Kluns eerste klas, that’s my middle naam!
Au! Is een woord wat ik wel een paar keer per dag behoorlijk hard roep.
Nou praat ik van mezelf al aardig luid, met een borrel op nog harder. Mijn zusje zegt wel eens gebruik je fluisterstem. Maar ik heb maar een stand:en dat is luid. Maar dit ter zijde.
Ik loop tegen deurposten, één keer in de week wel een papercut, stoot mijn hoofd, schaaf weer ergens langs. Trek ’s avonds mijn kleren uit en ja hoor, weer een aantal onbeduidende blauwe plekken, dat ik denk, hoe kom ik daar nu weer aan? Schrammen, blauwe plekken en dus ook littekens behoren allemaal tot mijn dagelijkse leven.
Zo ook jaren geleden op de Vlieland boot, toen onze Pake nog de kapitein was.
Als kinderen was t een groot avontuur om op de boot met z’n allen te ravotten.
In de hal beneden had je van die grote harmonica schuifdeuren, nu speelden wij met een groepje kinderen tikkertje en Eveline was de tikker. ” Tikkie jij bent hem”, en terwijl ze me tikt, klap ik met mijn kop tegen de dagschoot (het driehoekig uitsteeksel van de deur). HUILEN!!! Al bloedend ren ik naar mijn moeder, zij loopt zo rustig als ze kan met mij naar de stuurhut. Pake roept om “Is er ook een dokter in de zaal?”
Nou dat heb ik geweten… Een huisarts in opleiding. Gat in mijn kop, geplakt en daarna heeft die flapdrol het verbonden. Ik leek wel een paasei met strik!
Ik zie allemaal lachende gezichten terwijl wij weer naar onze plek toe lopen. Maar in de verte zie ik één klein beteuterd koppie’ “sorry Foka, ik deed het niet expres, ik heb wel een mooi potlood voor je gevonden”
Volgens mij was mijn zusje harder geschrokken dan ik…
FR
mefrouw 