Music for the soul: L’autumno

Vandaag is de dag van de klassieke muziek. 

Grappig genoeg gaat Fook vandaag met ons “broertje” naar zijn eerste hardstyle feest. Mijn muziek smaak is redelijk breed, maar ligt geloof ik toch meer tussen de range van hardstyle en klassiek. 

De eerste keer dat ik bewust in aanraking kwam met klassieke muziek was denk ik, Vivaldi “de vierjaargetijden”. Ik werd er behoorlijk zenuwachtig van. Ik was twaalf en in die tijd kon ik het totaal niet waarderen en sindsdien was ik echt anti. 

Voor de meeste mensen geen probleem maar ik kreeg later een allerliefst dochtertje, een kleine prima ballerina, die alleen maar wilde dansen! Geen houden aan. 

Het gekke is, dat het waar is en dat je naar klassieke muziek moet leren luisteren. Tegenwoordig kan ik een mooi stuk best waarderen dat heb ik door Qyra geleerd. 

Dus ik ben iets milder, niet meer anti maar of ik het zelf ooit op zal zetten?

Voor vandaag in music for the soul uit de vierjaargetijden; L’autumno want het is nu toch echt wel herfst. Dus stook de haard op, brand een paar kaarsjes en zet je favoriete muziekje aan of het nu hardstyle is, klassiek of iets er tussen in en heb een fijne avond! 

Liefs MR 

Een syndroompje


Elke dag doe ik mijn ballet oefeningen, maar ik ben helaas geen ballerina… Nee ik heb last van één of ander syndroom… De meeste mensen zeggen direct: “Ja ja Foka, dat weten we”. Maar ik heb last van het Thoracic Outlet Syndroom (TOS). Andere benamingen zijn Schoudergordelsyndroom of het Neurovasculair compressie syndroom oftewel een hele mond vol. Kortweg houdt het in dat in het schoudergebied op het punt waar zenuwen en bloedvaten samenkomen oftewel de vaatzenuwbundel bekneld zitten. Wat ik gedurende de dag voel, is dat mijn arm voor mijn gevoel niet genoeg bloed krijgt, wat resulteert in een doof, tintelend gevoel in mijn gehele linkerarm en een zeurend pijnlijk gevoel in de vaatzenuwbundel.

De eerste keer dat ik hier last van kreeg, is alweer een paar jaar geleden. Maar in eerste instantie dacht ik: “Linkerarm, doof en tintelend gevoel? WTF heb toch geen hartaanval…” Maar gelukkig niet, alleen de aanhoudende tintelingen en doofheid blijven.

Op een gegeven moment toch maar naar de huisarts. En wat blijkt, ik was stomtoevallig de derde patiënt die dag met hetzelfde probleem. “Gelukkig, ik ben niet alleen, niet bijzonder, niet uniek”. De dokter vraagt mij wat ik er zelf aan doe, om het gevoel minder te laten worden. “Nou, normaal doe ik dan zo”, en laat hem mijn ballet oefingen zien. Aan het gezicht van de dokter te zien, kan ik direct door naar de finale van So you think you can ballet. “Keurig Foka, veel meer is er niet aan te doen. Leer er maar mee leven…. ”  “Oké dokter. Doen we dat!”, denk ik en met een pirouette verlaat ik de spreekkamer.

Maar het klopt wel, je leert er mee leven. Mijn omgeving is er inmiddels ook aardig aangewend.  ” Doe je weer je oefeningen Foka?” 

FR