen reactie plaatsen

  
Crap, het is zomer en ik heb nog geen nieuwe bikini. Elke keer beslis ik veel te laat dat het toch echt tijd is voor een nieuwe bikini. Waarom beslis ik dit zo laat? Geen idee. Waarschijnlijk omdat ik bikini’s kopen een grote ramp vindt. 

Nu heb ik winkeltje gevonden waar ik de vorige keer goed ben geslaagd. Het kost een paar duiten, maar dan heb je ook wat. Dat wil zeggen een bikini top. Als ik in dit winkeltje ook een broekje wil kopen dan houd ik geen ribben meer over in mijn lijf. Ik ga naar binnen: “Ik ben wat laat, maar ik heb een nieuwe bikini nodig. Heb je nog iets in mijn maat?” De vrouw kijkt me aan en glimlacht. Ze vliegt de winkel door en laat me allerlei bikini’s zien. “Wat veel zeg ik!” Ik krijg hoop. Daar zit vast een bikini voor mij bij. Ik hoef toch niet naakt, of in een oude bikini deze zomer! De eerste die ik aantrek is mooi en zit fantastisch! Ik begin steeds meer te stralen! Ik pas er nog een paar. Er zitten er vier goed en eentje zit fantastisch! Ik kijk op het prijskaartje. Mijn ogen vallen bijna uit mijn hoofd. “Ehm…. Deze valt af, dit is ‘m niet”, stamel ik. Met pijn in mijn hart trek ik de bikini heel voorzichtig uit. 
Ik maak mijn keuze. 

De vrouw komt aan met de broekjes. Deze zijn niet duur pas maar even. Ik twijfel: “Zal ik een maatje groter proberen?” “Nee”, zegt de vrouw, “dan lijkt het een oma broek en dat wil je niet”. 





BAM! Daar is de eerlijkheid. Onverwacht en recht in mijn gezicht. Wat heerlijk verfrissend is deze vrouw, met haar eerlijkheid, op deze bloedhete dag. Deze vrouw verdient een pluim, een Nobelprijs! Haar eerlijkheid siert haar en ik weet precies waar ik aan toe ben.

Binnen een half uur sta ik buiten met de perfecte bikini! 

ER

Gouden moment – laatste schooldag

mefrouw3 reacties


Gouden moment; een moment dat je altijd bij zal blijven, een moment dat je hart sneller laat kloppen.

De laatste schooldag is aangebroken. De afgelopen vier weken was werkelijk een gekkenhuis. De weken tel je af, de dagen tel je af, je kijkt reikhalzend uit naar de zomervakantie. Maar dan breekt de laatste week aan en dan komt het besef: “Deze groep is volgend schooljaar niet meer mijn groep. Ik ga ze missen”. Ik word in zo’n laatste week altijd ietwat melodramatisch. Maar goed, een beetje sentimenteel mag best besluit ik voor mezelf.

De laatste schooldag breekt aan. Vandaag wordt het wederom warm. Ik heb besloten om een rustige modus aan te nemen voor vandaag, wat er ook zal gebeuren. Ik zit klaar om de kinderen goedemorgen te wensen. Ik lijk wel jarig! Ik word enorm verwend; tekeningen, chocolade, en zelfs wijn! “Die zet ik koud en maak ik vanavond soldaat”, beslis ik. “Kijk juf! Deze is voor jou!”, zegt Beau. Hij straalt, omdat hij mij de chocolade mag geven. Ik straal, omdat ik dol ben op chocolade en omdat hij zo straalt: “hoe weet je dat ik deze zo lekker vind?” Beau: “Omdat ik dat wel eens gezien heb”. Misschien is dit het teken dat ik de chocolade traktaties moet laten staan…… Al deze verwennerij is super lief, maar ik voel me altijd een beetje bezwaard, maar ik vind het altijd enorm lief en attent.

