Guestblog: Rouwen

Veel wordt erover gesproken of juist niet….

Voor iedereen volgt er na het overlijden van een dierbaar iemand een rouwproces.

Een proces wat voor iedereen anders verloopt, wat ieder op zijn eigen manier doorleeft.

Duurt het een jaar? Of langer? Of gaat het nooit over?

Wanneer kun je zeggen:  nu is het Rouwproces voorbij?

” Het eerste jaar is het het ergste” .

Hoe vaak hoor je dat niet zeggen?

Maar wat is “het” Het missen van? Het niet meer samen kunnen delen? Niet meer samen leven? Het uiteindelijk alles alleen moeten doen? Of juist dingen vermijden omdat je er nog niet aan toe bent? Maar is dat in het tweede jaar of de jaren daarna minder erg?

Of: ” je doet het goed” ” je bent sterk, je komt er wel” Wat doe je dan goed? Waar kom je uiteindelijk?  Je staande houden en wennen aan het feit dat je weduwe / weduwnaar / ( half )  wees / kinderloos of ouders van een overleden kind bent geworden,  je ouders, je broer of zus is overleden?  Gaat het ooit wennen dat degene er niet meer is?

Dag voor dag dient het leven zich aan, daar kun je op inhaken of niet, doen wat goed voelt voor jezelf, meedeinen op de golven van je emoties zonder boeien die je de weg wijzen. De warmte van je familie, vrienden, collega’s,  de buurt en huisdieren om je heen voelen. Je werk en de zorg voor hen die het nodig hebben weer oppakken. Spullen opruimen en bewaren. Hulp vragen en / of aanvaarden waar nodig. Herinneringen levend houden en ook weer nieuwe herinneringen maken…..

Het is een proces waarin het soms hard werken is, om uiteindelijk het leven weer te kunnen vieren….

Voor iedereen anders…… ieder op zijn eigen manier.

En ik? Ik moet er nog altijd aan wennen dat er op mijn id kaart w/ v Kikstra staat ipv e/ v Kikstra in die ene letter verschil ligt alles besloten……

Groet AKH

Advertentie

Guestblog: Elkaar Groeten

Niet meer dan normaal toch?

Meestal probeer ik iedereen die ik tegenkom te groeten, mede eilanders ,zoals hier de gewoonte is en ” badgasten” vooral degene die hier al jaren komen en die je laten beseffen dat het seizoen echt is begonnen. Het is fijn om te zien dat ook de jongste generatie hier het als vanzelfsprekend overneemt, de kleinkinderen groeten hun vriendjes en vriendinnetjes en alle bekenden ook altijd.

Als ik met de hond ( en ) loop volgt er na een begroeting vaak een hondenpraatje. Of mensen kijken je verbaast aan. Immers het is niet overal meer de gewoonte om even goedendag te zeggen?

Ook onze oudste kleinzoon is daar heel consequent in, hij groet iedereen die hij tegenkomt! In het begin dat ik meeliep tijdens het uitlaten van de hond in hun dorp vroeg ik hem eens: ken je al deze mensen? Waarop hij antwoordde : nee niet allemaal maar ik zeg gewoon hoi of zo. En het werkt, met een glimlach op hun gezicht groeten de mensen hem terug!

Soms ben ik als ik aan de wal ben wel eens te enthousiast en denk ik iemand te kennen, begroet degene joviaal om dan tot ontdekking te komen dat het een volkomen vreemde is!

Of het is  weleens andersom dan wordt ik begroet en of gevraagd hoe het gaat en dan gaan alle radertjes in mijn hoofd heel snel heen en weer: wie is dit? waarvan ken ik hem/ haar ook alweer ? Om dan gaande weg het gesprek te denken oh ja!

Wat mij altijd verbaasde dat er mensen waren  die mijn man goed kenden hem met naam en toenaam begroetten en dan zo doorliepen! Terwijl ik ernaast liep!

Tijdens de vaarvakantie’s die wij als kinderen maakten met onze ouders maakten vond ik het altijd een heel bijzonder gevoel, wildvreemde mensen genietend van dezelfde omgeving even groeten. Vroeger als we een reisje mee mochten met onze vader op de veerboot en de Doeksen schepen passeerden elkaar of andere bekende schepen werd er ook altijd even getoeterd  als groet.

Als we nu met de boot gaan wordt iedereen  goedemorgen/ middag / avond  gewenst terwijl we onze plaatsen opzoeken. Dat probeer ik in het openbaar vervoer ook te doen maar dan moet je niet per ongeluk  in een stilte coupe gaan zitten! Daar wordt praten door mensen die er bewust voor kiezen niet op prijs gesteld!

En ja misschien is daar een knikje dan ook wel genoeg.

Gewoon  hoi of zo tegen elkaar zeggen

niet meer dan normaal toch? Je krijgt er vaak een glimlach voor terug!

Groet AKH

Ideaalbeeld

Het onweer was er ineens. Zonder waarschuwing vooraf begon het te donderen en te plenzen. Zo loom als ik vlak daarvoor op het zonnebed lag, zo haastig zocht ik vervolgens een onderkomen. Net als de andere saunabezoekers. Boeken, tijdschriften, handdoeken en slippers werden bijeen gegrist en op een drafje ging iedereen naar binnen.

Behalve zij. Daarom viel ze me op. Ze bewoog anders. Op geleide van de onthaasting van de ouderdom. Te midden van het losgebarsten tumult stond ze gebukt over het zonnebed haar spullen te vergaren. Gestaag en doelbewust. Haar gerekte borsten reikten tot aan haar rimpelige knieën. Haar uitstraling, zonder spoor van gene of verbloeming, reikte nog verder, want ik verkeerde in een onvergetelijk moment van diepe bewondering voor haar vrouw-zijn. ‘Daar wil ik ook naar toe, naar die staat van zijn’, dacht ik toen.

