Soms grijpt een boek je al bij de lurven, voordat je het zelfs maar gelezen hebt; dat deed deze titel met mij en in de dankbetuiging hiervan staat het volgende:
“Als het leven niet wordt gemeten in het aantal keren dat je ademhaalt, maar dat je de adem wordt benomen, dan denk je misschien dat hetzelfde over boeken gezegd mag worden. Vele worden gelezen, sommige leg je terzijde, sommige klimmen in je hoofd en blijven daar, en een paar veranderen zelfs je leven. ”
Dat bedoel ik maar….
Groet SH
— Deze blogpost bevat een affiliatie link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt mefrouw hier wel mee. Bij voorbaat heel veel dank hiervoor! —
Bij mefrouw zijn we allemaal fan en zijn de verwachtingen hooggespannen, voorwatbetreft de deelname van Waylon aan het Eurovisie Songvestival.
Onze Willem is niet alleen de favoriet van mijn jongste dochter; want als zij had geweten, wat er die ene week bij DWDD zou gaan spelen, dan was ze toen misschien niet eens op vakantie gegaan. Dan had ze ergens bij die studio ingebroken; dan had ze een selfie met hem gemaakt en een wijntje met hem gedronken. Dan was hij nu mijn hoogsteigen schoonzoon geweest!
Wij hadden natuurlijk niet het alleenrecht om in haar plaats angstvallig de hele week naar de Wereld Draait Door te zitten kijken, om te horen met welk lied Waylon er naar toe zou willen gaan; maar het is wel: ‘Onze Jongen!’
Vanaf zijn deelname aan een van die talentenjachten op tv denken wij hem al te kennen en zijn we fan.
Hij is net zo eigenzinnig als wij allemaal, hij heeft verschillende liedjes geschreven en gezongen en met ‘Outlaw’ hoopt hij zijn internationale doorbraak te bewerkstelligen. Dit heeft hij zelf gekozen. Hiermee gaat hij zijn eigen goddelijke gang.
In het kader van het goud, zilver en brons van wat onze jongens en meisjes op de Olympisch Winterspelen hebben behaald mogen wij toch hopen; op zijn minst op een medaille voor hem. Toch?
Alleen moet hij vanavond zijn plaats in de finale, eerst nog even waar gaan maken. Gisteren besliste de vakjury; vanavond het publiek.
De druk is hoog als je als enige moet en eventueel kan scoren op je eigen vakgebied. Net als bij Sven, Douwe en Max. En dan ook nog dat: dat je zelf denkt te weten, dàt je het kunt behalen.
Die overtuiging is belangrijk.
Daar gaan we gaan voor.
Schrale troost: Richard scoorde een mega wereldhit, zonder het festival te winnen. Maar ja, die kwam uit Engeland en is daarom nu ‘Sir’; hij werd tweede. Ooit.
Ik had er even wat tijd voor nodig om het te laten bezinken, maar het is wat het is. Het is wat iedereen al weet:
Ze is dood, Renate Dorrestein.
Als het zover is, kun je maar beter geprepareerd zijn en dat was ze.
Zo te horen heeft ze zelf haar huis, haar leven en hoofd leeg gemaakt. Aldoende heeft ze zelfs nog een literaire autobiografie geschreven, als een soort van cadeautje voor haar lezers. Toch schreeuwt de goegemeente nu om een goed doordrongen biografie . ‘Van een biograaf die weet wat hij doet’ ?! Als mensen naar haar geluisterd zouden hebben, is dat juist iets wat ze niet wilde. Alsof ze daar postuum nog gelukkig van zou worden.
Ze heeft nooit een gewichtige literaire prijs gekregen, behalve de ‘Annie Romeinprijs’ voor haar gehele oeuvre, maar was wel een van de belangrijkste en zeker een van de populairste (feministische) schrijfsters van onze tijd.
Ze had bij leven al talloze fans in binnen- en buitenland, ze is heel vaak vertaald en ook voor mij was ze heel lang een baken op mijn weg, met haar opiniestukken in diverse bladen en met haar boeken. Een tijdgenoot, een verwante geest.
Ook komt je eigen sterfelijkheid steeds dichterbij, als iemand van je eigen generatie aan je voorafgaat en dan hoef ik niet verder te kijken, dan binnen mijn eigen familiekring.
mefrouw 