We beginnen onze dag. Het is heet. Tijdens de generale repetitie van de musical, mogen wij erbij zijn. Wij mogen kijken. Wij zijn het publiek. “Juf, het is zo heet”, zegt Naomi. Ik zie dat ze het heet heeft en dat ze verkoeling wil. Ik baal. Ik baal, omdat ik haar dit niet kan geven. Na de musical is het een pannenkoekenfeestje op het plein. Gelukkig is er schaduw. Mijn groep twee zit te smullen en ze genieten. Ik geniet ook: “Ik ga ze missen”, schiet het door mijn hoofd. Als we later binnen een beetje verkoeling opzoeken weet ik even niet meer hoe ik het hebben moet: het is zo heet. De kinderen hebben het zo warm. Van gekkigheid weten ze niet meer wat ze doen moeten en ik ook niet. “Drink maar even wat water, dat helpt als je dorst hebt”. Ik herhaal het zo vaak als ik kan. Ze moeten goed drinken. De laatste kring van het schooljaar breekt aan: “Even tellen, zijn we er allemaal?” Iedereen zegt om de beurt een getal. Zo tellen we altijd heel snel of iedereen er is. Een meisje, zegt nooit haar getal. Ze houdt er niet van om te spreken in de grote kring. Dat geeft niet. Haar buren helpen haar altijd. Jens laat me altijd even weten dat Lieke verlegen is en dat ze daarom niets zegt in de kring. Het geeft niet, ze hoeft het ook niet te zeggen. Het maakt niet uit. We tellen, het gaat mooi vlot. Lieke is aan de beurt: “21” zegt ze. “Wat? 21? Zegt ze daadwerkelijk 21?”, schiet het door mijn hoofd. Ik krijg gewoon kippenvel! Op de laatste schooldag laat ze van zich horen. Ze heeft haar moment gekozen. Dit was haar moment, waarop zij zich veilig voelde en waardoor zij haar stem durfde te laten horen in onze kring. Ik bent trots. Inwendig wil ik juichen en haar een staande ovatie geven. Ik kijk naar Lieke, en zij kijkt naar mij: ik glimlach naar haar.

De dag komt ten einde. Het is heet. Tijd om naar huis te gaan. Ik zwaai de deur open. Ik geef elk kind een hand én wens hen een fijne vakantie. Daar gaan ze, mijn groep twee. “Ik zal jullie missen”, denk ik. Daar komt Lieke weer aangerend, vanachter het hokje vandaan. Ik ga door mijn knieën. “Kijk juf, deze is voor jou”, zegt ze. Ze opent haar hand en ik zie dat ze een steen heeft gezocht. Dit is haar cadeautje voor mij. Ze ontroerd me voor de tweede keer vandaag: “Wauw! Wat een mooie steen Lieke! Dankjewel. Deze krijgt thuis een mooi plekje”. 



ER

Geluksvogel 

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Normaal gesproken ben ik een pechvogel, verlies vaak met spelletjes (ben gelukkig wel een gezellige verliezer), ben een kluns, overklaarbare blauwe plekken en heb vaak domme acties… Geen pech hebben, is al mazzel genoeg.

Maar laatst onder het eten bij Mirelle en haar gezin zegt Finn: “Tante Foka, jij bent echt een geluksvogel! Je mag al twee keer achterelkaar bij ons eten!!”

En na ons Pyjama-feestje zegt hij doodleuk “Zo gezellig, je mag wel bij ons komen wonen!”

Met mijn kleine vriendin Olivia naar de kinderboerderij, dat lachende koppie als ik haar duw op de schommel. En dat ze de duiven voeren eigenlijk het leukst vindt.

Gezellig kletsen met Qyra over van alles en nog wat. Dat ze af en toe luistert naar de wijze raad van Tante Foka.

Zo trots als een pauw zeg ik dan ook: Ja, ik ben echt een geluksvogel!!!

