Ik ben enorm gehaast. Ik heb een uurtje in de stad. Ik wil snel wat spullen kopen, voordat straks het huis vol zit, met gezelligheid en vrienden die komen eten. “Waarom heb ik nou gekozen voor mijn pumps”, schiet het door mijn hoofd. Mooi? Dat zeker. Praktisch? Absoluut niet. Het gaat me aardig af, misschien moet ik me toch maar inschrijven voor de Stiletto Run.  

Het meeste heb ik. Ik sta alleen weer veel te lang te twijfelen bij de Hema. Zal ik taart meenemen of niet? Ik twijfel, keuzes maken, hmmmm wat zal ik doen, voor en tegens afwegen. Blijft lastig. “Ooooh die luxe aardbeientaart ziet er echt lekker uit!”, denk ik terwijl het water me in de mond loopt. “Lekker inderdaad, maar ik wil toch echt gestroomlijnd in mijn bikini deze zomer”, is mijn tweede gedachte. De taart blijft achter in de Hema. M’n bezoek heeft pech. 

Met tassen vol en alles wat ik nodig denk te hebben, ren ik naar de trappen af in de parkeergarage. Nou ja rennen, die pumps vertragen m’n pas iets, maar ik ga zo snel als mijn schoenen me laten gaan. “Crap, een rij bij de betaalautomaten”. Geduldig als ik ben, sta ik nog net niet met mijn voet op de grond te tikken. Achter mij staat een vrouw met veel bombarie te ruiken aan haar polsen. Luid zegt ze: ” Goh, deze ruikt lekker, maar nu weet ik niet meer hoe deze heet”. Ze krijgt geen antwoord. Ze heeft het tegen niemand in het bijzonder. Heftig ruikt ze verder. Ze praat nog wat meer in het luchtledige. Ik erger me…. Maar ik bedenk me dat zij er ook niets aan kan doen dat ik die taart heb laten staan en dat ik daar nu van baal, omdat ik die taart eigenlijk wel had willen meenemen, maar eigenlijk wil ik ook het bikini lijf, maar het is zo gezellig, en lekker en de mensen die komen eten zouden er zo van genieten. “Als je een keuze maakt, dan moet je er ook achter blijven staan”, wijze woorden van een wijs iemand. Ik besluit de dame te vragen, naar haar geurtje wat ze zo lekker vindt ruiken. Haar ogen beginnen te stralen: ” Ik heb een geurtje gekocht voor mijn man die is jarig. En hij houdt zo van geurtjes, dit is een nieuwe ik hoop dat hij deze lekker vindt”. Ik vind het leuk dat de vrouw zo enthousiast is. Ze lijkt me een jaar of 55. Ik denk dat ze al heel lang met haar man is. Ik stel me de dag van de verjaardag voor, en ik zie voor me hoe de man het cadeautje uitpakt en super blij is en z’n vrouw bedankt met een kus, terwijl hij het geurtje misschien wel vreselijk vindt stinken. Natuurlijk zegt hij niets, omdat z’n vrouw zo blij is met het geurtje, dat zij heeft uitgezocht. En hij zal het dragen, omdat zij de geur zo lekker vindt. Ik vraag haar naar het andere geurtje, waarvan ze de naam niet meer weet. Het blijkt een geurtje te zijn voor haarzelf. Hiervoor zal ze nog een keer terug gaan naar de winkel, dan denkt dat ze er wel weer uitkomt.

“Ah, ik ben al aan de beurt. Dat ging toch nog snel”, denk ik. Ik betaal, ik draai me om naar de vrouw: ” Fijne dag mevrouw en alvast gefeliciteerd met uw man!” 

ER