Stagiaires… Ik kan er soms zo moe van worden. Het is heel normaal tegenwoordig om als stageloper gemiddeld twee keer per week te laat te komen en niet naar het stagebedrijf te bellen, nee gewoon appen naar een mede-stagiair, een grote mond geven tegen je leidinggevende, rustig een uur niksen en verbaasd reageren of je ook nog wat gaat doen. “Huh? Ik heb de muziek al aangedaan en de asbakken buiten neergezet? En oh ja ook de was gedaan.” Mmmh, ik vind dat dan heel verwonderlijk, om 15.00 uur beginnen en dan al ZOVeel kunnen doen? In anderhalf uur. “Nee hoor, wij mogen als, er niks te doen is in de bar, gewoon rustig op een kruk achter de computer bij de bar spelletjes spelen op onze telefoon.” HOEZO? Er is niks te doen? Kijk eens om je heen! De tafels moeten worden afgenomen, terras netjes maken, twee tafels willen iets bestellen, staan nog kopjes van de vorige gasten op de tafel, waar al nieuwe gasten aan zitten. De was kan worden opgevouwen, koelkasten kunnen worden schoongemaakt en worden bijgevuld. Desnoods ga je servetten vouwen…. HOEZO? Er is niks te doen. Er is altijd iets te doen in de horeca en als je niet weet wat je kunt doen, dan vraag je dat! Je kan ook vragen of je eerder weg mag om de bus te halen, dus je weet hoe je vragen moet stellen….

Dat was er vroeger niet bij… In mijn vele diverse stages heb ik altijd hard moeten werken, rot-klusjes doen, haren wassen, haren vegen, koffie zetten, uitpakken, labelen, schoonmaken, schoonmaken en schoonmaken, hele dag strijken, honderden ritsen inzetten, uren achter elkaar zomen, ramen wassen, luisteren, opdrachten uitvoeren, onbetaald, zoveel mogelijk willen leren, jezelf ontwikkelen, stage opdrachten doen, beleefd zijn en respectvol met collega’s, gasten, klanten en je leidinggevende om gaan. En alles met een glimlach!

De één moet je constant controleren, de ander moet je aansporen om wat te doen, de ander moet je als een porseleinen pop behandelen….. Sorry stagiaires, als ik je iets vraag om iets te doen; betekent dit gewoon dat je een opdracht krijgt en deze naar beste kunnen uitvoert. Ben je dan niet zeker van je zaak, dan vraag je of je het goed hebt uitgevoerd. Én niet na je stagedag, als ik vraag of alles af is, ja zeggen en denken, nahnahnahna, zoek t uit. Dan kan ik inderdaad de volgende dag niet zo aardig zijn, als ik erachter kom dat t werk niet af is, dat ik, andere collega’s en gasten daar hinder van hebben. Dan wordt je daar de volgende dag op gewezen. Nee joh, gewoon lekker laten liggen en niet je fouten herstellen, of weer gaan huilen…Waarom niet iets in de trant van het spijt me, ik zal het herstellen, of het zal niet meer gebeuren, of hoe moet dat dan,  nee:
– geen tijd meer voor gehad
– Oh ik dacht dat de ander het zou afmaken
– Moest ik dat doen dan?
– Weet ik niks van, huh, doe ik dat al drie maanden dan?
– Ah nee he, moet ik nu alweer stofzuigen?

Of ze zitten uitgebreid met z’n allen te lunchen, half uurtje pauze kennen ze niet. Krijg ik te horen: “Oh nee hé, kom jij wel vanmiddag werken! Daar gaat onze rust. Als jij er bent, is het wel gezellig hoor, maar dan moeten we altijd zoveel doen!”
Of wijs je ze ergens op dat gaat de één meteen huilen, de ander wordt boos, de ander doet net of ze je niet hoort. Of je verdeelt de taken, gaat de één de ander vertellen wat zij moet doen, om er zelf onderuit te komen.

