About books and reading: De verbeelding book challenge-update-

Debuut


Vandaag had ik een missie toen ik naar de bibliotheek ging en dat was best wel spannend.
Hoe vaak heb ik daar niet rondgelopen en zomaar wat boeken uit het schap getrokken, zonder er op te letten waar ik mee bezig was? Natuurlijk kwam ik altijd wel thuis met de boeken die mij aanspraken, ging ik ook welleens een avontuurtje aan, maar dat ik echt buiten de gebaande paden trad, zat er duidelijk niet in. Alhoewel dat ook weer niet geheel waar is.

Ik heb van alles gelezen: van fictie, tot autobiografisch en dagboeken. Van thrillers tot historische- of kasteelromans; van literaire boeken tot lectuur; van actie, avontuur en fantasy, tot chicklits. Horror, wetenschappelijk en sf behoorden zelfs een tijdje tot mijn favorieten. Net als dokters en/of beeldromannetjes.

Eigenlijk ben ik er nog nooit in gestuurd. Meestal ging ik gewoon mijn eigen gang, behalve op de jeugd afdeling, daar konden mijn kinderen hun eigen keuzes maken en hoe leuk was dat, om die dan ook (samen)(voor) te lezen.

Dus hoe bijzonder was het vandaag. Dit was mijn debuut. Ik had een handgeschreven lijstje bij me, vanwege de verbeelding book challenge, die ik mezelf heb gesteld en inderdaad twee boeken daarvan heb ik gevonden. 

Eentje over *geloof (11),en een om van te *griezelen(horror 2), want daar ging ik onder andere naar op zoek, maar het derde drong zich eigenlijk ongevraagd een beetje aan me op. Het lag me aan te grijnzen.

Het was het *debuut van Inge Ipenburg. Velen zullen haar kennen, uit Goede Tijden, Slechte Tijden, als actrice, maar ik niet, want dat daar kijk ik nooit naar. Ik herkende haar boek, omdat ik haar er als auteur over had horen spreken bij RTL LATE NIGHT en het me toen al intrigeerde.

Laat een debuut nou ook op de lijst staan voor de uitdaging, de Bookchallenge 2016, klonk het gelukkig in mijn achterhoofd door, dus; “Een schitterend Ongeluk”, punt nummer 7. 

Ik heb het gelezen en die andere twee ook.
Mooi meegenomen.

Groet SH

About books and reading: Interpunctie


Natuurlijk voelt het niet fijn, als je in de media opeens bestempeld wordt, naar aanleiding van een of ander onderzoek, als: een onaangenaam mens; louter en alleen, omdat je op de kleintjes in een tekst let. Dan ben je opeens een kommaneuker.

Ik kan me nou inderdaad ontzettend ergeren aan fouten in een gedrukte tekst, of het nu om een boek of wat anders gaat. Vooral bij mezelf. Maar bij een boek heb ik er al snel de neiging bij, om te gaan denken, dat daar dan wel een heel team achter heeft gestaan. Hoe kan het dan, dat er zoveel taal#stijl# spelfouten in staan? Heeft dan de hele redactie daar overheen gelezen? Voordat het gedrukt werd? Of hebben ze er na de proefdruk gewoon de moeite niet voor genomen om al die fouten te verbeteren, om bijvoorbeeld financiële redenen of tijdsdruk?
Ik heb mijn zusje beloofd om hier nog eens een column aan te wijden, omdat zij zich er ook aan blijkt te storen, 

maar dat doe ik toch nog maar niet. De lijst zou eindeloos zijn, vooral als het gaat over inhoudelijke fouten in een boek. Iedereen die dit ook zo voelt, snapt wat ik bedoel.

Over een spelfout maak ik me tegenwoordig niet eens meer zo druk, maar de tegenstellingen in een boek doen me nog steeds de haren ten berge rijzen. Of dat er bijvoorbeeld namen door elkaar worden gehaald. Of dat de tijdsbepaling niet klopt, terwijl ik niet eens goed kan rekenen.

