Met de derde op komst waren mijn man en ik er gelukkig heel snel uit wat de namen betrof. Opa zou vernoemd worden als het een jongen was; Beppe en Oma in geval van een meisje. Heerlijk geen gedoe, lekker rustig.
Tot de oudste langs haar neus weg vroeg, wie er deze keer mocht kiezen. Eigenlijk was zij nu aan de beurt, vond ze, en ze wist een hele mooie naam voor haar kleine zusje!
Zusje? Keuzes? Weg was de rust. De twijfel sloeg weer toe, zeker toen ik in mijn onschuld vroeg welke naam ze in gedachten had. Ik had het kunnen weten, het was de mooiste die ze kon bedenken, nl. die van haar pop.
Tot in het kraambed bleef het wikken en wegen en toen onze prachtige nieuwe aanwinst er eindelijk was, kwam onvermijdelijk de grote vraag: “Hoe gaat ze heten? ”
Even keken Johnny en ik elkaar aan, hij knikte me toe en aarzelend zei ik: Eveline?
Dat dit moment niet onopgemerkt was gebleven, bleek de volgende ochtend, toen de huisarts, nog maar nauwelijks binnen informeerde of onze dochter nog steeds Eveline heette. Verontwaardiging alom. Wat dacht die man wel. Natuurlijk heet ze Eveline!
Geen twijfel mogelijk!
Groet SH
NB.
De vervangende naam voor de pop is in vergetelheid geraakt, maar dit verhaal is onsterfelijk.
Ik heb vaak moeten aanhoren hoe de jongste met een licht verwijtende ondertoon wist te vertellen: “Ja, ik ben naar een pop vernoemd! ”
Daarom wil ik nog 1 keer benadrukken dat dit het grootste cadeau is wat je van iemand kunt krijgen.
De mooiste naam van de wereld!
Een geschenk voor het leven.
mefrouw 