Tag: SH

Vol verwachting klopt het hart

mefrouw4 reacties

Voor het eerst in mijn leven, geen pakjesavond in het vooruitzicht.

Dat gaat vast heel raar voelen. Toch weerhoudt mij dat er niet van, om heel veel voorpret te hebben.

Sinds onze verhuizing staan er namelijk nog dozen vol speelgoed van mijn zoon te roepen in de berging om uitgezocht te worden.

Na bijna twee jaar vind ik dat zelf ook wel hoogtijd worden en laat de Albert Hein nu net een steengoede actie te hebben: bij de winkel kun je namelijk “Goedzakken” ophalen om te vullen met goed en bruikbaar speelgoed voor het Vergeten Kind in Nederland.

In actie dus. Mijn avonden, mijn hart en de zakken zijn goed gevuld. Zo doe ik ook nog aan recycling en mijn zoon staat er volledig achter; al komt er af en toe bij hem wat jeugdsentiment bovendrijven.

“Ik zou hier nog wel mee willen spelen” verzucht hij; half uit de gein en half echt waar. Nu hebben we net een doos gevuld voor zijn neefje, want sommige dingen moeten in de familie blijven. Dus zeg ik langs mijn neus weg ,dat Finn het vast wel fijn vindt, als hij even uitlegt hoe het allemaal werkt.

Fluitend fietst hij met de doos achterop naar Goutum.

Even wordt ik terug geworpen in de tijd. Toen hij degene was, die nog niet goed kon spellen en mijn naam op een pakje als “Sletske” uitsprak, of lag dat aan het handschrift van de Sint?

0ok bewaar ik sommige spullen; voor mijn kleinkinderen om mee te spelen, als ze hier weer zijn.

De dingen waar hij echt geen afstand van kan doen, gaan terug naar het hok. Ach, bedenk ik, over alle dino’s, het playmobiel en de lego; Misschien is dat dan voor de kinderen, die hij later zal krijgen. ….

Ondertussen zijn er echter al vele zakken vol en al weggebracht ook. Tevreden kijk ik om mij heen, nog een paar te gaan.
Ontspullen voelde nog nooit zo goed. Het is ook geen straf, dat ik deze keer niets in hoef te pakken.

Ik mis alleen het dichten, dus vooruit, een kleintje dan:

“Wat je misschien nooit hebt gevoeld,

Pakjesavond is voor ieder kind.

Zo is het altijd bedoeld,

Voor jullie, veel liefs van Sint”.

Ik hoop dat er op deze manier heel veel kinderen blij gemaakt kunnen worden.
Fijne avond,

Groet SH

PS. Het kan nog! Tot en met 27 november:

AH Goedzak

Het vergeten kind

Verbeelding Bookchallenge 2016: Vatmaar

mefrouwEen reactie plaatsen


VERHAAL OVER EEN VOORBIJE TIJD

In 1995 verscheen de debuutroman van de 72- jarige Andrew.H .M. Scholtz, en deze veroorzaakte in Zuid Afrika een literaire storm. Het was de eerste grote roman van een kleurling in het (Griekwa) Afrikaans en de auteur wordt dan ook beschouwd als een van de grote schrijvers van de anti-apartheidsliteratuur van de negentiger jaren. Hiervoor werden hem dan ook diverse prestigieuze literaire prijzen toegekend. Er staan nog twee andere boeken op zijn naam.

Het hoofdthema van deze roman is de geschiedenis van het racisme en hoe dat inwerkte op de kleurlingengemeenschap. 

Het verhaal bestrijkt een periode die begint bij de Anglo-Boerenoorlog en doorloopt tot in de vroege jaren dertig van de vorige eeuw. 

Een tijd van voor de apartheid, waarin er nog gemengd gewoond kon worden en er ook gehuwd werd over de kleurgrenzen heen.

Vatmaar is een gekleurd gehucht onder de rook van het blanke dorp Du Toitspan en de vele onopgesmukte verhalen, vertelt door de verschillende inwoners, schetsen een caleidoscopisch beeld van het rauwe bestaan in deze voorbije tijd.

Aan de bruinmensen, de zwartmensen en de witmensen, aan iedereen uit alle lagen en standen, wordt aan de hand van die verhalen een eigen stem gegeven en samen vormen ze een groots en meeslepend drama.

Een boek waaruit hier en daar een zekere naïviteit spreekt maar ook humor en mededogen. Een boek wat je aanzet tot nadenken.