Daarom lees ik graag poëzie, waarbij over elke letter en de functie van leestekens is nagedacht en wentel ik me in het compliment, dat mijn jongste dochter me laatst gaf; “mama is een taalpurist”.

Dat klinkt toch al een heel stuk beter? Toen wij samen een wat warrig boek gingen bespreken voor haar opleiding, kregen we een zeveneneenhalf. Niet onverdienstelijk.

En laat er nu dan nog een mens opduiken, die dit alles begrijpt. Die net zo gaat voor taal als ikzelf. Die haikus schrijft. Die nog weet dat de LC, vroeger de Lyrische Courant uitgaf. Die een notitieboekje naast zijn bed heeft liggen, om gedachten in op te schrijven als hij ’s nachts wakker wordt. Hij denkt ook na over komma’s, punten en lettergrepen. Hij is bijna negentig en een geestverwant. Ik zie hem elke week en ben helemaal verliefd.

Niet onaangenaam.

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Eten

“Mama, wat smaakt er zo bitter? ”

Vroeg mijn zoon gisteravond, toen we bij de gebakken aardappeltjes en slavinken wat rauwkost aten. Dacht ik toch, dat ik het rauwe hart van de witlof er wel uit had gesneden, maar niet goed genoeg dus en daarmee werd ik gelijk terug geworpen in de tijd.

Ooit was het een sport voor mij, om mijn kinderen groente te leren eten. Dus stonden er bij de avondmaaltijd altijd minstens twee soorten groenten op het menu. En appelmoes, om het proces wat te veraangenamen: Voor ieder wat wils, omdat smaken nu eenmaal verschillen. Ze moesten wel overal een hapje van proeven. Wat me niet altijd in dank werd afgenomen.

Mijn jongste dochter verklaarde zelfs op een gegeven moment dat ze geen groente meer wilde eten, want ze was “slatarisch” geworden; het bittere van de witlof proefde zij er ook wel uit, al kon ze het toen niet benoemen.

Maar hoe anders is het nu! Mijn dochters bedenken, soms noodgedwongen door allerlei allergieën, de mooiste recepten, eten spul waar ik bij wijze van spreken nog nooit van gehoord heb en ze raden mij regelmatig diverse nieuwe dingen aan.

De oude schijf van vijf zit er echter bij mij nog ingebakken. En dat melk goed is voor elk! Ik denk niet dat mijn voedingspatroon daar nog heel veel van zal af gaan wijken. Alhoewel er steeds meer voedselgoeroes zijn, die voor vernieuwing preken…

Mijn zoon hapt wel zomaar een stuk schimmelkaas met olijven weg en bij de moeder van zijn beste vriend, krijgt hij altijd “bakken met groenten”, want zij is vega. Mijn kleindochter eet zonder te verblikken of verblozen een rauwe paprika. Maar opeens wil ze net als haar grote neef geen broodkorsten meer.

Nurture of Nature? 

Laten we het er maar op houden, dat dat in het midden ligt; en ook dat ik steeds meer op mijn moeder ga lijken.

Tegenwoordig hoef ik gelukkig niet meer net te doen, alsof ik de meest onsmakelijke ontbijtjes op moederdag verrukkelijk vind, want mijn kinderen zijn de leeftijd wel voorbij, dat ze die mij op bed serveerden. Maar vooruit; vanwege de maaltijd was het bijna elke dag, “moeders” dag. Dus die ene keer per jaar had ik dat er wel voor over .

Groet SH

About books and reading: Lucky Stiff

Sommige schrijvers hebben een morbide soort humor en sommige mensen, die je kent, hebben een bijzondere wens. 

Zo wil mijn middelste dochter na haar dood in een bos gegooid worden, om dan later als onderzoeksmateriaal gebruikt te kunnen worden door forensische patholoog anatomen. Heel prijzenswaardig alleen heb je daar zelf eigenlijk niet zoveel aan, hooguit de voorpret.

