Categorie: diary in my head

www.mefrouw.nl

mefrouw3 reacties


Ik zwaai de deur open en de heerlijke geur van hutspot komt me tegemoet. Mel is druk bezig geweest in de keuken en iedereen is er al. Vandaag is de dag dat http://www.mefrouw.nl de lucht in gaat! “Het ruikt lekker Mel!” Iedereen heeft trek. We besluiten eerst te eten. Zodra de laatste hap naar binnen is gewerkt. Zegt Finn: “Sante Lien, we hebben een cadeautje en ook voor Foka”. ” Oooeh leuk, Ik houd van cadeautjes” schiet het door mijn hoofd.

Dan is het nu tijd om de laatste puntjes op de i te zetten. Nah ja……. puntjes…. Mirelle heeft werkelijk een hele waslijst. We werken de lijst af, passen de laatste dingen aan, koppelen de link van Facebook en Foka maakt een slinger. Ik leg de hand aan deze laatste blog en dan is het zo ver: onze lifeblog is een feit!

We presenteren u met gepaste trots: http://www.mefrouw.nl!

Dachten we……. Het was niet zo gemakkelijk als we hadden verwacht. Na uren van stress,  puzzelen en onze grote held Mel, is het dan nu toch gelukt. Op 31 mei 2015 om 22:49 ziet http://www.mefrouw.nl dan toch echt het levenslicht!

ER

The things we do for love

mefrouwEen reactie plaatsen

 

“Lief! We eten vanavond spruitjes”


Laat ik voorop stellen dat ik echt niet dol ben op spruitjes. Vroeger moesten we van m’n moeder alles proeven, maar op een gegeven moment hoefde ik geen spruitjes meer te ‘proeven’, omdat toen toch echt wel duidelijk was dat ik geen spruitjes lust. En dan tref je een man die dol is op spruitjes. Tsja….. Wat doe je dan…. Ik houd van hem en hij kookt altijd alles wat ik wil eten, dus dan moet ik maar een keer spruitjes eten, voor hem. 

Een vriendinnetje van mij is geëmigreerd naar Amerika voor de liefde van haar leven. Echt super gaaf natuurlijk. Ze gaat veel nieuwe dingen doen en ontdekken. Ze leert een andere cultuur kennen, ze leert nieuwe mensen kennen, ze gaat op avontuur, ze ziet weer iets nieuws van de wereld en als kers op de taart: ze beleeft dit alles met haar grootste liefde. Maar soms bedenk ik me dat ze ook alles achter laat: haar familie, haar vrienden, haar leven in Nederland. Bijzonder dat zeker; a true lovestory.

Het zet me aan het denken: welke dingen laat je voor de liefde en welke dingen doe je juist voor de liefde. Ik eet spruitjes. Mijn lief gaat naar het strand. Ik laat hem autorijden. Hij bakt pannenkoeken. Ik heb sushi leren eten (en ben er nu dol op). Hij laat mijn hondje uit. Kleine dingen, maar je doet het uit liefde. 
Ik denk nog eens aan mijn vriendinnetje die is geëmigreerd, of een ander vriendinnetje die met haar liefde op vakantie gaat met een boot. Weer een ander laat hem juist los en wenst hem alle geluk toe van de wereld, al is dit niet samen. Mijn lief, rijdt naar Noorwegen voor mij. Ik kom tot de conclusie dat de liefde grensverleggend is, letterlijk en figuurlijk! 

“Zullen we volgende week maar weer eens spruitjes eten Mel?”

ER

Friends with benefits

mefrouwEen reactie plaatsen

image

Altijd handig, helemaal in het leven van een single lady van 32.

Geen gedoe met one night stands, die akward momenten. Dat je denkt, straks vindt hij me dik! Of de sex valt zwaar tegen en dan heb je nog het moment van wakker worden, dat je denkt OMG wat heb ik gedaan? Of erger, wat ziet hij eruit! Of hoe zie ik eruit?

En dan heb je nog het fenomeen Tinder. Ja heel leuk dat swipen, leuke bezigheidstherapie. Maar al gauw heb je een match en dan begint hetzelfde saaie riedeltje weer…. Hoe oud ben je, waar woon je, wat doe je voor werk, Pfff. Om moe van te worden. Wat een werk allemaal en uiteindelijk draait t maar om één ding.

Nee doe dan maar een friend with benefits, je kent elkaar, hij weet hoe je eruit ziet, je hebt plezier met elkaar en je weet van elkaar wat je lekker vindt. Af en toe elkaar een pikante foto sturen en je weet dat hij het niet aan derden laat zien, maar zorg er wel altijd voor dat je hoofd er niet op staat, want je kunt het nooit helemaal zeker weten. Wat niet zo handig is dat je met de hele familie op een verjaardag zit en dan moet je even een foto van iets laten zien en dan staat je kleine neefje er naast en dan denk je, o nee, die en die foto zit er ook tussen, uhm…laat maar, komt wel.

En helemaal super is dat je altijd zelf kan bepalen of hij blijft slapen of niet, want hij kijkt er niet raar van op als ik zeg: het is tijd, de hoogste tijd. U wordt bedankt voor een avond vol gezelligheid!

FR

Een kaartje

mefrouwEen reactie plaatsen

Wat leuk! Ik reik naar de twee kaartjes die in mijn brievenbus liggen. Terwijl ik de trap oploop probeer ik de handschriften te ontcijferen. Een van de twee handschriften herken ik niet. Dat kaartje besluit ik als laatste te openen.

