Koekje

De wereld is ook vol verleidingen als je drie bent.
Kleindochter meldt dat ze honger heeft, maar geen zin in het door mij voorgestelde broodje.
Nee, ze wil een koekje.
Nu weten mijn zus en ik dat ze er al een gehad heeft, dus bedenken we dat we het eerst aan papa zullen vragen.
“Nee, niet aan papa vragen” fluistert ze zachtjes in mijn oor, “Papa zegt nee! ”
Probeer dan maar niet te lachen!

Gelukkig is ze ook volmaakt tevreden met het banaantje wat ze van haar tante krijgt. De schaal met koekjes wordt snel weggemoffeld.

Groet SH

Hands up!


Als oppas oma wordt je ego natuurlijk gestreeld als mensen roepen dat het meisje wat je bij je hebt, zo mooi en zo lief is. En eigenlijk kun je daar zelf alleen maar om glimlachen en dat bevestigen. Maar niet altijd. Want wat gebeurt er met je hart, als je datzelfde kind iets moet verbieden? Dan breekt het. 
“Oma, je bent niet zo aardig tegen mij” zei ze laatst en ik moest mijn best doen, om niet hardop te lachen. Gelukkig kon ze dat zelf ook en werd het toch nog gezellig.
Mijn kleinzoon weet ook dat hij bij mij wel een potje kan breken. Zijn moeder is niet zo van de schietspelletjes, maar bij mij thuis slingerde vroeger nog weleens een speelgoedpistool of -geweer rond van mijn zoon. Finn was drie en vond niets leuker, dan mij daar mee te achtervolgen.
“Mouwen hoog, oma!” riep hij dreigend en houd je dan maar eens goed! 
Groet SH

Guestblog: De nieuwe functie van een bolletje wol

Had jij vroeger ook zo’n Oma? Zo’n brei, borduur en andere crea dingen Oma? Ik wel. Mijn Oma was gek op breien. Ik vond dat prachtig om te zien, het gaf me een vertrouwd gevoel, een gevoel van thuis. Mijn Oma had beeldjes verzameld. Volgens mij kocht ze er een bij elk kleinkind dat ze kreeg. Toen mijn Oma overleed, kreeg ik ook het beeldje van een Oma in haar stoel, breiend, met haar kleindochter meekijkend over haar schouder. Het beeldje heeft nog steeds een plek in mijn slaapkamer. Ik kijk er vaak naar en dan mis ik mijn oma en haar bolletjes wol. Onlangs leerde ik over een van de nieuwe functies van bolletjes wol. Deze nieuwe functie vervulde mij echter niet met een warm gevoel van thuis, ik schrok me lam van deze nieuwe functie. Ik zal uitleggen waarom.

Sinds ongeveer een jaar, ben ik betrokken bij de Body Image Movement. De missie van Body Image Movement is:

 “a quest to end the global body-hating epidemic”

In het Nederlands klinkt dat wat minder spannend; een einde maken aan de epidemie van lichaamshaat. Ik las op Facebook over de oprichtster van BIM, Taryn Brumfitt. Haar verhaal pakte me en ik ben haar en de BIM gaan volgen. Op een gegeven moment werden er Global Ambassadors gevraagd en heb ik me aangemeld. Vanaf dat moment heb ik me verdiept in Body Image en het effect dat een verstoord Body Image heeft op een mens. En ik kan je inmiddels vertellen, dat effect is, vooral in de westerse wereld, enorm en het is ook enorm lastig om daar verandering in te brengen. Het is een ware epidemie. Onze hele maatschappij is gericht op een fit, gezond maar ook vooral perfect en slank lijf. Overal word je er mee geconfronteerd en vrijwel nooit pas jij in dat perfecte plaatje dat wordt geschetst. Dus moet je aan jezelf werken.

In 2016 bracht Body Image Movement de docufilm “Embrace” uit. Embrace laat het persoonlijke verhaal van Taryn zien, maar ook ervaringen van vrouwen met “body loathing” (walging over je eigen lijf) over de hele wereld. Veel van de gevraagde vrouwen, omschreven hun eigen lichaam als walgelijk, vet, lelijk. Er is geen lichaamsdeel dat niet dient te worden aangepast of verbeterd. Volgens de geldende norm is zelfs je vagina nooit goed genoeg en moet worden aangepast door middel van “Labia sculpting”.