FR

Fietsen en ontspannen

mefrouwEen reactie plaatsen

  
“E, we kunnen wel een dagje naar Ameland?”, Nieske vraagt dit aan mij. “Ameland? Ben je wel goed bij je hoofd? Ik ben toch op Vlieland geboren, dan ga ik toch niet een dagje naar Ameland?”, is mijn gedachte. “Ja, leuk! Goed idee. Het wordt ook mooi weer geloof ik. Wanneer zullen weg gaan”, is mijn antwoord.
Het is hoog zomer. We zitten lekker op de boot. We hebben een plan: fietsen huren, ontspannen, en ontspannen. Waterdicht plan volgens mij. We fietsen lekker over het eiland. Heerlijk, de zeelucht, de zon, vliegje in mijn mond. “Even wachten Nies, ik moet even mijn jasje uit doen. Wat is het heet!”. Het is werkelijk veel warmer dan verwacht. We strijken neer op een terrasje. We drinken er eentje. Het plan is tenslotte fietsen en ontspannen en de fietsen hebben we al. De mannen die voorbij komen worden, uitgebreid, bekeken. Drankje op, dus we gaan. We fietsen verder. We kletsen, lachen, gieren, brullen. “Pff, zullen we maar naar het strand? Het is echt warm hoor”, zeg ik. Nieske vindt het een goed plan. We zouden immers fietsen en ontspannen. Het strand is toch echt overduidelijk ontspanning. We zitten op het strand. Mijn broek plakt aan mijn lijf. “Eveline, neem een duik”, de zee roept mij. “Sh*t, geen bikini mee”, zeg ik. “Dan gaan we toch gewoon in ons ondergoed”, zegt Nieske. Tsja… We moeten ons aan het plan houden. Het plan is belangrijk en zwemmen is ontspanning. Zo gezegd, zo gedaan. Kleren uit en de zee in. “Eindelijk verkoeling, lekker”, roep ik. Nieske appt haar scharrel: “Skinny dipping in de zee”. “Pic’s or it didn’t happen”, is het antwoord. Nies en ik liggen dubbel. Wat een geweldige dag! Fietsen en ontspannen easypeasy! 
I love it when a plan comes together! 
ER 

Een tweet van @barackobama

mefrouwEen reactie plaatsen

  
Deze week een tweet van @BarackObama

Today is a big step in our march toward equality. Gay and lesbian couples now have the right to marry, just like anyone else. #LoveWins

 Niet veel later kleurt heel het world wide web alle kleuren van de regenboog. Zelfs half Leeuwarden loopt met een een regenboog kapsel.

Later in de week is er een schitterende bruiloft van goede vrienden. Het zet me aan het denken.

Ik geloof niet in het instituut huwelijk. 

Ben ik misschien dan niet romantisch genoeg, heb ik te veel gezien of ben ik gewoon realistisch? 

Ik houd van mijn lief bij hem voel ik me veilig. Hij is de vader van mijn kinderen. Hij kent mijn verleden en hij zal altijd onderdeel zijn van mijn toekomst. We laten elkaar vrij om te groeien. Ik wil bij hem zijn en ben dankbaar voor zijn liefde. Hij zit in mijn hart daar doet geen ja-woord, handtekening of wet iets aan, dat is tot aan mijn dood. Als je echt van iemand houdt dan is dat nu eenmaal zo, je sluit iemand in je hart en volgens mij gaat dat nooit helemaal voorbij. 

Omstandigheden veranderen, soms heb je dat niet in de hand en je weet pas hoe je daar op reageert als je ervoor staat. Dus in mijn optiek kun je niet beloven getrouw alle plichten te zullen vervullen, die door de wet aan de huwelijkse staat zijn verbonden. 

Ik zit wel als eerste te huilen hoor, als twee mensen elkaar het ja-woord geven. Prachtig, die heimelijke blikken en mooie woorden voor elkaar en dat ze al die liefde willen bezegelen met een ring.

Maar ja, ik draag ook al geen sieraden. Ik droom niet van kinds af aan over een witte jurk en ik houd er niet van om in het middelpunt te staan, laat staan van die verplichte foto momenten. Het enige wat ik jammer vind is dat ik niet dezelfde achternaam draag als de rest van mijn gezin. Maar aan de andere kant ben ik ook trots op mijn eigen achternaam.

En die mooie woorden? Als we gaan slapen zegt mijn lief, de avond na die bruiloft: “jij bent mijn soulmate”. We kijken elkaar aan en ik kus hem. We vallen, naast elkaar in slaap. Voor mij is dat genoeg.

Today is a big step in our march toward equality. Gay and lesbian couples now have the right to marry, just like anyone else. #LoveWins  

Ik geloof niet in het huwelijk maar ik geloof wel in gelijke rechten voor iedereen en een daarom hulde voor Obama met zijn mars voor gelijkheid! 

MR