Maar Lisa Gardner, thrillerauteur van vele bestsellers, oa. de D.D. Warren serie, biedt daar een oplossing voor: via de jaarlijkse “Kill a Friend, Maim a Mate-actie” op haar site, http://www.lisagardner.com, kun je iemand; hetzij je baas, je echtgenoot of jezelf, nomineren om als slachtoffer te fungeren in haar volgende boek. Degene die wordt uitgekozen als het gelukkige lijk, ontvangt een gesigneerd exemplaar van dat boek, evenals degene die hem of haar heeft genomineerd.

In de geweldige detectiveroman “Doodverklaard” (punt 3. van de Verbeelding Bookchallenge 2016) , was Inge Lovell de uitverkorene, hoewel ze in het verhaal eigenlijk maar bijzaak is. Van je vrienden moet je het maar hebben….

De zoektocht naar literaire onsterfelijkheid voor dit jaar is nog gaande. Tot 31 juli kun je niet alleen als inwoner van de VS, maar ook internationaal nog iemand opgeven voor een “fictional homicide” en daarmee diegene bewijzen hoeveel je om haar geeft. Ik stel voor om met zoveel mogelijk mensen Foka Rouw als kandidaat te noemen. Hoe vaker een naam valt, hoe meer kans je maakt, uiteraard. Leuk verjaardagscadeau en je hebt er levenslang plezier van !

Groet SH

Oorspronkelijke titel: Hide

Bantam Books, New York, 2012

Vertaling Sarina Ruiter-Bouwhuis

Copyright Nederlands taalgebied: The House of Books
ISBN 978 90 443 3684 9

About books and reading: De verbeelding boekchallenge -update punt 22-


Vier plus één

Deze briljante roman rondom het elfjarig wiskundig genie Tanzie is een liefdesgeschiedenis, familiedrama en roadtrip ineen. Het is puur en oprecht geschreven, met hier en daar een verdrietig rafeltje. 

De goed getroffen personages zijn allemaal buitenbeentjes, zelfs de buitensporig grote hond Norman, die zich op het laatst echter wel opwerpt als de beschermer van Tanzie, tegenover haar belagers.
De scènes zijn grappig, het is een perfect uitgewerkte formule. Onderweg naar de Olympiade, die Tanzie moet winnen om te kunnen gaan studeren aan een prestigieuze middelbare school, crossen ze met zijn vijven het hele land door. (Wel langzaam, 60 km per uur, want anders wordt ze wagenziek.) Zelfs de meest onwaarschijnlijke groep mensen kan een mooie optelsom vormen en een van moeder Jess’ favoriete uitspraken is, dat gezinnen er tegenwoordig in allerlei soorten en maten zijn, zoals broer Nicky stelt in zijn allereerste blog.
Het is anders dan anders, dit boek blijft je bij. En zoals de emergentietheorie wil, een hoge mate van emergentie betekent dat de som van een getal groter kan zijn dan de cijfers waaruit het is samengesteld.

Uiteindelijk, hoe kan het ook anders wil Meneer Nicholls toch graag gaan bekijken wat de optelsom van hun allen is.

Met dit boek scoort Jojo Moyes, net zoveel punten -of misschien zelfs wel een fractie meer, als met haar laatste werk.

En puntje voor mij, de verbeelding bookchallenge 2016, nummer 22: het is een boek waarin de hoofdpersoon jonger dan 12 jaar is.


Groet SH

NB. 

》Emergentie:

> het opduiken, opkomen

> Luctor et emergo: ik worstel en kom boven

> van een hogere orde

> de ontwikkeling van complex georganiseerde systemen, die niet zichtbaar zijn door epen reductie van hun delen. 

Bv . van automair niveau naar menselijk visueel niveau. 

Wikipedia en encyclo.nl 10608 en 10967
Oorspronkelijke titel: The One Plus One
Copyright 2014 Uitgeverij Fontein, Utrecht

Vertaling Anna Livestro

IBM 978 90 325 1471 6

Bronnen: Hello! Magazine, Red, Marie Claire, Miami Herald en Washington Post