Categorie: diary in my head

One week! 

mefrouw11 reacties


Een week lang zonder tv, telefoon, iPad, laptop, computer. Dat Klinkt geweldig! En Ik zou met heel m’n hart volmondig ja willen zeggen. De groene, yogini, niet-materialistische, flex-tarische, mindful, zen-achtige vrouw in mij schreeuwt volmondig: JA! De beren -op -de -weg, dwangmatige, nieuwsgierige, alerte, in control, altijd-bereikbaar-moeten-willen-zijn vrouw in mij schreeuwt: MAAR. En zoals ik van de psycholoog heb geleerd, is maar gewoon nee, maar behalve als het een voegwoord is. 
Wat zijn mijn bezwaren? iPad, televisie moet zeker lukken en een laptop heb ik niet. Ik heb een televisie, maar die gebruik ik alleen om een filmpje te kijken. De kabel is niet eens aangesloten. Dus daar voorzie ik geen problemen. Waar zit dan het probleem? Het probleem zit in m’n telefoon. 
M’n telefoon is in deze westerse wereld echt mijn leven. Hoe erg ik het ook vind om dit toe te geven; het is wel waar. Mijn telefoon verteld me waar ik moet zijn en met wie, in mijn telefoon staan boodschappenlijstjes, m’n telefoon is m’n wekker, m’n telefoon is mijn connectie met m’n vrienden die ver weg wonen. Oke, eerlijk is eerlijk: mijn telefoon is m’n connectie met m’n vrienden. Ja, ook met die vriendin die op 5 minuten loopafstand woont. Mijn telefoon is m’n vermaak, wat moet je anders als je 5 minuten niets te doen hebt. M’n telefoon is mijn inspiratie, want ik heb contact met de hele wereld. M’n telefoon is m’n werk, m’n geheugen, m’n fototoestel, m’n leven. Mijn telefoon is mijn afleiding, mijn stress, m’n onrust. 
Ik vraag het me af, waarom neemt dit apparaat zo’n belangrijke rol in, in mijn leven. Waarom noem ik mijn telefoon mijn leven? En wil ik dit, of wil ik het anders. Ik wil het anders. Ik wil niet afhankelijk zijn van…. Hoe is mijn vraag. Is een week haalbaar? 
ER

Vol verwachting klopt het hart

mefrouw4 reacties

Voor het eerst in mijn leven, geen pakjesavond in het vooruitzicht.

Dat gaat vast heel raar voelen. Toch weerhoudt mij dat er niet van, om heel veel voorpret te hebben.

Sinds onze verhuizing staan er namelijk nog dozen vol speelgoed van mijn zoon te roepen in de berging om uitgezocht te worden.

Na bijna twee jaar vind ik dat zelf ook wel hoogtijd worden en laat de Albert Hein nu net een steengoede actie te hebben: bij de winkel kun je namelijk “Goedzakken” ophalen om te vullen met goed en bruikbaar speelgoed voor het Vergeten Kind in Nederland.

In actie dus. Mijn avonden, mijn hart en de zakken zijn goed gevuld. Zo doe ik ook nog aan recycling en mijn zoon staat er volledig achter; al komt er af en toe bij hem wat jeugdsentiment bovendrijven.

“Ik zou hier nog wel mee willen spelen” verzucht hij; half uit de gein en half echt waar. Nu hebben we net een doos gevuld voor zijn neefje, want sommige dingen moeten in de familie blijven. Dus zeg ik langs mijn neus weg ,dat Finn het vast wel fijn vindt, als hij even uitlegt hoe het allemaal werkt.

Fluitend fietst hij met de doos achterop naar Goutum.

Even wordt ik terug geworpen in de tijd. Toen hij degene was, die nog niet goed kon spellen en mijn naam op een pakje als “Sletske” uitsprak, of lag dat aan het handschrift van de Sint?

0ok bewaar ik sommige spullen; voor mijn kleinkinderen om mee te spelen, als ze hier weer zijn.

De dingen waar hij echt geen afstand van kan doen, gaan terug naar het hok. Ach, bedenk ik, over alle dino’s, het playmobiel en de lego; Misschien is dat dan voor de kinderen, die hij later zal krijgen. ….

Ondertussen zijn er echter al vele zakken vol en al weggebracht ook. Tevreden kijk ik om mij heen, nog een paar te gaan.
Ontspullen voelde nog nooit zo goed. Het is ook geen straf, dat ik deze keer niets in hoef te pakken.

Ik mis alleen het dichten, dus vooruit, een kleintje dan:

“Wat je misschien nooit hebt gevoeld,

Pakjesavond is voor ieder kind.

