Deze briljante roman rondom het elfjarig wiskundig genie Tanzie is een liefdesgeschiedenis, familiedrama en roadtrip ineen. Het is puur en oprecht geschreven, met hier en daar een verdrietig rafeltje.
De goed getroffen personages zijn allemaal buitenbeentjes, zelfs de buitensporig grote hond Norman, die zich op het laatst echter wel opwerpt als de beschermer van Tanzie, tegenover haar belagers.
De scènes zijn grappig, het is een perfect uitgewerkte formule. Onderweg naar de Olympiade, die Tanzie moet winnen om te kunnen gaan studeren aan een prestigieuze middelbare school, crossen ze met zijn vijven het hele land door. (Wel langzaam, 60 km per uur, want anders wordt ze wagenziek.) Zelfs de meest onwaarschijnlijke groep mensen kan een mooie optelsom vormen en een van moeder Jess’ favoriete uitspraken is, dat gezinnen er tegenwoordig in allerlei soorten en maten zijn, zoals broer Nicky stelt in zijn allereerste blog.
Het is anders dan anders, dit boek blijft je bij. En zoals de emergentietheorie wil, een hoge mate van emergentie betekent dat de som van een getal groter kan zijn dan de cijfers waaruit het is samengesteld.
Uiteindelijk, hoe kan het ook anders wil Meneer Nicholls toch graag gaan bekijken wat de optelsom van hun allen is.
Met dit boek scoort Jojo Moyes, net zoveel punten -of misschien zelfs wel een fractie meer, als met haar laatste werk.
En puntje voor mij, de verbeelding bookchallenge 2016, nummer 22: het is een boek waarin de hoofdpersoon jonger dan 12 jaar is.
Groet SH
NB.
》Emergentie:
> het opduiken, opkomen
> Luctor et emergo: ik worstel en kom boven
> van een hogere orde
> de ontwikkeling van complex georganiseerde systemen, die niet zichtbaar zijn door epen reductie van hun delen.
Bv . van automair niveau naar menselijk visueel niveau.
Wikipedia en encyclo.nl 10608 en 10967
Oorspronkelijke titel: The One Plus One
Copyright 2014 Uitgeverij Fontein, Utrecht
Vertaling Anna Livestro
IBM 978 90 325 1471 6
Bronnen: Hello! Magazine, Red, Marie Claire, Miami Herald en Washington Post
mefrouw 