Oorkonde

Toen mijn ouders gingen scheiden, had mijn moeder de foto’s verdeeld uit de gezamenlijke fotoalbums. Mijn moeder hield de foto’s waar zij op stond en mijn vader kreeg de foto’s waar hij op stond. Wel zo eerlijk.

Het resultaat, gaten in onze kinderalbums. De albums bleven bij mijn moeder. Bij mijn vader belande de foto’s, los in een la in een kast. Toen het huis van mijn vader werd ontruimd, dachten wij dat die foto’s voor altijd verloren waren gegaan. Maar niets bleek minder waar!

Toen hij overleed bracht zijn partner ons een hoesje van een tennisracket. Practical Dad, want daarin bleken alle verloren gewaande foto’s te zitten. Hij bleek ze gewoon nog al die tijd in zijn bezit te hebben gehad en te hebben gekoesterd. Wat een bijzonder moment was dit!

Ook zo bijzonder was dat mijn moeder en ik met elkaar afspraken dat, als de tijd er rijp voor zou zijn, we de albums weer compleet gingen maken. Een paar maanden geleden was het zover en zijn we er voor gaan zitten. Op de eettafel lag een grote bult met foto’s die gesorteerd moesten worden, dat ging op lengte van mijn haar, verjaardagsfeestjes, wie er geboren werd in de familie enz. Een emotioneel klusje maar over het algemeen, één groot feest der herkenning. Mijn hele kindertijd kwam voorbij en alle verhalen die erbij hoorden.

De gaten werden gevuld en de albums zijn achtentwintig jaar later nagenoeg weer compleet.

Één album, het album wat mijn moeder ooit maakte voor mijn vader met zijn jeugdfoto’s is altijd compleet gebleven maar door de tand des tijds heeft de lijm losgelaten en vallen de foto’s eruit. Ook dit album gaan we weer in ere herstellen en aanvullen met tekst omdat mijn moeder nog een stukje van die familiegeschiedenis weet die anders verloren gaat.

Lieve Mam, ik ben je hier zo dankbaar voor en geef je daarom deze oorkonde (die we ook tegenkwamen) gewoon nog een keertje!

Fijne moederdag,

MR

Get the picture

imageIedereen bij mefrouw is aan het ontspullen. Vreemd woord. Kritisch kijken: Een jaar niet gebruikt? Weg ermee! Dit houdt in: wat kapot is, wegtiefen. Is het nog heel en functioneel: een bekende er blij mee maken en anders naar het goede doel.

Ik ben tegenwoordig aan het bijspullen. Ook een vreemd woord. Een deel van mijn inboedel stond nog bij mijn zusje in het hok, dus ik krijg beetje bij beetje steeds meer rommel. Het meeste heb ik niet eens gemist, maar ik ben slecht in ontspullen. Soms ben ik blij verrast, goh wat een leuk ding, wist niet dat ik dat had. Ook heb ik weer meer schoenen, pumps en laarzen, fantastisch natuurlijk. En kleding wat nog steeds op de stapel lag om vermaakt te worden, maar ook weer al mijn boeken en wat mij heel blij maakt zijn al mijn matriaal, fornituren, stof en gereedschap voor mijn naaiatelier. Maar wat heb je dan in één keer weer veel troep.

Zo pakte ik een doos uit, waar al mijn fotoboeken, fotomapjes, lijstjes en een heleboel losse foto’s inzaten. Nou ben ik hiermee net als elke andere vrouw denk ik.
Je begint het vluchtig door te kijken, maar op een gegeven moment zit je uitgebreid op de vloer met allemaal foto’s om je heen en is het DRIE uur later!!

Na afloop ben ik tot een conclusie gekomen dat ik eigenlijk al jaren één favoriete pagina heb uit mijn kinderfotoboek. Dat wist ik niet, maar gevoelsmatig toch wel.
Op Vlieland in het duin op de struun met mijn nichtje en zusje. En lekker ravotten in de tuin, hangend aan één of ander werktuig van mijn vader.

Nostalgie, I love it!

FR

Wall of memories

  
Ik houd van foto’s. En dan met name zwart-wit foto’s. Ik vind het heerlijk om weg te dromen in een foto en in het verhaal achter de foto. Een foto zegt meer dan duizend woorden en dit is waar. Een foto geeft herinneringen weer, vertelt een verhaal, geeft sfeer, brengt een lach en soms ook een traan.

Ik heb het geweldige idee om een wall of memories te maken. Het enige wat ik nodig heb is een schaar, tape en zwart-wit foto’s. Tenminste dat denk ik…… Alle benodigdheden liggen op de bank en ik wil aan de slag. Na vijf minuten kijken ligt alles nog steeds op de bank. Hoe doen andere mensen dat toch? De deurbel gaat. Mijn moeder en Foka. Ze komen even een taartje eten voor mijn verjaardag, want ik ben vandaag jarig! Ik geef ze thee en taart, maar ik heb geen rust in mijn kont. Ze merken het direct. Ik begin over mijn foto’s en ze weten wat ik nodig heb. Niets rustig kletsen, niets rustig taart eten voor mijn verjaardag. Ze schieten me direct te hulp. Mama neemt Olivia, en Foka neemt de schaar en het tape. Ik pak een foto en wil die op de muur plakken. “Ehm…….” klinkt het uit Foka’s mond, ” misschien kun je beter…”  “Ja”, zegt mama “die foto is ook mooi om mee te beginnen”. Ik begrijp de hint en pak de andere foto. Een beetje inzicht is misschien ook wel handig. 


ER