Een van de scènes in de film die het meest indruk maakte, was het interview met een “plus size model” . De prachtige jonge vrouw vertelde over haar strijd om model te mogen worden. Een strijd die ze uiteindelijk niet kon winnen, omdat ze niet de lichaamsbouw had om “goed genoeg” te zijn. Ze werd afgeschreven en verwezen naar het boze stiefzusje van de modellen wereld, de plus size. Ze vertelde welke opofferingen sommige meisjes maakten om wel “goed genoeg” te zijn. Het excessief trainen en diëten, er werd geen middel geschuwd. Er waren meiden die zo’n honger kregen, dat ze bolletjes wol inslikten om een vol gevoel in hun maag te krijgen…

Laat dit even doordringen. 

Een meisje van waarschijnlijk nog geen 18 jaar, voelde zich zo in een hoek gedrukt door de geldende norm in de moderne maatschappij, een maatschappij die wij met zijn allen als volwassenen hebben gemaakt, dat zij een bolletje wol inslikte om geen honger te hebben. Een bolletje wol!

Ik dacht aan mijn oma. Ik was verbijsterd. Hoe is het toch mogelijk dat dit gebeurt en dat er dus volwassen mensen, volwassen vrouwen, omheen staan die dit laten gebeuren. Vanzelfsprekend draait het om geld. De beauty en dieet industrie verdient goud aan vrouwen, door ze te laten geloven dat ze niet goed genoeg zijn, dat ze zichzelf moeten perfectioneren.
Heb jij je lijf al terug, na je bevalling? (oh… was ik het kwijt dan?) De zomer komt eraan, tijd om aan je bikini body te werken!! (body+bikini=bikini body, voila). Koop mijn boek voor een killer body (uh… wat???) Overal worden vrouwen en meisjes er mee geconfronteerd. En ik dacht weer aan mijn oma. Want wij vrouwen zijn ook deels verantwoordelijk voor het in stand houden van deze ellende. Want het gevoel van niet goed genoeg zijn, van altijd anders, beter, slanker, minder rimpelig willen zijn, gaat over van Oma op Moeder op Dochter. Dat is een boodschap die veel vrouwen moeilijk vinden om te horen. Maar toch is het zo. Door zelf mee te doen aan deze onzin, geven we onbewust een signaal af aan onze kinderen dat zij ook alleen maar goed genoeg zijn als zij er ook aan mee doen. En dat moet stoppen.

Maar Cilia, hoe dan? Zul je nu misschien denken. Moet ik dan maar de boel de boel laten en in mijn joggingbroek op de bank gaan zitten met een zak chips? Nee, natuurlijk niet. De missie van Body Image Movement is dat mensen houden van en trots zijn op hun eigen lijf. En dat betekent niet dat je het mooi hoeft te vinden. Dat betekent dat je het respecteert, dat je er goed voor zorgt. Niet dat je het in een bepaalde vorm probeert te dwingen omdat de maatschappij dat van je eist. Je lichaam is geen ornament maar een werktuig. Het is het huis waar je jouw hele leven in woont. Natuurlijk moet je daar goed voor zorgen. Maar dan vanuit een gevoel van respect en liefde. Met als doel het zo goed mogelijk te onderhouden, zodat het je kan dragen als je de dingen doet die je leven verrijken. En als jij uit liefde voor jezelf, goed voor jezelf zorgt, geef je automatisch ook het goede voorbeeld aan de mensen van wie je houdt. Er is zo veel meer in het leven dan het perfecte lijf.

Graag nodig ik je uit om eens een kijkje te nemen op bodyimagemovent en om mijn facebookpagina Body Image Movement NL te volgen. 

Op vrijdag 7 april 2017 komen wij met een aantal fantastische vrouwen samen om de docufilm Embrace te kijken. Mocht je ook geïnteresseerd zijn, dan ben je van harte welkom! Meld je dan aan, door een pb op de facebook pagina van Body Image Movement NL.

CAW

About books and reading: Poëzie


In een ander leven was mijn oma van vaders kant, Aaltje Zeilemaker, misschien wel een beroemd dichteres geworden. Ze las me tenminste weleens voor uit eigen werk en zo werd ik al vroeg in mijn jeugd gegrepen door de schoonheid van de poëzie.

De eerste dichtbundel die ik ooit kocht, was het debuut van Neeltje Maria Min (1944) met de aansprekende titel: ” Voor wie ik liefheb wil ik heten”.