En gelukkig voor mij: een boek dat geschreven is door iemand met Afrikaanse roots; punt nummer 14 van de Verbeelding Bookchallenge! Daarbij was de auteur ook nog eens boven de vijfenzestig toen hij het schreef en laat dat als bonus dan punt nummer 18 toevoegen. 

Het kan niet op!

Groet SH

Bronnen : Wikipedia en de Website Gramadoelas over Afrikaanse literatuur.

http://www.meulenhof.nu

vertaald door Riet de Jong-Goossens

ISBN 90 290 5184 1 / NGUI 301

Music for the soul: in het voorjaar

mefrouwEen reactie plaatsen

Lang voordat hijzelf oud en grijs was, hebben mijn zus en ik zijn platen grijs gedraaid en mijn jongste zus, die dat tenvolle heeft mee kunnen genieten, stuurde mij gisterochtend in alle vroegte een appje: de legendarische singer/songwriter Leonard Cohen is overleden…..

In ons gezin is hij zeker legendarisch. 

Mijn vader heeft nog trauma’s van het lied: “Queen Victoria” . Als hij nl. ’s middags van zijn werk kwam, hoorde hij altijd al van verre, dat wij keihard muziek aan het afspelen waren en juist dat liedje scheen vaak op te staan. 

Maar hij verstond iets heel anders dan er gezongen werd: “In het voorjaar. ..”! Het eerste wat hij riep als hij dan thuiskwam, was dat die rotherrie uit moest. En zeker die kerel van het Voorjaar.

We kunnen er nu nog hartelijk om lachen, ook om het kanariepietje dat mijn zus en ik uit de gein Leonard gedoopt hadden.

Queen Victoria is achteraf bekeken ook wel een naargeestig liedje. Dat draaien we vanavond niet. 

Ik heb gekozen voor: “Tonight Will Be Fine” Live at The Ilse of Wright, waarvan ik na zoveel jaren de tekst nog zo mee kan zingen en waaraan ook mooie herinneringen kleven.

Fijne avond, 

Groet SH.

Snurken

mefrouw5 reacties

Terwijl ik op het trappetje zit; voor het chalet in Drenthe waar ik, samen met mijn twee zussen, een lang weekend logeer ; klinkt er opeens een bekend geluid door de vroege ochtend: er ligt iemand te snurken! En dan niet heel licht; niet met zo’n onschuldig, oppervlakkig en lief knorretje; maar het is een diep, hartgrondig zagen. Ik kijk om mij heen. Het zal toch niet een van mijn zussen zijn, die zoveel lawaai produceert? Maar, nee; een halfuurtje geleden heeft een van onze buren in het huisje tegenover ons, haar raam open gezet en waarschijnlijk is zij de veroorzaker van al die herrie. Wel een vrouw dus.

Dat zet mij aan het denken. In twee huwelijken met twee gerenommeerde snurkers ben ik wel wat gewend op dit gebied. Bij mijn eerste man was het soms een paar keer per nacht raak en ik werd er altijd wakker van. Als ik hem dan een por gaf en hem toefluisterde, dat hij zich om moest draaien, gaf hij meestal wel schoorvoetend gehoor aan deze opdracht, maar bij mijn tweede man scoort zo’n actie meestal niet veel effect. 

Bij hem moet ik tijden wachten tot hij in een minder diepe slaapfase belandt en dan is dat het moment om toe te slaan. Het heeft vaak ook wel iets gezelligs dat zo vertrouwde ronken, dat je na zoveel jaren zo eigen is geworden. Behalve als je de volgende ochtend vroeg op moet natuurlijk, dan heb ik nog weleens de neiging om op een andere kamer te gaan liggen.

Hoe dan ook, het laatste jaar is mij een paar keer iets merkwaardigs overkomen. Werd mijn nachtrust wreed verstoord, met de boodschap dat ikzelf lag te snurken!

Diep verontwaardigd, omdat ik aan de ene kant niet kan geloven dat het zo is en aan de andere kant vind, dat je het in elk geval wel wat vriendelijker mag verpakken, lag ik daar dan weer wakker van. 

Dus zijn we nu tot een compromis gekomen en wijzen elkaar zachtmoedig op de feiten, mocht het weer een keer voorkomen, al wil het me nog steeds niet aan.

Zoveel nachten heb ik zonder een enkele wanklank doorgebracht naast zoveel verschillende mensen ( familie, vriendinnen enz. ) en dan zou ik nu ineens tot het snurkersgilde behoren? 

