De slimme meter

In vele huishoudens is hij al geplaatst en hangt hij al een poosje in de meterkast, maar wij krijgen hem nu pas. 

Tenminste, hij had er al moeten zijn, maar dat blijkt nogal wat voeten in de aarde te hebben.

 De elektricien, die hem zou komen plaatsen en overigens keurig op tijd was, constateert dat de drukregelaar voor onze gasmeter niet geschikt is om te koppelen aan de slimme meter, dus moet er eerst een nieuwe afspraak gemaakt worden met een gasfitter, die deze gaat vervangen, want hij mag dat zelf niet doen. 

Dus op naar de tweede afspraak en daarna nog een derde voor als de elektricien weer terug komt.

Dit betekent dat er elke keer iemand thuis moet zijn tussen de aangegeven tijden en dat je dat maar eventjes in moet plannen. Wat kost dat allemaal niet?
Nu ben ik toevallig toch thuis ivm de revalidatie na mijn knieoperatie, maar voor hoeveel mensen betekent het niet dat ze een halve dag vrij moeten nemen of de buurvrouw, hun (schoon-) moeder of wie dan ook moeten vragen om zo iemand binnen te laten.

Ik herinner me dat ik door beide jongste dochters weleens voor zo’n soort klusje gestrikt ben……

Maar dat terzijde; het neemt natuurlijk niet weg dat wij hem wel graag willen hebben, de slimme meter, want in de toekomst schijn je er veel plezier aan te kunnen beleven. In 2020 is er aan 100% van de Nederlandse huishoudens eentje aangeboden en het is de eerste stap op weg naar een duurzame energievoorziening. Door hem te koppelen aan een energieverbruiksmanager kun je via je smartphone of computer een beter inzicht krijgen in je eigen actuele energieverbruik.

Dat laatste werpt natuurlijk algauw de vraag op, wie er nu eigenlijk betaalt voor het stroomverbruik van het ding zelf.

Dus voorafgaande aan dit alles toch maar eens op Internet gekeken en daar blijk ik geen duidelijkheid over dit onderwerp te kunnen krijgen. 

Wel is het grappig om te lezen dat er in de beginfase van dit door de overheid ingevoerde project nogal wat wantrouwen heerste bij de gemiddelde burger. Zo dacht men bijvoorbeeld dat er in de meter een telefoonkaart, afluisterapparatuur of webcams verborgen zouden zitten en dat in een tijd , toen er nog heel anders over privacy gedacht werd, dan tegenwoordig. Het schijnt veel stress opgeleverd te hebben.

Maar ook de mogelijkheid dat er met jouw gegevens onzorgvuldig zou kunnen worden omgesprongen, lag nogal gevoelig. Bovendien maakten opvallend veel mensen melding van het feit, dat hun energieverbruik na plaatsing van de meter toegenomen leek te zijn, met als gevolg dat ze een hogere nota ontvingen, maar dat bleek te verklaren door de gevoeligheid en de nauwkeurigheid van een digitale meter ten opzichte van een analoge. Wat dat betreft ben ik dus gewaarschuwd.

Om antwoord op mijn vraag te krijgen toch maar eens gebeld met de aannemer, die de opdracht tot plaatsing heeft gekregen. 

De mevrouw die ik daar aan de lijn kreeg werd gelijk heel onzeker en vroeg ongemakkelijk voor wie ik eigenlijk belde, maar gaf uiteindelijk toe, dat ze geen flauw benul had. Ze had echter wel het telefoonnummer van de netwerkbeheerder voor me en daar kreeg ik, na eerst een bijna zelfde reactie, te horen dat de kosten tot in huis dus tot en met de meter voor rekening van de stroomleverancier zijn. Het leek wel een staatsgeheim: Ik voelde me net iemand van de Keuringsdienst van Waarde!

Een hele opluchting totdat je gaat bedenken, dat de consument uiteindelijk toch de pineut is, want wat staat er op de rekening? Onder andere de vaste lasten en/of algemene kosten van de netwerkbeheerder en de stroomleverancier; dus daar vallen de energiekosten van de slimme meter waarschijnlijk ook onder.

Conclusie: De slimme meter bespaart je niets, alleen een keer per jaar de meterstanden door geven. Besparen moet je, net als vroeger, aan de hand van de gemeten resultaten, nog altijd zelf doen.

Goed voor de portemonnee en het milieu!

Groet SH

De dag van

 
Mefrouw probeert meestal zo actueel mogelijk te zijn en te beantwoorden aan onderwerpen, die in deze tijd spelen. 

Mefrouw houdt daar zelfs een kalender van bij.

Maar soms kan het wel eens voorkomen, dat er iets aan de aandacht van mefrouw ontsnapt.

Zoals bijvoorbeeld de dag van de Mensenrechten.

Als je daar eerst door iemand een foto voor laat maken, je vervolgens helemaal inleest over het onderwerp, want dat heeft al je hele leven de aandacht gehad en als je er daarna, niets over publiceert; want druk en bezigheden elders enzovoorts, dan is er toch iets goed fout gegaan.   