Ik zou willen dat ik tot de groep mensen behoor die, regelmatig, een kaartje stuurt. In mijn gedachte zijn deze mensen attent, hebben ze discipline, hebben ze de adressen netjes geordend, hebben ze kaartjes en postzegels op voorraad en hebben ze een brievenbus op de hoek van hun straat staan. Ik vind deze mensen werkelijk fantastisch. Wanneer ik een kaartje krijg dan word ik blij, raak ik ontroerd, of voel ik me bijzonder.Toen mijn vader ziek was vond ik regelmatig een kaartje in de bus van lieve mensen die mij een hart onder de riem wilden steken in deze moeilijke tijd. Later toen mijn vader overleed werd ik overladen met kaartjes van lieve vriendinnen, familie, collega’s, jeugdvriendinnen, of kennissen. Vaak heb ik huilend de kaartjes gelezen, omdat de woorden mij raakten. Soms lees ik deze kaartjes allemaal nog eens een keer, omdat ze een waardevolle herinnering levend houden. De kaartjes die ik kreeg omdat ik voor het eerst moeder werd…. Volgens mij zijn de kilo’s eraf gevlogen, omdat ik steeds naar de brievenbus moest. Maar de verjaardagskaart van mijn tante tovert ook altijd een lach op mijn gezicht. Eerlijk is eerlijk; de kaart is steevast drie dagen te laat, maar hij komt altijd! De kaart die ik ontving na het behalen van vaste contract, super lief. De kaartjes omdat mijn dochter een is geworden. Gewoon een ik-denk-aan-je-kaart, de kerstkaartjes en niet te vergeten de vakantiekaartjes. De ouderwetse kaart moeten we koesteren, eren, levend houden!

In mijn hoofd bedenk ik wel dat ik mijn vriendinnetje een kaart stuur, omdat ze net is afgestudeerd, of omdat ze een nieuwe baan heeft, of omdat ze is verhuisd, of omdat ze een harde scheet heeft gelaten, maar de kaart haalt bij mij 49 van de 50 keer de brievenbus niet. Waar dat aan ligt is variabel: geen postzegels, geen tijd om een kaartje te halen, ik vergeet het, geen adres, geen discipline, ik kan de juiste woorden niet vinden, een schrijffout op de kaart…… Het excuus van geen brievenbus gaat niet op, deze kan ik namelijk zien wanneer ik naar buiten kijk. Dan nu het officiële voornemen: ik word een kaartjes stuurder. Ik beloof plechtig de kaartjes op te sturen, wanneer ik ze koop. Ik beloof ze niet meer ongeschreven in de kast te gooien. Ik beloof ze niet meer te vergeten wanneer ik de zelf-gelikte postzegel erop geplakt heb. Ik beloof dat ik zoveel kaartjes zal sturen, dat er een nieuwe fulltime baan als postbode zal ontstaan!

Oké, nog een poging om het handschrift de analyseren…… Nee, ik herken het toch echt niet….. Ik open het kaartje: ” Lieve Eef……” Een lach op mijn gezicht. Ik lees verder. Ik word stil van de woorden. Een kaartje, een groots gebaar, een groot effect.

ER

Nix in the fridge

mefrouwEen reactie plaatsen

image

Zo’n 15 jaar geleden was er een programma op de televisie dat heette; Nix in the fridge. Een kok overviel mensen en kookte van wat er in hun koelkast lag. Dit varieerde van de meest luxe ingrediënten tot bijvoorbeeld in een studenten huis, die alleen maar aardappels en eieren in huis hadden. Je raadt het al, dit werden zelf gesneden verse frietjes met homemade mayonaise. Ik pas het concept nog steeds regelmatig toe in mijn huishouden. Als ik geen zin heb om te boodschappen te doen, als de koelkast leeg moet of om een bestaand recept aan te passen. Het resulteert soms in de meest briljante vondsten maar natuurlijk sla je ook wel eens de plank mis. Op het moment dat ik mijn nix-in-the-fridge-pan op tafel zet wordt het spannend; succes of failure? Dit is elke keer weer de grote vraag. Ik til de deksel van de pan. “Wat eten we?” vraagt Finn. Terwijl ik zeg Nix in the fridge neemt hij de eerste hap. “Hmmmm lekker” zegt hij. Yes, denk ik, succes! “Bedankt voor het kijken, en tot de volgende keer bij een nieuwe aflevering van Nix in the Fridge”.

De meest ultieme Nix in de fridge die ik me kan herinneren was een keertje toen onze zeeschouw nog “under construction” was. Knaloranje van de menie. Iedereen lachte ons uit maar dat kon ons niks schelen, wij genoten. We voeren rond in Gaasterland en kwamen langs een prachtige plek maar we hadden niks aan boord…helaas, we moesten proviand inslaan, maar de winkel was te ver van dit mooie plekje af en het was al laat. We voeren door. Een klein eindje verder besloten we een niks in the fridge te doen en maar te zien. We gooiden het roer om……

Wat hadden we nog, niet veel wat crackers maar we zagen een bramenstruik vol met rijpe bramen. Samen met mijn dochter, toen een jaar of acht hebben we stiekum wild geplukt en een heerlijke zoete jam gemaakt. Welke we na het zwemmen lekker hebben opgegeten met de crackers. Zoveel meer waard dan boodschappen “moeten” doen!

Ik zal tijdens het bloggen regelmatig de term, nix in the fridge gebruiken en hoop dat jullie er net zoveel lol in gaan krijgen als ik!

MR