Zouden de verschuivingen in de hormoonhuishouding na de overgang daarmee te maken kunnen hebben? Toch maar eens gaan google’ en, of ik kan het aan mijn zusters vragen als ze wakker zijn.

Tevens of het waar is, tenslotte zijn de wanden hier maar flinterdun en wat blijkt? Zij hebben er tot nu toe geen last van gehad cq. niets gehoord. Een hele geruststelling.

Wel ontstaan er van lieverlee weer heel andere gesprekken, onze gedachten vliegen alle kanten uit. De onderwerpen zijn natuurlijk ook onuitputtelijk tijdens zo’n zussenuitstapje en dan zitten we nog maar aan het ontbijt……

Een tip tegen snurkersoverlast wil ik echter niemand onthouden. Bij mijn zwager heeft het nooit goed gewerkt, maar het was toch het eerste wat mijn oudste zus riep: “Dan moet je gaan fluiten”!

Dus wie weet? Misschien horen we nu binnenkort gefluit, ipv gesnurk ’s nachts, via de open ramen van alle buren in het land.

Groet SH

Vijf stappen

mefrouw3 reacties

Vandaag is ze jarig, de vrouw die misschien wel de eerste vrouwelijke president in de geschiedenis van de Verenigde Staten wordt. Nu hadden mijn meiden bedacht dat het wel interessant zou kunnen zijn als ik een blog over haar zou schrijven, maar ja, ik ken haar niet. Niet persoonlijk.

Natuurlijk ken ik haar wel uit het nieuws en zomaar uit het blote hoofd zou ik ook wel wat feiten over haar op kunnen lepelen, maar toen bedacht ik zelf, dat ik het misschien maar op een andere manier moest benaderen.

Tenslotte is er een stelling die beweert, dat je altijd maar vijf handdrukken verwijderd bent van welke persoon dan ook op aarde, via de contacten, die je al hebt.

Dus ging ik me afvragen of haar op die manier ooit eventueel zou kunnen bereiken. En ja, hoor; 

Mijn man is ooit voorgesteld aan de huidige president van Sierra Leone en diegene is een aantal malen op bezoek geweest in de VS en heeft daar Barack Obama leren kennen; en die kent Hillary en Bill natuurlijk wel weer heel goed en dan ben ik er al. Dus zo zie je maar weer; dat zijn er maar vier.

En dan?

Wat zou ik haar dan willen vragen? Als ze mij dan ooit op de thee zou willen uitnodigen? (zonder koekjes, want ik weet al van haar; mijn historisch besef zegt het mij, dat ze die toch niet zelf zou gaan bakken. )

Nou ik denk dat ik dan zou willen weten of ze zich nog wel op haar verjaardag verheugd, met alle stress van nu en alles er om heen. Met die Donald, die haar steeds maar weer probeert zwart te maken, terwijl er al een “Zwarte” in het Witte Huis woont; wat indertijd ook al een mijlpaal was.

Ik zou haar kunnen vragen of ze het allemaal nog wel kan behappen, want straks houdt ze natuurlijk wel een stuk minder tijd over, voor haar familie bijvoorbeeld en met name voor haar kleinkinderen. Uit eigen ervaring weet ik namelijk hoe intensief dat kan zijn.

Zij zou me gerust kunnen stellen, want dit is wat zij wil en wat ze al jaren ambieert. Hiervoor heeft ze echt alles opzij gezet en nu gaat zij , voor ons allemaal, voor ons als vrouwen bedoel ik; het glazen plafond definitief doorbreken.

Als er 1 vrouw is, die dit gezien haar status en persoonlijke ontwikkeling, zou kunnen doen, dan is zij het wel. Powervrouw. Ze scheelt bijna niks, in jaren met mij, maar zij heeft er ondertussen wel een kleine dertig jaar aan politieke praktijk ervaring op zitten. In die zin mag ik haar als vrouw mijn vertrouwen wel geven , maar ik mag natuurlijk niet stemmen.

Tegelijkertijd realiseer ik me, dat ik nu ook, via haar, nog maar vijf stappen van die vrouwonvriendelijke Donald Trump verwijderd ben en dat is minder dan waar ik zou willen zijn. ….

Van wie ben jijzelf eigenlijk maar vijf handdrukken verwijderd? Van welke persoon zou je dat ook echt willen?

Ikzelf ook nog via Rutger Hauer met half Hollywood! 
Groet SH