Quote of the Thursday

“De dans
is een gedicht,
waarbij iedere beweging een woord is”.

-Margaretha Geertruida Zelle-

Als je mijn kleindochter ziet dansen begrijp je de essentie van deze quote; zo welsprekend heb ik die nooit in woorden kunnen vertalen, maar dit geeft precies weer wat ik voel als ik het zie.

Natuurlijk hoop ik niet dat mijn kleindochter in de voetsporen van haar roemruchte stadsgenote zal treden, want Margaretha eindigde, nadat ze als exotisch dansereres vanuit Parijs alle Europese danstheaters veroverd had, honderd jaar geleden als spionne voor een vuurpeloton.
Haar leven heeft altijd tot de verbeelding van velen gesproken, maar het was zeker niet gemakkelijk. Op 15 jarige leeftijd komt ze op eigen benen te staan en halsoverkop trouwt ze met een veel oudere man met wie ze in Nederlands-Indië belandt. Haar zoontje sterft al heel jong en na een vechtscheiding verliest ze, terug in Nederland, het contact met haar dochtertje.
Ze kiest dan voor een danscarrière en vertrekt naar Parijs, waar ze als Mata Hari al snel furore maakt, maar ook bekend komt te staan om haar vele affaires.
In de Eerste Wereldoorlog leidt dit tot een spionage schandaal met de dood als gevolg.

Mata Hari is van 14 oktober tot en met 2 april 2018 tijdens de grote belevingsvoorstelling ‘De mythe en het meisje’ te vinden in het Fries Museum te Leeuwarden.

Mijn kleindochter heeft  bij de Friesche Jeugd Dansopleiding een contract getekend als docent jazz.
Het is nu officieel, dus nu mag ik het van de daken schreeuwen:

Zo trots op haar!

Groet SH

Advertenties

Toevallig?

Na deelname aan een wedstrijd, mocht ik laatst een tijdschrift uitkiezen voor de moeite. Het werd bij gebrek aan beter de Flair, omdat ik bijvoorbeeld de Margriet of de Libelle wel via andere kanalen te lezen krijg.
Goh, zei iemand nog, alsof jij daar je inspiratie uit moet putten! Ik behoor immers overduidelijk niet tot de doelgroep.
Nu wil het toeval dat sommige dingen toch wel op zijn of haar plaats vallen.
In die gewraakte Flair stond namelijk een artikel over het fenomeen, dat er soms meer is tussen hemel en aarde dan wij beseffen.

Daarom riep ik vanavond uit de gein: ” Nou, oma doe het licht maar aan! ”
Nu is mijn omaatje al heel wat jaartjes geleden overleden,
maar in een discussie pas ik nog graag haar stelling toe, dat je altijd het begin ervan moet kunnen herleiden. Ook als je gesprekspartner of jijzelf het niet meer zo goed weet, moet je proberen om de kern van een gesprek terug te vinden. Dat was me gelukt en ergens zocht ik haar bevestiging.

Prompt sprong er een lamp aan, die er maanden geleden de brui aan gaf, maar waar ik nog steeds geen vervangend peertje voor heb gevonden.

Eh, bedankt Flair!?!

Groet SH

Sandwich generatie

Verontrustende artikelen in het nieuws de laatste tijd. Over huilende oma’s in de spreekkamer van de dokter en gestreste opa’s op de golfbaan. Overspannen zouden ze zijn, van het oppassen op de kleinkinderen! De lat zou hierbij zo hoog liggen, dat het water ze over de schoenen loopt!

Zo afgeschilderd lijk ik tot een generatie van watjes te behoren. Wij kunnen geen nee zeggen, we hebben niet geleerd om grenzen te stellen en hebben onze eigen kinderen zo gepamperd en verwend, dat die hun kroost het liefst de hele week bij ons droppen.

Enige nuance mag hierbij wel worden aangetekend, als je de sociaal/economische omstandigheden in ogenschouw neemt. Wij behoren namelijk tot de eerste naoorlogse generatie die langer door moet werken tot aan het pensioen, omdat de AOW anders onbetaalbaar wordt. En ook worden onze eigen ouders dankzij de sterk verbeterde gezondheidszorg steeds ouder.
Voor onze ouders zijn we dus ook nog eens mantelzorger omdat de huidige tendens is, dat ouderen steeds langer zelfstandig moeten blijven wonen.

Diezelfde ouders hebben ons echter altijd het goede voorbeeld gegeven en tot op hoge leeftijd schijnbaar moeiteloos op onze kinderen gepast, ze te logeren gehad en ze opgevangen in tijden van nood. Geen wonder dat de lat voor ons hoog ligt!

Natuurlijk is het wel waar dat ons (bijna) zestig plus lijf hier en daar wat begint af te takelen en de nodige gebreken begint te vertonen. Ouderdomskwalen steken de kop op , dus zullen we daarom wat vaker het evenwicht moeten zoeken tussen alle dingen die moeten en de tijd die we voor onszelf nodig hebben . Terwijl die tijd soms schaars lijkt te zijn en daarin zit ‘m nou juist de crux.

Maar genieten van de kleinkinderen als je toch aan het oppassen bent lijkt mij een haalbare kaart en als je van hun sportwedstrijden, speeltuinafspraken, toneelvoorstellingen en andere uitjes jouw ontspanning maakt, sla je twee vliegen in een klap.
Want ook nu weer geldt dat ze maar even zo klein, kwetsbaar en afhankelijk zijn…. Voor je het weet zijn ook zij groot en dan wil je toch niet het gevoel hebben dat je zoveel van hun jeugd gemist hebt. Wat je wel wil, is dat ze je straks in het verzorgingshuis nog eens op komen zoeken en dan niet alleen digitaal.

Kortom nog even de schouders eronder!

Groet SH

Koekje

De wereld is ook vol verleidingen als je drie bent.
Kleindochter meldt dat ze honger heeft, maar geen zin in het door mij voorgestelde broodje.
Nee, ze wil een koekje.
Nu weten mijn zus en ik dat ze er al een gehad heeft, dus bedenken we dat we het eerst aan papa zullen vragen.
“Nee, niet aan papa vragen” fluistert ze zachtjes in mijn oor, “Papa zegt nee! ”
Probeer dan maar niet te lachen!

Gelukkig is ze ook volmaakt tevreden met het banaantje wat ze van haar tante krijgt. De schaal met koekjes wordt snel weggemoffeld.

Groet SH

Hands up!


Als oppas oma wordt je ego natuurlijk gestreeld als mensen roepen dat het meisje wat je bij je hebt, zo mooi en zo lief is. En eigenlijk kun je daar zelf alleen maar om glimlachen en dat bevestigen. Maar niet altijd. Want wat gebeurt er met je hart, als je datzelfde kind iets moet verbieden? Dan breekt het. 
“Oma, je bent niet zo aardig tegen mij” zei ze laatst en ik moest mijn best doen, om niet hardop te lachen. Gelukkig kon ze dat zelf ook en werd het toch nog gezellig.
Mijn kleinzoon weet ook dat hij bij mij wel een potje kan breken. Zijn moeder is niet zo van de schietspelletjes, maar bij mij thuis slingerde vroeger nog weleens een speelgoedpistool of -geweer rond van mijn zoon. Finn was drie en vond niets leuker, dan mij daar mee te achtervolgen.
“Mouwen hoog, oma!” riep hij dreigend en houd je dan maar eens goed! 
Groet SH