Nu wil het geval eigenlijk ook, dat het tegenwoordig wel bijna elke dag lijkt alsof er iets te vieren valt, of te gedenken is. 

Zo zijn er het vorige jaar zoveel gedenkwaardige dagen geweest, waaronder die van de secretaresses, de buren of die van de grappen, bijvoorbeeld, waaraan mefrouw dus helaas ook geen blog heeft gewijd. 

Vroeger had je alleen maar moeder- en vaderdag. En vooruit Sinterklaas; want als en wanneer mijn kinderen wel eens begonnen te zeuren over een kinderdag, haalde ik die dag altijd van stal, of ik vertelde ze dat het elke dag Kinderdag was, gezien alles wat ik voor ze deed. Tegenwoordig heb je gelukkig ook al een opa en oma dag , zo leerde ik, in het onderzoek naar dit artikel.

Maar dat neemt allemaal niet weg, dat mefrouw meer alert moet zijn. Dat elke dag een feestje waard is. Dat je iedere dag van harte mag vieren.

Dus zeker ( om het hierbij toch maar even genoemd te hebben) de dag van het Orgasme. Dat was op 20 December 2016, maar wie weet er nu nog waar hij of zij toen was, laat staan, wat je die dag gedaan hebt?

Laten we vooral niets vergeten.

Er zijn nog zoveel dagen te gaan. Natuurlijk kan mefrouw niet volledig zijn en dat is ook niet het streven, maar binnenkort staan onder andere de Dag van Taal, Kunsten en Cultuur en daarna ook nog Gedichtendag op de agenda.

Mefrouw is er bij in 2017!

Groet SH

NB: 

Zie ook voor meer informatie op issuekalender.

De stem van mijn grootmoeder


Mijn ouders vonden laatst een brief terug van mijn grootmoeder, mijn moeders moeder in dit geval, gedateerd te Stavoren op 4 april 1955; vijf dagen na hun eigen bruiloft dus. Zij waren toen net verhuisd naar het verre Vlieland en de enige vorm van communicatie verliep per post.

Een aantal dingen aan die brief vallen me onmiddellijk op: het keurig nette, maar priegelige handschrift van mijn grootmoeder, in een toch heel andere stijl dan dat van de generatie na haar en dat hij in het Nederlands is geschreven, terwijl ze onderling altijd (stads-) Fries spraken.

Het zijn drie blaadjes vol, zes genummerde kantjes dichtbeschreven papier waarop ze verhaalt over de drukte en de aanloop in de dagen na de trouwerij, hoe geweldig iedereen die dag gevonden had en dat ze haar best heeft gedaan om het huis zo snel mogelijk weer aan kant te krijgen nadat alle logees, waaronder mijn moeders zuster en de kleine Sietske, nu allebei reeds lang gestorven, weer vertrokken waren….

Ze spreekt haar waardering uit voor mijn vader en zijn ouders en hoe blij ze is dat hij er bij is gekomen in de familie, maar ook hoezeer ze nu mijn moeder mist, haar lieveling, het samen spelletjes doen, de gesprekken en de gezelligheid. En hoe fijn ze het vond dat mijn moeder hulp had gekregen bij het schoonmaken van het nieuwe huis.

Bij mijn ouders roept deze brief weemoed en herkenning op, bij alle namen, die genoemd worden en de sfeerbeelden bij de tijd die geschetst wordt, maar mij zegt het ook nog wat anders. Hier spreekt een warme liefdevolle vrouw, die met al die vrolijke verhalen iets probeert te verhullen: want; toen mijn grootvader weer naar zijn werk was, de visite de deur uit en de rust was weergekeerd, op het moment dat zij die brief schreef, had ze last van maar een ding: het legenestsyndroom, al werd dat in die tijd nog niet zo genoemd.
Na een leven lang van hard werken, zwoegen, armoede, sappelen en de zorg voor vijf kinderen was ze haar jongste kind voor haar gevoel nu ook kwijt en was ze voor het eerst alleen.

Haar woorden raken me. Voor het eerst zie ik haar niet als een oma voor me, maar als de relatief jonge vrouw die ze toen nog was. Ze praat tegen me.
Net als vroeger, als ik bij haar logeerde en ze zich ook altijd wist te omringen met veelal jonge mensen, vertelt ze me allerlei anekdotes en nieuwtjes.
Als ik mijn ogen sluit is ze daar weer, zich naar mij toe buigend en hoor ik in mijn hoofd de stem van mijn grootmoeder “Oh, en Sietske. …”
en dan kwam er weer een herinnering, want die waren er in overvloed.

Zelfs na zoveel jaar, kun je iemand nog missen.

Groet SH

de Verbeelding Bookchallenge 2016

Van tevoren wist ik al, dat ik het nooit zou gaan halen: Alle stappen of punten van de Verbeelding Bookchallenge 2016. Want ik ben drie maanden te laat begonnen en degene die enthousiast met mij mee gedaan zou hebben, die me een boek zou hebben aangeraden of gegeven met dit doel (punt nummer 30), die is er niet meer. Dat wist ik dus vooraf.