Ik wil helemaal niet zeuren of als schooljuf controleren, maar t is blijkbaar na 4 maanden stage nog steeds nodig. Soms kijk ik dingen best wel lang aan, dan staat er midden op het terras al vier uren een emmer en ze lopen er allemaal om heen, maar het wordt niet opgepakt. Hoezo moet je met stofzuigen ook onder de stoelen zuigen en de prullenbakken aan de kant zetten?  Of… Staat er de hele ochtend een vieze asbak op de bar, waarom? “Ja, die heb ik er niet neer gezet.” Ja en? Ik ook niet…. Waar moet dat heen? Uhm wat denk je van of legen en op tafel op het terras óf afwassen en in de kast. Het maakt mij niet uit, dat mag je helemaal zelf weten…. De magneetsloten er wel opzetten, maar gewoon wel lekker een deur wagenwijd open laten staan.

Af en toe is het ook echt even genoeg, krijg ik nu wel persoonlijk een apje, dat ze 20 min later is, dat is de derde keer deze week, dan mag je de hele steeg spinraggen (het is spinnentijd en ze is bang voor spinnen) en meteen ook maar even vegen. De ander hangt al twee dagen rond en doet weinig, begint slenterend met haar dienst en mag eerst in de huishouding en daarna terras aanvegen.  Zuchtend en kreunend voeren ze het uit, bij controle, bij allebei zijn een aantal verbeterpunten….maar laat maar, ik ben ook druk bezig en heb daar geen energie niet meer voor….Ze zien me ook weer aankomen. Ene oor in, het andere zsm weer uit.

Maar soms word ik ook verrast en dan ben ik blij met ze, als ze zelf content zijn met hun werk. Als ik iets maar 1x hoef te vragen. Of met de vraag: waarom doe jij zelf eigenlijk allemaal van die rot-klusjes? Zoals ramen wassen, onkruid wieden, stofzuigen, wc’s schoonmaken… “JAAHAA dan blijven alle leuke dingen voor jullie over.” Waar ik ook blij van word, als ik ze met dit warme weer, onverwacht nat kan spuiten met de tuinslang op t terras en dat ze dán wel om de beurt graag mee werken om de ander een nat pak te geven. En ook dat een vaste gast dit schouwspel heel grappig vind, dus dan ga ik even later de planten water geven en dan krijgt hij ook een scheutje water in zijn nek de met de gieter.

En blij en verdrietig tegelijk word ik van een nieuwe stageloper, een echte aanpakker, een harde werker, toont eigen initiatief, luistert goed, helpt graag een ander en is niet te beroerd om ook minder leuke dingen te doen, of even wat langer te blijven om zijn werk af te maken. Helaas is hij door een vervelende loop van omstandigheden er maar tweeënhalve week, zo’n toppertje! Daarvan wil ik er wel tien van hebben.

Want het is helemaal niet moeilijk eigenlijk: als je gewoon doet, wat ik zeg, is er helemaal niks aan de hand, dan gaat het werk vlot, helpen we elkaar, zijn de gasten tevreden, hebben we tijd voor een grapje, is het gezellig, hebben we hard gewerkt ÉN dan kun je ook nog met een gerust hart een half uurtje eerder weg om de bus te halen.

FR

O ja ook nog een hele mooie: vraagt mijn collega aan een van de stagiaires hoe ze de uren invult? Hoe ze dat doet met de uren die ze te laat is gekomen of eerder vertrekt. “Ik vul natuurlijk gewoon de uren in, hoe ze oorspronkelijk op de planning stonden.” Dan mis je dus eigenlijk een heleboel uren? En ga je die ook inhalen? Vraagt mijn collega, terwijl we elkaar met een schuin oog aankijken….

Later komt de stagiaire naar mij toe en vraagt heel lief: Meende ze dat echt? Moet ik echt al die uren inhalen, dan zit ik hier nog wel een maand.
Waarop ik lachend antwoord: Hahaha, wat denk jezelf? Dat zij jou hier nog één maand aan het werk wil hebben?