Tag: ER

Halong bay: Countdown

mefrouw8 reacties


We varen door het prachtige Halong bay: “This is what you came for”. Het lied danst mijn hoofd weer binnen. Het uitzicht is waanzinnig. Ik zit achterop de boot en de wereld verrast me met haar schoonheid. De prachtige rotsformaties vormen een geweldig kunstwerk.
Het is tijd. We krijgen de kans om van zo’n prachtige rots af te springen. Het is slechts 13 meter. “Eveline je gaat dit doen, maar wat haal ik in m’n hoofd. De 5 meter bij Mudmasters vond ik al eng. Maar het gaf zo’n kick na de tijd”, spreek ik mezelf toe. Ik heb gecheckt en als ik daarboven sta en ik durf niet, dan kan ik weer naar beneden. Ik mag prachtige, maar veel te grote schoenen aan doen. “Dat is levensgevaarlijk om met die schoenen zo’n hoge rots te beklimmen”, denk ik. Ik besluit geen risico te nemen en ik doe gewoon lekker m’n oude, vertrouwde Nikes aan. Bij de klim naar boven merk ik dat ze m’n rots in de branding zijn. De andere mensen voor mij, op die veel te grote schoenen, schuifelen naar boven. Het meisje voor me is doodsbang. Ze klimt heel langzaam. Af en toe geef ik haar een kontje, zodat ze zich wat veiliger voelt: “Thanks for helping me”, zegt ze. “No worries, I’m just grabbing you by the butt”, is mijn antwoord. Terwijl ik daar sta met mijn handen vol op haar billen, moet ik bekennen dat het toch een vreemd geheel is; ik weet niet eens hoe ze heet. 

“If it scares you, it might be a good thing to try”.

– Seth Godin

“Oke, daar sta ik dan: 13 meter hoog”, denk ik. “Wat is dat toch. Waarom leg ik mezelf altijd dingen op die buiten m’n comfortzone liggen. Waarom haal ik daar plezier uit. Waarom doe ik mezelf dit toch keer op keer aan”, goed dit zijn geen helpende gedachten en ik wuif ze weg. Ik word aangemoedigd vanaf de boot. De boot die nu voor de rots ligt. De boot die niet meer achter de rots ligt. De boot die nu daar ligt en er daarmee dus voor zorgt dat ik wel moet spingen. Er is geen weg meer terug. M’n hart zit in m’n keel. Mijn benen trillen, alsof ik drie dagen lang legday heb gehad. “Mindset is alles en ademhaling ook”, flitst het door m’n hoofd. Ik spreek het hardop uit: “Ik kan dit!”. Ik zorg voor een sterke ademhaling. Ik tel hardop af, terwijl ik daar boven aan de rots sta: “five, four, three, two, one!” En daar sta ik dan nog steeds boven aan die prachtige rots. Niet gelukt. Ik probeer het nog eens: “Ik kan dit!”, ademhalen en ik tel af. Weer blijf ik staan als ik one zeg. Mijn benen trillen nog sneller en ik wil bijna opgeven, maar dat is geen optie. Ik besluit af te tellen in het Nederlands. Weet ik veel, misschien heeft het nut. “Ik kan dit!”, ademhalen, bemoedigende kreten vanuit het water en vanaf de boot, “Vijf, vier, drie, twee, een” en daar ga ik! Ik spring! Ik houd me keurig als een kaars, met m’n handen gekruist over mijn borsten. De ervaring leert dat rondborstige dames bij sprongen vanaf grote hoogte het beste hun borsten kunnen beschermen, dit is nodig om de pijn te beperken. Ik land keurig in het water. Als een vis in het water! “Whoohoo!!!! Ik kan het! Ik heb het gedaan! I am  king of the world! Whoohoo Whoohoo!”, gelukkig denk ik dit allemaal terwijl ik onder water ben. Het zou toch wat beschamend zijn als ik Leonardo DiCaprio’s tekst uit Titanic gebruik om mijn persoonlijke overwinning te uiten. Ik kom boven en ik hoor het applaus vanaf de boot, de rots en uit het water. Ik ben trots! 
Ik draai me om en moedig de volgende aan: “You can do it!”