Ik weet ook dat ik dat boek van meer dan 600 bladzijden (Het lot van de familie Meijer van Charles Lewinsky: punt nummer 1) nog uit ga lezen; daar heb ik geen uitdaging voor nodig. En alle andere boeken, die op de lijst staan en die ik nog niet gelezen heb, komen ook nog wel een keer aan bod.

Zoals het boek van een auteur met dezelfde voornaam als jezelf (punt nummer 20), daar heb ik lang naar gezocht en nog niet gevonden.

Alhoewel Cissy van Marxveldt, de schrijfster van o.a de Joop ter Heul- reeks, heet eigenlijk Setske de Haan; die komt er nog het dichtste bij en van haar heb ik nog nooit iets gelezen, dus wie weet volgend jaar.

Dit geconstateerd hebbende, ben ik nog steeds blij met alles wat ik lees of al gelezen heb en wat was het leuk!

Ik hoef niet elk boek in een kader te plaatsen, maar door hier aan mee te doen, hoop ik weer andere mensen geïnspireerd te hebben. Hoop ik dat lezen en boeken actueel en spraakmakend zullen blijven en dat er altijd mensen zullen zijn, die blijven schrijven….

En gelukkig dat is ook zo.

Het afgelopen jaar zijn er een aantal boeken op de markt verschenen, die de tongen hebben losgemaakt. Die spreken tot de verbeelding van heel veel mensen en hoe mooi is dat! Als ik er maar enkele zou noemen, dan weet iedereen waar ik het over heb, maar op tv, in recensies in kranten en tijdschriften en anderszins is er al genoeg over gezegd en geschreven.

Lezen zit in mijn genen en het stopt dus nooit. 

Voor 2017 vliegen de eerste nieuwe uitdagingen je alweer om de oren. Nieuwe lijstjes ontstaan of zitten stiekem in het achterhoofd. 

Voor mij is het duidelijk, wat me te doen staat in het nieuwe jaar: eerst maar eens de stapeltjes boeken weg werken, die her en der verscholen in een hoekje staan……

En jij? Wat ga jij doen?

Alvast : Happy New Books!

Groet SH

NB. Met dank aan Kathleen, de bedenkster van de Verbeelding Bookchallenge 2016. In een woord: geweldig! 

Kerstavond

Een avondje thuis doet wonderen, voor als je denkt geen inspiratie meer te hebben voor nog een jaar bloggen.

Het welluidende gebeier van de klokken in de nog bestaande kerken in Leeuwarden, doet me denken aan het onheilspellende nieuws van vorig jaar; in 2016 zouden er steeds meer kerken gaan verdwijnen, omdat er steeds minder mensen deze prachtige gebouwen zullen gaan bezoeken, vanwege het afnemende aantal gelovigen.

Sommige gebouwen zullen aan de sloop ten ondergaan, maar het goede nieuws was, dat ook vele een nieuwe bestemming zullen vinden. Als gebedshuis voor een andere geloofsrichting, als restaurant of zelfs als woning.

Ook dit is een stille sloper.

Glimlachend bedenk ik, dat ze deze avond in ieder geval nog vol zullen zitten; het is immers kerstavond; de enige avond, dat welke voorganger dan ook, niet alleen voor zijn of haar eigen parochie preekt, maar waarbij de kerk ook vol zit. Het enige verschil is dat ik er deze keer niet bij ben, vanwege een knieblessure.

Jarenlang ben ik er wel geweest, in diverse kerken, van diverse geloven en in meerdere kleuren. Vanuit mijn eigen opvoeding bij de Hervormde Gemeente, maar van me zelf uit ook bij de Katholieken, de Jehova’s en de Gereformeerden. Zelfs bij verschillende meer alternatieve Kerstnachtdiensten en zelfs met mijn ouders bij de Benedictijners. Wat ik nog altijd wil, is een keer naar de kerstavond van het Leger des Heils in de Harmonie, om die bij te wonen, maar dit jaar, 2016 ben ik thuis en luister ik naar de Messiah van Handel, wat ook iets uitdraagt.

Een boodschap van hoop, liefde en geloof.

Klinkt dat niet ergens bekend? 

Kijk dan in de bijbel bij 1 Chorintiers 1 vers 13. 

Het is van alle tijden.

Behalve mijn geloof heb ik al meerdere kerken zien verdwijnen in deze prachtige stad, maar ik geloof nog steeds in wederopbouw, nieuwe kansen en nieuwe mensen en ik kan nog steeds genieten van alles wat een samenleving te bieden heeft en alles wat ons samen brengt.

Vanavond denk ik daar aan; het is bijna Kerstmis, tijd, om het hondje uit te laten en al het goede nog eens te overpeinzen.

Daarna ga ik mijn teennagels lakken; tenslotte ben ik uitgedaagd. Zie #lakaan, zie de blog over Serious Request van Mirelle.

Voor iedereen: alle goeds voor nu en altijd

Groet SH