En dat is nu meer dan 10 jaar geleden. Het voorleven van vrouw-zijn, zoals deze vrouw dat deed, lijkt van steeds groter belang in onze zogenoemde welvaartsmaatschappij. Een maatschappij waarin het grote geld ons voorspiegelt wat wij vrouwen allemaal nodig zouden hebben. Fillers, borstimplantaten, schaamlipcorrecties, haarverf, anti-aging cremes enz. Een ideaalbeeld. Met als doel vrouwen aan te moedigen de strijd tegen de ouderdom aan te gaan.

Gelukkig blijft er altijd keus. Tussen uiterlijk kapitaal en de rijkdom van innerlijke vrede bijvoorbeeld.

Wie pakt de winst?

GH

NB Medisch noodzakelijke ingrepen staan wat mij betreft los van deze beschouwing

Guestblog: Vriendinnen

We zien elkaar niet vaak en toch hebben we een hechte vriendschap.

We leerden elkaar kennen toen we beiden aan een nieuwe opleiding begonnen op 16 jarige leeftijd. Ze kwam naast me zitten, vast besloten om een nieuwe start te maken en nieuwe vriendschappen. Ik net van het eiland af en me gesetteld in mijn kosthuis in afwachting van wat mijn nieuwe leven me zou brengen. Vanaf dat moment waren onze levens met elkaar verbonden. We gingen samen op vakantie, we logeerden bij elkaar en  ze kwam een zomer werken op de parel van de Waddenzee.

Na de opleiding was er een tijd waarin onze mannen en werk onze aandacht opslokten en hadden we veel minder contact.

Maar nadat we in het zelfde jaar moeder waren geworden, kreeg ik een brief. Vanaf dat moment volgden er vele kantjes tellende brieven, lange telefoon gesprekken en uitgebreide mails. We kunnen alles  bij elkaar kwijt!

Soms zoeken we elkaar op, al heeft dat soms wel enige voeten in aarde. De afspraken moeten gemaakt worden op een stormloze en ook niet op een te warme dag. En zo is mijn richtingsgevoel ,net als naar verluid bij meerdere vrouwen het geval is, niet om over naar huis te schrijven. Zo ben ik eens, in het mobiel loze tijdperk , vanaf de bushalte het halve dorp, waar mijn vriendin woont doorkruist voordat ik op mijn plaats van bestemming was, terwijl het echt niet zo’n moeilijke route is! Zij zat te wachten met koffie en snapte er niets van! Sindsdien staat ze bij de bushalte of haalt me op met de auto onder het motto : zonde van onze tijd, dat soort acties.

Op zo’n dag praten we de hele dag door,  hebben het over van alles en nog wat, voeren de meest serieuze gesprekken op de meest onverwachte plekken, want ja er moet ook gewinkeld worden en dan beseffen we ons soms dat dit toch wel een heel intiem gesprek was midden in een winkel om ons dan vervolgens in een enorme lachbui met onze buit naar de kassa te spoeden en de caissières in stomme verbazing achter te laten. Daarna wordt er besloten waar we gaan eten en gaan de gesprekken uiteraard onverminderd door totdat we ons beseffen dat ik ook nog een boot moet halen.

Ja, ondanks de afstand , kunnen we met elkaar lachen,  maar elkaar ook zeker vinden in de moeilijke perioden die we beiden mee maken  in ons leven. En dat maakt onze vriendschap op afstand  zo dichtbij en zo waardevol.

Groet AKH

Guestblog: SOMS HEB JE ER WAT MEE

Ze zagen ons niet. We konden heel hard

‘Joehoe!’ en ‘Hallo!’

roepen, maar ze zagen ons niet. De toeristen, die over het schelpenpad tussen de IJsbaan en de Lutinelaan reden of liepen, deden natuurlijk wel hun best, maar ze toch zagen ons niet. Wij zaten in de boom. Tussen de bladeren.

Onze boom. Een echte klimboom. Met sterke betrouwbare takken. ‘Badgasten bespieden’ was een van onze favoriete bezigheden. De ene keer was ik met mijn oudere zus, van wie ik het spelletje leerde. De andere keer met mijn vriendin of mijn buurmeisje. Giechelend om de verbaasde gezichten met zoekende blik. Wat een vaak herhaald plezier voor ons als lagere schoolkinderen.

Hele gesprekken voerden we in die boom. Gedurfde kunsten werden vertoond. Ik keek op tegen mijn zus, die maar steeds hoger durfde te klimmen. We hingen ondersteboven, met losse handen, een tak in de knieholten geklemd.

Wachtend op de volgende slachtoffers.

Diezelfde boom bood bescherming, toen mijn vriendin en ik bang waren voor een man die ons volgde. Diezelfde boom probeerden we te bereiken wanneer we het duin af kwamen sleeën en tot over het schelpenpad gleden. Diezelfde boom, waar ik mijn kinderen en kleinkinderen in leerde klimmen, als stille getuige van het strammer worden van mijn lijf.

Een paar weken geleden liep ik met de hond aan het einde van het bospad dat uitkomt bij die boom. Er was licht. Verontrustend veel licht. De boom was geveld. Snel en vakkundig in stukken gezaagd. De delen van de takken netjes gestapeld. De boom die jarenlang jeugdherinneringen heeft bewaakt en als vanzelfsprekend de tand des tijds en vele stormen heeft doorstaan. Voorbeeldig.

Ik onderken het belang van natuurbeheer. Er zijn geen verwijten. Enkel besef. Besef van wederom een stukje ontworteling van mijn jeugd. Deze overdenking is een afscheid van de boom, die stond voor veel.

Met welke boom heb of had jij wat?

GH