ER

Itchy feet @ Vietnam

mefrouw3 reacties

 

Ken je dat gevoel? Het gevoel van deze avond is nog niet voorbij en ik wil gewoon nog even dansen? 

De avond is warm. De Australiër tegenover mij noemt het “a perfect summer night. Not to hot”. En ik? Ik noem het nog steeds bloody hot. Ik heb gedoucht, maar dat had ik net zo goed achterwege kunnen laten gezien de Mekong Delta op mijn bovenlip. 
Ik was in de veronstelling dat ik mijn ‘perfecte’ boek zou gaan lezen in mijn hangmat, maar niets was minder waar.
Als ik beneden kom gedoucht en wel, met mijn boek onder m’n arm loop ik gelijk een groep bekenden tegen het lijf. We bestellen een biertje, kletsen, drinken een shotje hier en een shotje daar, grappen en grollen, maar ineens is het elf uur. De Vietnamezen werken ons binnen no time de deur uit en voordat ik het weet sta ik met m’n boek, op mijn slippers buiten bij het hostel. De avond is warm en jong. Ik heb het gevoel dat de avond nog niet voorbij is en wil wel graag nog even dansen. Gelukkig ben ik niet alleen. Ik hoor geluiden over een afterparty. Jawel, om 23.00 en we spreken van een afterparty. 

“I’ve got itchy feet”

Voor op straat zie ik mijn groep, mijn crew, mijn gang, mijn groep vreemden die-ik-nog-niet-zo-lang-ken, achterop de scooter stappen bij Vietnamezen. Ik volg het voorbeeld en na nog geen, geweldig, lange rit van wel 500 meter beland ik op de afterparty. Het lijkt wel een soort loods, maar wat maakt uit. Ik en mijn boek zijn klaar om te dansen. We dansen, en dansen en dansen. Mijn boek maakt indruk op de menigte maar het maakt mij niet uit. Er klinkt salsa muziek door de speakers en ik gooi m’n heupen los. Het duurt niet lang of een jongeman, ik gok een jaar of 23, uit Honkong vraagt me ten dans. Hij pakt m’n boek, m’n slippers en m’n biertje uit m’n handen en legt m’n hele verzameling aan de kant. We beginnen wat stroef aan onze salsa dans. Dat zal geheel liggen aan mijn geëmancipeerde mentaliteit en mijn neiging tot het nemen van de leiding. Als snel heb ik in de gaten dat de jongeman, in tegenstelling tot ikzelf, echt kan salsa dansen. Ik adem uit en probeer de leiding los te laten. Ik probeer te ontspannen. De jongeman krijgt nu de kans om mij te leiden over de dansvloer. Ik lach, ik zie alle hoeken van de dansvloer en het voelt alsof we echt dansen en deze 23 jarige geeft me een enorm vrouwelijk gevoel.
Ik betwijfel of de jongeman uit Hongkong nu echt zo geweldig kon salsa dansen, maar het voelde in elk geval geweldig. Daar draait het toch om? Het gevoel?
Mijn itchy feet zijn bevredigd en voldaan. Ze brengen me naar m’n bedje. 
ER

Music for the soul: This what you came for

mefrouw2 reacties

Een liedje zit soms zomaar in je hoofd en daar blijft het dan. Soms blijft het daar een dag, of het blijft er dagen. Soms heb je de melodie in je hoofd, soms het hele lied en soms maar een zin.