Dus alhoewel ” de keuze reuze is” was hij in dit geval niet zo moeilijk; in het kader van de al eerder aangekondigde Nationale Gedichtendag van morgen, volgt hieronder het gedicht van de titel.

mijn moeder is mijn naam vergeten,

mijn kind weet nog niet hoe ik heet.

hoe moet ik mij geborgen weten?

noem mij, bevestig mijn bestaan,

laat mijn naam zijn als een keten.

noem mij, noem mij, spreek mij aan,

o, noem mij bij mijn diepste naam.

voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Groet SH

NB.
ISBN 90 6019 046 7
Achtste druk, januari 1971
Uitgeverij bert bakker/ Den Haag

Tweedehands verkrijgbaar via Bol.com.
 – Deze blogpost bevat een affiliate link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt ons wel hiermee. Dank hiervoor! – 

About books and reading: Kinderboekenweek 2016

Met een zaal vol verklede kinderen, opa’s en oma’s, Kinderen voor Kinderen en o.a. Dolf Verroen werd de 62e editie van de Kinderboekenweek feestelijk geopend met het traditionele kinderboekenbal.

Anna Woltz ontving hierbij, voor haar boek: Gips, de “Gouden Griffel”, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige kinderboek, welke sinds 1970 wordt uitgereikt. “Haar beeldende taal heeft geen verdere uitleg nodig” aldus het juryrapport. 

Vanaf 1932 bestaat er al de Boekenweek voor volwassenen, maar in 1955 kwam daar de Kinderboekenweek bij, nadat er in 1954 begonnen was met de verkiezing van het “kinderboek van het jaar”. Deze verkiezing duurde tot 1970, maar sindsdien wordt er een aantal boeken uitgekozen, die bekroond worden met de “Zilveren Griffel” en een daarvan verdient dus de Gouden Griffel. 

Guus Kuijer heeft deze prijs al vier keer gewonnen! 

In 1965 kreeg de Kinderboekenweek voor het eerst een thema: Kind en Dierenwereld, en sindsdien zijn er al heel wat de revue gepasseerd. Zoals: Theater, Natuur, Reizen, Geheimen, Superhelden, Sprookjes enz. 

Maar dit jaar is het thema dus: Opa’s en Oma’s, met als motto: “Voor altijd jong”, waardoor ik me natuurlijk ontzettend aangesproken voel, omdat ik tijdens het oppassen op mijn kleinkinderen, altijd weer kind met hen ben.

In de literatuur zijn natuurlijk ook veel beroemde opa’s en oma’s te vinden. 

Denk aan opa en oma Pluis, van Nijntje (Dick Bruna) of aan de opa en oma van Madelief in “Krassen op het tafelblad” van Guus Kuijer. 

Al sinds het prille begin krijgen de kopers van een kinderboek in deze week een geschenk, b.v. een poster, een bouwplaat of een kijkdoos, maar sinds 1962 is dat een speciaal voor de gelegenheid geschreven boek geworden. Dit jaar viel de eer te beurt aan 87-jarige auteur Dolf Verroen, die “Oorlog en vriendschap” schreef, wat bij aankoop van minstens tien euro aan kinderboeken, door de boekhandel cadeau wordt gedaan.

De hele week wordt er nog in diverse bibliotheken via raadselroutes aandacht geschonken aan de Kinderboekenweek en vanmiddag is er bij de minibieb in Goutum een unieke voorleessessie over opa’s en oma’s, waarvoor ik door mijn kleinzoon ben uitgenodigd.

Op zondag 16 oktober aanstaande is er dan middels de Tweede Nationale Kinderboekenruil, op de stations van Arnhem Centraal, Breda en Amsterdam Centraal van 10.00 tot 16.00u de officiële afsluiting.

Kinderen uit heel Nederland kunnen dan hun favoriete boeken ruilen bij ” levende boekenkasten”, midden in de stationshal.

Dolf Verroen, die zelf vast ook wel opa is, zal ook daar weer bij aanwezig zijn en hetzelfde doen. (om 14.00u in A’ dam).

Wat een energie!

Groet SH
Bronnen:

> Stichting CPNB

> http://www.ns.nu./uitgelicht/tijd-voor-lezen

> http://kinderboeken.yurls.net/nl/page/