Zo is het altijd bedoeld,

Voor jullie, veel liefs van Sint”.

Ik hoop dat er op deze manier heel veel kinderen blij gemaakt kunnen worden.
Fijne avond,

Groet SH

PS. Het kan nog! Tot en met 27 november:

AH Goedzak

Het vergeten kind

KLEUTERPRAAT: Fuck

mefrouw7 reacties

Sommige mensen weten allang voordat ze überhaupt zwanger zijn hoe ze hun kroost gaan noemen maar één ding is zeker vanaf het moment dat je zwanger bent, ben je bezig met het uitzoeken van de allermooiste naam. Daar heb je ruim de tijd voor, gelukkig maar want wat doe je? Ga je voor wat origineels? Doe je een korte stoere naam of juist een klassieke? Ga je vernoemen? Doe je een tweede naam? We weten allemaal dat je dan extra uit moet kijken met rare letters combinaties zoals bijvoorbeeld, Willem-Christiaan Pot. Dat zou zielig zijn want dan staat er zijn hele leven; Beste heer W.C. Pot in de aanhef van officiële poststukken. Nee, dat wil je liever niet voor je kind. Maar dat je misschien ook even beter na moet denken over de combinatie van letters van gezinsleden, daar had ik nog nooit van gehoord. Het was Finn die me er na het openen van de schoenkadootjes op attendeerde. 

Finn is natuurlijk al lang geen kleuter meer, nu hij in groep drie zit. Dit is dus geen echte kleuterpraat maar daardoor breekt er wel een heel nieuw tijdperk aan. Hij begint met lezen! We hebben er heel hard aan gewerkt en dat werpt zijn vruchten af. Hij leest nu alle letters die hij ziet hardop en maakt er woordjes van. Soms gaat het goed en soms wat minder en soms is het heel erg grappig! 

Hij zit nu nog in de fase dat alle letters fonetisch uitgesproken worden. Dus toen de chocoladeletters van Tony Chocolonely op tafel lagen, las hij de letters heel knap hardop voor en maakte er daarna een woordje van. 

….F……Q……FUCK! 

Oooooh, haha die zag ik niet aankomen, 

MR 

Saturdaynight

mefrouw3 reacties


Zaterdagavond! WEEKEND!!! Wijntjes, dansen, chocolade, high heels. Ten minste dat was vroeger het geval. Weleens, oke meer dan weleens. Dat meer dan weleens werd dan ook nog wel gevolgd door dansjes in de kroeg en om het af te maken ging ik met mijn partners in crime geregeld aan de tequila. Met als gevolg dat ik daar de volgende dag weleens spijt van had, oke meer dan weleens.

Mijn afgelopen zaterdagavond? Liefde op pad, Olivia in bed en ik? Hees op de bank. Niet fit.  Kaarsjes aan en een muziekje. Uiteraard de nieuwe plaat van Waylon. Pepernootje in m’n hand en eerlijk is eerlijk drie in m’n mond. I know…. ik heb m’n eigen regel, pepernoten pas kopen na 1 december, verbroken, echter alleen omdat Olivia haar schoen mocht zetten en daar horen natuurlijk pepernoten in. Ik weet overigens wel weer waarom ik deze regel had ingevoerd. 

En mijn bezigheden voor deze avond? Werken. Echt waar! Ik ben gewoon aan het werk op zaterdagavond. Ik mail de Cultuurcoach een tekst voor ons schimmenspel, ik zoek sjablonen op voor een kleiner schimmenspel, ik sluit kort met mijn collega’s (gelukkig reageren ze ook, anders werd het wel heel triest), ik zoek nog meer leuke sinterklaas dingen voor mijn kleuters, ik plaats een oproep op Facebook en de post betreft mijn werk, ik bedenk een nieuw thema voor volgend schooljaar en zo kan ik nog wel even doorgaan. “Hoe kan dit?”, vraag ik me af. “What went wrong?”, schiet het door m’n hoofd….. 

Ik ben 31 jaar. En moet ik nu eerlijk gaan bekennen dat ik liever aan het werk ben op zaterdagavond, dan dat ik aan het dansen ben en wijntjes drink (lees: tequila drink) met mijn vriendinnen? Nee…. dat is het niet. Ik denk na en de enige conclusie die ik kan trekken is dat ik gewoon een “echte” juf aan het worden ben. 
“Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do”.

-Steve Jobs

Gelukkig zorg ik wel voor enige balans. Als juf heb ik namelijk “veel” vakantie. En laat ik nu net afgelopen herfstvakantie in Lissabon dansjes te hebben gedaan met mijn vriendinnen onder het genot van een heerlijke shot tequila. Heerlijk die balans! 

ER