Ik loop door Hanoi. Ik voel de drukte van de stad. De geuren van alle specerijen van de stad komen mijn neus binnen. Ik zie en ruik het eten dat buiten klaargemaakt wordt. Ik hoor het toeteren van al het verkeer dat kenbaar maakt dat ze eraan komen. Ik loop met de kaart in m’n hand naar Hoan Kiem lake en wat blijkt: het lukt me. Ik vind het meer. Ik besluit te gaan zitten aan het meer. Het is m’n eerste dag en nu al zoveel indrukken en dan komt het voor het eerst in m’n hoofd: 

“This is what you came for”. 

ER

Me and my headphones

mefrouw9 reacties

“Oooooh Mel, ik ben echt zo moe! Ik heb zo hard gewerkt deze week. Ik ga even een aflevering van New Girl Netflixen”, dit zeg ik als ik helemaal uitgeput thuiskom. Zo gezegd zo gedaan. Ik pak de iPad. Ik zet de koptelefoon op en met een kopje thee, zit ik gelijk verzonken in New Girl. Na een minuutje tikt Melchior me aan en ligt compleet in een deuk. Ik kijk hem schaapachtig aan. Het is overduidelijk dat ik de grap heb gemist, omdat ik aan het Netflixen ben en dankzij m’n koptelefoon hoor ik uiteraard niets. Maar dan wijst Melchior me op het kabeltje van de koptelefoon en deze zit niet in de iPad. Daar zat ik dus prinsheerlijk New Girl te kijken met koptelefoon.
Goed eerlijk is eerlijk. Ik had heel hard gewerkt en ik was ook echt kapot, dus kan een keer gebeuren toch? 

En een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen. Een ezel niet, maar deze mefrouw wel hoor, dit was niet de eerste keer en niet de laatste keer….

Op Schiphol zat ik bij m’n gate te wachten, totdat ik mag boarden. En wat is er heerlijker dan wachten met een muziekje. Ik kan wel een paar dingen noemen, maar dat laat ik achterwege, gezien het feit dat m’n hele familie dit ook leest. Maar die nieuwe oordopjes zijn echt van slechte kwaliteit. “Zo goed als vroeger worden de oordopjes niet meer gemaakt”, schiet het door m’n hoofd. Na tien minuten luisteren kom ik erachter dat als je het kabeltje van je oordopjes wel goed in je telefoon steekt, de kwaliteit van het geluid ineens een stuk beter is. 

Later in het vliegtuig ligt het hele vliegtuig op een oor, maar ik niet. Slapen en reizen gaan bij mij slecht samen. Geeft niets, dat weet ik en ik slaap wel als ik in het hostel kom. Een muziekje is wel even fijn. Gelukkig kom ik er nu na twee liedjes al achter dat ik het kabeltje niet goed in de telefoon zit. Ik hoop maar niet dat ik iemand wakker heb gemaakt met mijn nieuwe guilty pleasure; One direction.

ER

Bestemming: Hanoi

mefrouw10 reacties

Mijn vriendinnetje brengt me naar Schiphol. Onderweg kletsen we bij. We hebben het over alles: mannen, werk, liefde, vriendschap, het leven. De rit naar Schiphol is eigenlijk tekort voor alles wat we te bespreken hebben. Ik zie het eerste vliegtuig. Ik krijg een big smile op mijn gezicht; Schiphol. 

Op Schiphol ontmoet ik een ander vriendinnetje. We drinken samen een theetje en zijn enthousiast over mijn reis, mijn avontuur. 

Ik tref het met mijn vriendinnen: Bijzonder dat ze deel uit willen maken van mijn reis. 
Ik vind Schiphol magisch. De manier waarop deze plek leeft. De verhalen die er liggen. De ontmoetingen die er plaatsen. Geluk, ontspanning, blijdschap, verdriet. Het gevoel dat je op avontuur gaat. De mogelijkheden die het je geeft. Een plek waar ik kan verdrinken in mijn eigen gedachten, mijn eigen wereld. 

“Uw eindbestemming is Hanoi?” Ik kijk de stewardess aan: “ja”, zeg ik met een glimlach van oor tot oor. 

Mijn avontuur begint.

ER